[7.] 1522. - "Krew i księżyc" Tom I

"Krew i księżyc"

Seria: Krew i Księżyc

Tom pierwszy

Erin Beaty

Wydanie: I

Data premiery: 25.10.2023r.

Ilość stron: 496

Wymiary: 145x215 mm

Oprawa: miękka ze skrzydełkami

Tytuł oryginału: Blood and Moonlight

Tłumaczenie: Marta Ziegler

ISBN 978-83-8266-304-4

Wydawnictwo: Jaguar

Moja ocena: 5/6

„Nie można być naprawdę dobrym, jeśli nie możesz wybrać między dobrem a złem”

Czytałam już różne kryminały dziejące się zarówno współcześnie, jak i w minionych wiekach, ale po raz pierwszy miałam do czynienia z kryminalną zagadką osadzoną w świecie fantasy, jaka ma miejsce w książce „Krew i księżyc".

Siedemnastoletnia Catrin mieszka w mieście Collins, w którym od kilku dekad budowana jest świątynia poświęcona Słońcu. Zadaniem dziewczyny jest sprawowanie kontroli nad prawidłowym ustawianiem rusztowań i dbanie o bezpieczeństwo przy budowie. Została wychowana przez siostry w opactwie Solis, gdzie została podrzucