1332. - "To nie koniec" Tom I

"To nie koniec"

Tom pierwszy

Paulina Nowak

Wydanie: Pierwsze

Data premiery: 25.01.2023r.

Liczba stron: 246

Wymiary: 130 x 210 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

ISBN: 978-83-8313-286-0

Wydawca: Novae Res

Moja ocena: 5/6

„Nikt z nas nie jest wystarczająco dobry, ani nigdy nie jest za późno, 

by dążyć do przemiany.”

Życie potrafi nie raz serwować nam wiele niezbyt przyjemnych wydarzeń, które wydają się nie mieć końca. Ledwie poradzimy sobie z jednym problemem, a już pojawiają się nowe kłopoty i zmartwienia. Wówczas warto mieć przy sobie kogoś, kto zawsze pomoże wydostać się z tarapatów. Bohaterka książki „To nie koniec” też nie miała łatwo, gdyż często jej droga życiowa wiodła pod górkę, ale z pomocą przyjaciół i miłości udało się jej stanąć na nogi. Ale nikt nie wie, na jak długo...

Laila Tomaszewska prowadzi razem ze swoim przyjacielem z dzieciństwa, Bruno, księgarnię w Koszalinie. Jej życie toczy się pomiędzy pracą a związkiem z Adamem, gwiazdą rocka, który nie stroni on od używek i przypadkowego seksu z fankami. Ona zna jego słabości, ale mimo to cały czas tkwi u jego boku od kilku lat. Kiedyś Adam był dla niej ratunkiem i wyzwoleniem od toksycznego środowiska, gdy po śmierci rodziców opiekowali się nią krewni w rodzinnym Raszynie. Jednak nie było to szczęśliwe dzieciństwo, gdyż ciotka i jej córka Wanda wciąż ją poniżały, pogardzały nią, dawały jej odczuć, że nie jest warta niczego lepszego. O tym okresie jej dzieciństwa dowiadujemy się stopniowo w trakcie poznawania tej historii.

Tego dnia, gdy ją poznajemy, Adam ponownie wraca do domu pod wpływem alkoholu. Laila ma tego dość i postanawia zerwać z nim związek i ułożyć sobie życie na nowo. Szalę przeważa spotkanie go w objęciach bezwzględnej i znienawidzonej kuzynki Wandy, która niespodziewanie zjawiła się w Koszalinie. Niemal w tym samym czasie pojawia się w życiu Laili Jakub, który przynosi do niej zgubę, organizer pozostawiony w autobusie kilka dni wcześniej. Jest on akurat świadkiem kłótni Laili i Adama, więc od razu mógł poznać jej ostry charakter. Jego zachowanie przy pierwszym spotkaniu jest dziwne, gdyż nie mówi zbyt wiele, a tylko stwierdza, że ma ona cięty język. Ich ponowne spotkanie również nie przebiega zbyt pozytywnie, ale w końcu Laila przekonuje się do przystojnego nieznajomego i dosyć szybko zaczyna między nimi pojawiać się mocne uczucie. Laila ponownie zaczyna wierzyć w miłość, odzyskuje radość życia, ale wkrótce okazuje się, że to nie koniec jej kłopotów, a dopiero początek.

Jakub od początku był tajemniczy, nie mówił za dużo o sobie i to już wydawało się mi podejrzane, więc nie od razu zdobył moją sympatię. Natomiast bardzo polubiłam Bruno, którego Laila traktuje po bratersku, ale wyraźnie widać, że on wobec niej żywi znacznie głębsze uczucia. Z kolei Laila mnie denerwowała swoim skupianiem się na sobie, użalaniem na swój los, rozpamiętywaniem przeszłości i rozstania z Adamem. Nie zauważa, że z jej przyjacielem dzieje się coś niedobrego, mimo że on dawał jej to do zrozumienia. Nie dostrzega też sygnałów ostrzegawczych w przypadku Jakuba, że coś jest nie w porządku.

Zaczynając poznawać tę historię odnosiłam wrażenie, że czeka mnie kolejna, typowa opowieść o miłości i związanych z nią perypetiach. Wszystko zaczynało się standardowo, by w trakcie zmienić się w ekscytujący i emocjonalny splot zdarzeń, w który wplątana zostaje główna bohaterka.

Fabuła początkowo pokazywana jest poprzez przeżycia Laili, więc nie znaliśmy pobudek kierujących działaniami pozostałych osób. Dopiero mniej więcej od połowy książki zaczynamy poznawać wydarzenia z drugiej strony, gdyż do głosu dochodzi Jakub i Bruno, by rozjaśnić nam nieco sytuację. Robi się tajemniczo i niebezpiecznie, tym bardziej, że losy Laili są niewiadome. Zdecydowanie od tego momentu powieść nabiera bardziej dynamicznego tempa, a więc jest bardziej wciągająca i ekscytująca. Ze zwykłego, przewidywalnego romansu przeistoczyła się w pędzącą maszynę zdarzeń.

„To nie koniec” to powieść z bardzo płynną akcją, która przyspiesza, gdy w wątek romansu wkradają się mafijno-kryminalne zdarzenia spowodowane sprytnie ułożoną intrygą. Nic nie wskazywało na to, że jest to debiut pani Pauliny Nowak, gdyż powieść została napisana w sposób przemyślany, z dobrze ułożonymi wątkami, które w odpowiednim momencie wyłaniają się z całości. Zaskoczyła mnie całkowicie tą historią, gdyż nie byłam przygotowana na tak ogromną ilość emocji i napięcia, gdy zaczynałam poznawać pierwsze rozdziały książki.

Tytuł książki ma w tym przypadku podwójne znaczenie. Pierwsze to sytuacja Laili, która wpada wciąż w kłopoty i ciągle nie widać ich końca. Ledwo zdążyła ułożyć sobie życie, gdy ponownie musi posprzątać bałagan po kolejnych burzliwych zdarzeniach. Drugie znaczenie tytułu to obietnica kontynuacji, gdyż finałowe sceny sugerują, że nie jest to koniec tej historii, gdyż z pewnością tak to nie może się skończyć. Wprawdzie na okładce nie ma na ten temat żadnej informacji, jednak mam nadzieję, że wkrótce poznamy ciąg dalszy losów Jakuba i Laili oraz pozostałych bohaterów, zarówno tych pozytywnych, jak i negatywnych.

Paulina Nowak urodziła się w 1986 roku w Jastrzębiu-Zdroju. Ukończyła studia administracji samorządowej i obecnie pracuje jako specjalista w zakresie kredytów samochodowych. Jest miłośniczką czytania książek, słuchania muzyki, spędzania czasu na łonie natury i kolekcjonowania fotografii. Uwielbia podróżować w nowe miejsca wraz ze swoim mobilnym domkiem.

Książkę przeczytałam, dzięki wydawnictwu:

1331. - "Poszukiwacze światła"

Poszukiwacze światła

Femi Kayode

Wydanie: I

Data premiery: 17.01.2023r.

Liczba stron: 392

Wymiary: 145 x 215 mm

Oprawa: miękka ze skrzydełkami

Tytuł oryginalny:  Lightseekers

Tłumacz: Agnieszka Sylwanowicz

ISBN 978-83-8202-807-2

Wydawnictwo: Zysk i S-ka

Moja ocena: 5/6

„Tłumy nie wdają się w dyskusje ani negocjacje ze swoimi ofiarami.”

Mimo, że mamy XXI wiek, są na świecie takie miejsca, które nie mają nic wspólnego z cywilizacyjnymi prawami i normami, a na wiele przestępczych działań przymyka się oko. Dzieją się tam szokujące wydarzenia, które pozostawiają wątpliwości, co do człowieczeństwa ludzi. Sprawiają one, że trudno zrozumieć, jak to jest możliwe, by dochodziło do bestialskich i makabrycznych zachowań. Przerażające jest to, że takie wydarzenia, o jakich opowiada książka „Poszukiwacze światła”, dzieją się naprawdę.

Już od początku jesteśmy bombardowani obrazami linczu na młodych ludziach, którzy są prowadzeni przez rozwścieczony tłum, a po chwili zostają skopani i w efekcie oblani benzyną i spaleni. Prolog jest, zatem szokujący, wywołujący ogrom emocji i przerażenia, pokazując do czego zdolni są ludzie w grupie. Jednym z zamordowanych studentów jest Kevin Nwamadi, syn wpływowego biznesmena, dyrektora zarządzającego Bankiem Narodowym w Nigerii. Poprzez komendanta Wyższej Szkoły Policyjnej Abubakara Tukura wzywa Philipa Taiwo do siebie, by zlecić mu wyjaśnienie okoliczności śmierci swego syna. Philip jest psychologiem śledczym, który specjalizuje się w badaniu przyczyn zaistnienia jakiegoś zdarzenia niż jej wyjaśnienia i znalezienia winnych, gdyż nie jest on detektywem, ani policjantem. Szczególnie interesują go zachowania tłumów i ich psychologiczna charakterystyka. Po obejrzeniu filmiku z wydarzenia nie może zapomnieć tych obrazów, ale mimo to nie jest chętny do zrealizowania tego zadania. Dopiero rozmowa z ojcem ostatecznie przekonuje go do tego, by opuścić Lagos i polecieć do wioski, w której miały miejsce te dramatyczne zdarzenia. Na miejscu spotyka się z niechęcią, murem milczenia, nienawiścią do obcych i konfliktem między chrześcijanami i muzułmanami. Do tego dochodzi napięta sytuacja w kampusie studenckim, skorumpowani urzędnicy i policjanci, wpływy sekt i gangów. Wraz z wątkiem kryminalnym wyłania się też osobista sprawa psychologa związana z domniemaną zdradą żony Afolake, którą zobaczył z jej asystentem. Jej osoba jest z kolei przykładem traktowania kobiet, nawet tych, które pełnią publiczne stanowiska. Żona Philipa Taiwo jest, bowiem profesorem prawa na uniwersytecie w Lagos.

„Poszukiwacze światła” to thriller toczący się równomiernie, oparty na przemyśleniach, wyciąganiu wniosków i zbieraniu danych. Przy okazji powstaje obraz realiów panujących w Nigerii, która ukazuje swoje różne oblicza. Z jednej strony są tam miejsca respektujące prawo, dające poczucie bezpieczeństwa, chociażby Lagos, w którym główny bohater mieszka z żoną, ale też są takie, jak Okriki, w których nie ma zasad, panuje anarchia, korupcja, samosądy i bezprawie.

Przez fabułę przewijają się dwa główne wątki. Pierwszy, dominujący, związany z narracją Philipa, który opowiada nam o wydarzeniach ze swojego punktu widzenia. Mamy więc możliwość razem z nim badać sprawę, snuć domysły, analizować zbierane fakty. Drugi motyw jest bardziej niepokojący, gdyż nie wiemy dokładnie, kim jest John Paul, którego poznajemy już w prologu. To on opowiada nam o tym, co dzieje się z mordowanymi studentami, a potem co pewien czas opowiada o sobie i tym, co się u niego dzieje. Jego kwestie są zapisane kursywą, więc łatwo wyróżnić go w tekście książki. Nie wiadomo, kim jest, jaką rolę spełnia w wydarzeniach w nigeryjskiej wiosce, ale jego wypowiedzi wprowadzają niepewność i napięcie.

Nie jest to łatwa lektura, gdyż porusza sprawy, które trudno pojąć. Na pewno jest przejmująca, gdy uświadomimy sobie, że fikcyjna sprawa opisywana w książce, jako Trzech z Okriki oparta została na prawdziwych wydarzeniach. Podobny mord miało miejsce w Nigerii w listopadzie 2012 roku. Wówczas zginęło w męczarniach czterech studentów Uniwersytetu Port Harcout, a w powieści było ich trzech. Ponieśli oni taką samą śmierć, jaka spotkała fikcyjne ofiary stworzone na potrzeby przedstawienia tej historii. W 2012 roku czterech studentów zostało przez tłum pobitych i spalonych żywcem, bez sądu i zbadania sprawy. Podobieństwo jest widoczne także w przedmiocie oskarżenia młodych ludzi o kradzież laptopa i smartfonów.

Powieść jest hołdem dla zamordowanych studentów, których imienia i nazwiska są wymienione na końcu książki. Autor w swoim posłowiu wyraził nadzieję, że ta powieść będzie wkładem do dyskusji na temat przestępczego zachowania tłumów, a przede wszystkim sprawi, że nigdy więcej do nich nie dojdzie, a te, które zaistnieją, będą odpowiednio potraktowane i sprawiedliwie osądzone. Tą historią składa cześć zarówno pomordowanym studentom, jak i innym ofiarom samozwańczych stróżów prawa na całym świecie, nie tylko w Nigerii.

Femi Kayode dorastał w Laos w Nigerii. Studiował psychologię kliniczną na University of Ibadan, przez ostatnie 20 lat pracował w reklamie; był wykładowcą filmoznawstwa i medioznawstwa na University of Southern California. Książka „Poszukiwacze światła” zdobyła nagrodę na powieść kryminalną przyznaną przez Little, Brown/UEA. Obecnie jest doktorantem na Bath Spa University; mieszka w Windhoek w Namibii z żoną i dwoma synami.

Książkę przeczytałam, dzięki wydawnictwu:

1330. - "Biegacz" Tom I

Recenzja przedpremierowa

Biegacz

Seria: Sokoły

Tom pierwszy

Anne Marie

Wydanie: I
Data premiery: 15.03.2023r.
Liczba stron 264
Wymiary: 130 x 210 mm
Okładka: miękka ze skrzydełkami
ISBN 978-83-8313-214-3
Wydawnictwo: Amare
Moja ocena: 6/6

„czasem człowiek tkwi w jednej miłości i myśli, że to jest ta jedyna i najważniejsza. A potem nagle pojawia się druga miłość i uderza cię obuchem.”

Marzenia nadają sens naszemu życiu i każdy chyba pragnie, by się ziściły. Jednak czasami sprawy układają się tak, że wydaje się, że spełnienie życzeń będzie trudna, albo nawet niemożliwa. Tak stało się u jednego z bohaterów książki pt.: "Biegacz", który jest gotów poświęcić wiele, by osiągnąć swój cel.

Mateusz Grzesiak nie miał dobrego startu w życiu, gdyż wskutek błędów popełnionych przez lekarzy przy jego narodzinach cierpi na nieuleczalną chorobę. Mimo to od dzieciństwa pragnął osiągnąć sukces w futbolu amerykańskim, do którego pasję zaszczepił mu ojciec. Rodzice robili wszystko, by chłopak mógł spełniać swoje marzenia, dbając o jego rozwój i jak najlepsze zdrowie. Na jakiś czas udało się uśpić zagrażające mu skutki schorzenia, więc teraz Mateusz może realizować swój cel, jakim jest dostanie się do drużyny narodowej. Do tego musi przygotować się intensywnie, by wygrać najbliższy mecz. Dba o kondycję, odpowiednio się odżywia, ćwiczy na siłowni, biega, więc wydaje się, że wszystko zaczyna iść w dobrą stronę. Jednak na jednym z ostatnich treningów doszło do zdarzenia w wyniku, którego Mateusz doznał uderzenia w głowę. Zignorował to wówczas, ale zaczyna zauważać, że nie pamięta niektórych zwrotów. W tajemnicy przed wszystkimi udaje się do najlepszej w mieście neurologopedki, Anety Sikorskiej, mając nadzieję, że ona pomoże mu ustabilizować jego formę psychiczną. Wraz z przekroczeniem progu jej gabinetu zderza się z ogromem odczuć, jakie wywołuje u niego terapeutka, zresztą z wzajemnością, ale jednocześnie nie zamierza wpuszczać do swego świata tego, co może mu przeszkodzić w osiągnięciu celu. Nawet miłości.

Pani Anne Marie zadebiutowała w 2013 roku, ale ja dopiero teraz miałam okazję poznać jedną z jej książek, która już jutro 15 marca  będzie miała swoją premierę. „Biegacz” to pierwsza część serii pt.: „Sokoły”, co mnie niezmiernie cieszy, gdyż bardzo podobali mi się jej bohaterowie. Fabuła została oparta na znanych schematach, zwłaszcza, jeżeli chodzi o bohaterów i konstrukcję fabuły, ale te elementy zostały zgrabnie wkomponowane we wciągającą opowieść o zmaganiach z ciężką chorobą, dążeniu do spełnienia marzeń, wyborach, które zmieniają życie i o miłości.

To ujmujący, pięknie napisany, emocjonalny romans, w którym sport odgrywa ogromną rolę. Jest tłem dla wydarzeń i głównym wątkiem mającym znaczenie dla decyzji bohaterów. Wraz z tym wątkiem poznajemy specyfikę choroby, na którą cierpi Mateusz. Jego zacięcie, wytrwałość, konsekwencja działania mija się z jego pewnością siebie. Jednak taka postawa, to tylko pozory, bo w rzeczywistości ma w sobie ukryty lęk. Ten lęk nie jest związany ze stanem zdrowia, lecz niemożnością realizacji pragnień. Wokół siebie ma kochających rodziców, młodszego brata Marcina i oddanych przyjaciół, dzięki którym może normalnie funkcjonować.

Aneta jest kobietą, która tkwi od 5 lat w związku, w którym już dawno nie ma wzajemnego przyciągania. Odkąd Wojtek stracił pół roku temu pracę, ich relacja i uczucie zaczęło gasnąć. Pojawienie się w jej gabinecie Mateusza wywołuje u niej gwałtowne odczucia i jednocześnie motywuje do wprowadzenia zmian w życiu.

Pani Anne Marie osadziła akcję książki w realiach polskich, mimo że dotyczy ona futbolu amerykańskiego. Tym samym zwraca uwagę na to, że są w Polsce dyscypliny sportowe, które traktowane są po macoszemu przez ludzi zarządzających tą sferą naszego życia. Prym wiedzie piłka nożna, w którą inwestowane są ogromne pieniądze, a dyscypliny dające nam satysfakcję z odnoszonych sukcesów, traktowane są tak, jakby nie miały one znaczenia i zainteresowania polskich kibiców. 

Zaznacza, że starała się oddać zasady futbolu amerykańskiego i pasje ludzi, dla których ten sport jest sensem życia. Mimo, że mówi o sobie, że jest amatorką w tym sporcie, udało jej się oddać atmosferę panującą w drużynie futbolowej, pokazując, że jest to sport zespołowy i wszyscy razem pracują na wspólny sukces. Stworzyła przy tym  szereg ciekawych postaci, które grają role drugoplanowe i doskonale uzupełniają główny motyw. Wplątała ich w kilkuwątkową opowieść, która pod płaszczykiem historii miłosnej skrywa głębsze przesłanie mówiące m.in. o tym, że nigdy nie powinno się rezygnować z marzeń. Zawsze warto przy tym mieć kogoś, kto poda rękę i otoczy opieką w trudnych chwilach.

źr. zdjęcia:
lubimyczytac.pl

Anne Marie jest pedagogiem, filologiem klasycznym, informatykiem, czyli to kobieta o wielu twarzach i sprzecznych ze sobą zainteresowaniach, ale przede wszystkim matka dwóch synów i żona. Od początku 2021 roku - bookstagrammerka znana jako @atena_czyta. Swoją przygodę z literaturą zaczęła na konkursie recytatorskim, gdy miała siedem lat. Następnie sama zaczęła pisać wiersze, opowiadania, fan fiction, aż doszła do etapu powieści. Debiutowała w 2013 roku powieścią „Bogowie też kochają” wydaną pod nazwiskiem panieńskim – Anna Włodarz. W swoich powieściach łączy wiele gatunków, starając się, aby każdy czytelnik znalazł w nich coś dla siebie.

Recenzja części drugiej "Rozgrywający"

Recenzja części trzeciej "Skrzydłowy"

Książkę przeczytałam, dzięki wydawnictwu:

10 lat minęło...

źr. zdjęcia: mypmp.net

Czas tak szybko biegnie, że nie zauważyłam, jak minęła data 4 marca 2023 r. To dla mnie data szczególna, bo właśnie tego  dnia minęło 10 lat istnienia tego bloga. Wcześniej prowadziłam stronę Wewnętrzne Światło, gdzie umieszczałam moje pierwsze teksty. Niektóre z nich zamieściłam też na tym blogu. ale rok później odkryłam Bloggera i od tamtej pory możecie poznać moje opinie o książkach właśnie na Oazie Recenzji.

Przez 10 lat powstało mnóstwo tekstów, bo aż 1329 i to jeszcze nie koniec, bo na moich półkach pojawiają się wciąż nowe książki, o których chcę Wam opowiedzieć.

Moja pierwsza recenzja na tym blogu pojawiła się 4 marca 2013  roku i były w niej moje wrażenia po przeczytaniu książki "Inteligencja serca". Na początku był to blog poświęcony jedynie książkom Wydawnictwa Studio Astropsychologii, potem dołączyło wydawnictwo Illuminatio, a od 2016 roku stopniowo zaczęły pojawiać recenzje książek beletrystycznych. I tak mój blog rozbudował się i wzbogacił o różnorodność gatunków literackich i poradnikowych. 

Ogromną motywacją dla mnie są odwiedziny osób kochających książki, czyli wszystkich miłośników bloga, którzy chętnie czytają to, co napiszę. Wasze komentarze są dla mnie zachętą, by cały czas prowadzić Oazę Recenzji, dlatego w tym miejscu pragnę podziękować każdemu, kto pozostawia ślad pod moimi postami. 😊

1329. - "Piękna i Gniewny" Tom I

Piękna i Gniewny

Seria: Wbrew pozorom

Tom pierwszy

J. Harrow

Wydanie: I

Data premiery: 5.10.2022 r.

Liczba stron 328

Wymiary: 130 x 210 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

ISBN 978-83-8313-136-8

Wydawnictwo: Amare

Moja ocena: 6/6

„nie można posiadać drugiego człowieka. Można go kupić, można zmusić do uległości, ale dusza i serce zawsze pozostaje wolne.”

W życiu niczego nie można być pewnym, gdyż potrafi zaskoczyć swoimi niespodziewanymi wydarzeniami. Czasami wydaje się, że mamy klarowną sytuację opartą na solidnych podstawach, a okazuje się, że żyliśmy w iluzji szczęścia. Tak wydarzyło się u bohaterki książki „Piękna i Gniewny”, która jest pierwszą częścią serii „Wbrew pozorom”.

Wszystko zaczyna się standardowo, czyli mamy bohaterkę, która wiedzie luksusowe życie w przekonaniu, że jej status quo zawsze będzie jej towarzyszyć. Jest z mężem od 10 lat i jest pewna jego uczciwości, szczerości, miłości i wierności. Niestety, wszystko zmienia się w ciągu jednej chwili, gdy odkrywa zdradę męża i to w dniu ich rocznicy ślubu. Ujawnienie tego faktu także jest typowe dla romansu, czyli Larrisa udaje się do firmy męża, by zrobić mu niespodziankę, a tym czasem to ona ma niespodziankę, gdy widzi męża w niedwuznacznej sytuacji. Pragnie zakończyć związek, ale okazuje się, że nie będzie to takie proste. W tym momencie on pokazuje swoje prawdziwe oblicze i nie zamierza dzielić się majątkiem, a tym bardziej udziałami firmy. Larissa nagle pozostaje bez dotychczasowych możliwości finansowych, a tym samym w oczy zaczyna jej zaglądać bieda. Bo dla przyzwyczajonej do luksusów kobiety, skromny domek ojca to za mało. 

Wszystko się zmienia, gdy spotyka Ivo Sorokina. I od tego momentu powieść także nabiera bardziej emocjonującego, ale i tajemniczego charakteru. To wrażenie potęguje odpowiednio poprowadzona narracja. Przez większą część fabuły opowiada nam o zdarzeniach Larissa i na początku nic nie wskazywało na zmianę. Jednak czasami są wtrącenia z poziomu Ivo i jego brata. Niestety, autorka zastosowała typowo kobiecy trik na zasadzie „domyśl się”, czyli nie oznaczyła, kto w danym momencie relacjonuje nam zdarzenia pokazując swój punkt widzenia. To wynika w trakcie wgłębiania się w treść. Dla mnie było to lekko irytujące, ale to jedyna moja uwaga, gdyż napisana przez panią Harrow powieść ma wszelkie pozytywne, wciągające cechy romansu, dzięki którym trudno oderwać się od czytania.

Niewątpliwym atutem pierwszej odsłony serii „Wbrew pozorom” jest wartka akcja i jej bohaterowie. Każda z postaci została dobrze wykreowana. Ich charaktery są wyraziste, ale nie ma w nich przesady. Polubiłam zarówno Larissę, jak i Ivo i jego brata Nikolaia. 

Larissa ma silny charakter wbrew temu, co o sobie sądzi. Została postawiona w sytuacji, która była dla niej czymś nowym i trudnym do zaakceptowania. Przy wsparciu Ivo realizuje swój plan zemsty, ale jednocześnie orientuje się, że nie wszystko jest takie, jak na to wygląda. Nie jest bez wad, popełnia błędy ale przy tym zaczyna też dostrzegać uroki chwili, doceniać poczucie wolności, możliwość decydowania o sobie i wartości, do których wcześniej nie przywiązywała wagi.

Fabuła, początkowo standardowa, zaczęła nabierać bardziej nieprzewidywalnego charakteru i tak pozostało do ostatnich scen, które pozostawiły mnie z ogromem emocji. Do przewidzenia były jedynie wątki miłosne, które potoczyły się według znanych schematów, ale tutaj także autorka wykazała się oryginalnością. Ukazała tym samym różnicę między prawdziwym uczuciem, a więzią opartą jedynie na pożądaniu. Powieść pod tym względem jest naszpikowana erotyzmem i namiętnością, ale ten motyw został opisany bardzo subtelnie, bez wulgaryzmów i anatomicznych szczegółów. Są to sceny, które nie rażą, nie wzbudzają absmaku, a raczej dodają całości lekkiej pikanterii i smaczku.

To było moje pierwsze spotkanie z autorką, ale na pewno nie ostatnie, gdyż bardzo odpowiada mi jej styl pisania, budowania poszczególnych epizodów, ich przebiegu. Pani Harrow ma za sobą kilka książek, w których zawsze opowiada o zawiłościach ludzkich losów i zagląda w dusze swoich bohaterów. Podobnie dzieje się w powieści „Piękna i Gniewny”, gdzie nie ma idealnych postaci. Każda z nich ma za sobą trudne przejścia, ale w odmienny sposób podążają przez życie.

Autorka skutecznie poplątała ze sobą ich ścieżki, pokazując, że miłość ma różne oblicza i czasami musi przebyć długą drogę, pokonać wiele przeszkód, by odnaleźć swoje miejsce w sercach dwojga osób. I gdy wydaje się, że wszystko zmierza w dobrym kierunku i zakochani będą mogli cieszyć się sielankowym życiem, nagle jesteśmy bombardowani finałowymi wydarzeniami, które zaburzają spokój, pozostawiając nas ze zdziwieniem, że to już ostatnia strona powieści, gdyż nie wiadomo, co się w tym momencie wydarzyło. Druga część "Wbrew pozorom" miała swoją premierę 15 lutego 2023 roku, więc z niecierpliwością będę oczekiwać na jej pojawienie się w mojej biblioteczce.

Recenzja tomu drugiego "Stracony i zagubiona"

Książkę przeczytałam, dzięki wydawnictwu:

1328. - "Rak time"

Rak time

Anna Bimer

Numer wydania: I

Data wydania: 31.05.2022r.

Liczba stron: 272

Oprawa: miękka

Wymiary: 140 x 200 mm

Wydawnictwo: Rebis

Ocena: 6/6

„Budżet na leczenie nowotworów w Polsce od dawna jest na minusie jak temperatura w Himalajach.”

Diagnoza: Rak to na pewno szok dla tego, kto ją usłyszy. Taka informacja brzmi jak wyrok. W takim momencie wszystko inne przestaje być ważne. Człowiek czuje się w takiej chwili zdezorientowany, zagubiony, przestraszony, a tym bardziej polski system tzw. opieki zdrowotnej nie ułatwia nam drogi do zdrowia, ani nie podnosi na duchu. Autorka książki „Rak time” napisała, więc poradnik, by ułatwić tę trudną drogę.

Anna Bimer uważa, że tak trudno i biednie jeszcze w Polsce nie było, jeżeli chodzi o onkologię, zarówno, jeżeli chodzi o finansowanie leczenia, ale też o wprowadzanie nowych terapii. Dopóki nie mamy do czynienia z tego rodzaju doświadczeniami, nie jesteśmy świadomi tego, jak wygląda realna droga pacjentów do pokonania nowotworu. Sztywne procedury, bezradność lekarzy, brak empatii wobec chorego, standardowe podejście według określonych schematów sprawiają, że nie jest łatwo walczyć z wrogiem zagnieżdżonym w naszym organizmie. Na dowód tego, co się na tym polu dzieje, autorka przedstawia wiele sprawdzonych faktów i zamieszcza przykłady wzięte z życia, które pokazują ogrom problemu osób pragnących odzyskać zdrowie. Wypowiadają się też lekarze, którzy pokazują nam ten problem ze swojej strony i też nie napawa to optymizmem.

Pani Bimer podkreśla też brak wsparcia psychologicznego i wiele innych elementów, które podbudowałyby wiarę pacjenta mobilizując w ten sposób jego wewnętrzny potencjał uzdrawiający do walki z chorobą. Zamiast tego, obarczony straszną diagnozą człowiek, zapada się w sobie, snuje smutne wizje, uważając, że właśnie jego dotychczasowy świat legł w gruzach, a to często może doprowadzać do depresji i zamknąć furtkę do uzdrowienia.

„Chory, przerażony tym wszystkim, zwłaszcza diagnozą, kuli się, przejmuje postawę wycofaną akurat w chwili, gdy powinien zmobilizować siły i pozytywne cechy, którymi dysponuje w życiu.”

Prognozy stawiane przez specjalistów, przerażają, gdyż przestrzegają oni, że „nadciąga nowotworowe tsunami”. Uważają, że już wkrótce może dojść do tego, że na tę straszną chorobę zapadanie ponad 10 milionów kobiet i prawie 11,5 miliona mężczyzn. Tymczasem w Polsce niewiele się robi, by statystyki były bardziej optymistyczne. W Polsce najczęstszą przyczyną zgonów są nowotwory złośliwe, które plasują się na drugim, niechlubnym miejscu pod tym względem i nic nie wskazuje na to, by mogło się to zmienić.

Książka powstała już po pandemii, więc autorka opisuje też warunki panujące w naszym kraju po tym okresie i jakie spustoszenie to wywołało w onkologii. Pokazuje przerażający obraz polskiego medycznego piekiełka, zestawiając to z możliwościami i podejściem w ośrodkach zagranicznych, gdzie diagnoza stwierdzająca nowotwór, nie musi od razu oznaczać wyroku śmierci.

„Rak time” to książka niezwykle ważna, zarówno dla osób chorych, jak i zdrowych, gdyż zawiera informacje, których sobie nie uświadamiamy. Zgodnie z podtytułem, jest to poradnik onkologiczny, więc autorka zamieszcza nie tylko szereg ciekawostek, informacji i wiedzy o nowotworach, ale też pokazuje, jaką drogą powinniśmy podążać, by dotrzeć do celu o nazwie Zdrowie.

Książka powstała, by dodać otuchy ludziom, przed którymi stanęło widmo złożone z obaw i lęków wywołanych diagnozą, ale też jej celem jest zmotywowanie do walki o siebie, swoją godność, prawo do informacji i szukania rozwiązań, których nie brakuje, lecz czasami nie mamy na ich temat odpowiedniej wiedzy.

Jednym z głównych założeń tej publikacji jest uświadomienie nam problemu, ale też pokazanie ludziom chorym, co mogą zrobić, jak postępować, czego się domagać poszukując możliwości leczenia. Podkreśla znaczenie badań profilaktycznych, podpowiada, jakie powinniśmy zrobić i jak często, na co zwrócić uwagę, co powinno wzbudzić nasz niepokój.

Innym aspektem jest uświadomienie, że choroba powinna być tylko jedynie jakimś fragmentem naszego życia, z którym dajemy sobie radę, a lekarze powinni zrobić wszystko, by przywrócić naszemu organizmowi równowagę. Do tego jednak potrzebna jest wiedza, wiara i budowanie nadziei w pacjencie, by świadomie i z zaangażowaniem mógł szukać drogi do zdrowia, która nie zawsze musi podążać utartymi ścieżkami.

Egzemplarz książki otrzymałam od portalu

Hurra! Nagroda!

Od jakiegoś czasu umieszczam recenzje na serwisie Granicepl, które organizuje też konkursy u wyzwania czytelnicze. W zeszłym roku wzięłam udział w jednym z nich. Polegało ono na tym, by przeczytać tyle książek, ile mam wzrostu.  spotkała mnie miła niespodzianka. Liczba przeczytanych książek była znacznie wyższa, niż mój wzrost :) I teraz okazało się, że zostałam wyróżniona i nagrodzona wspaniałym zestawem książek! Wczoraj dotarła do mnie paczka z nagrodą! Oto ona: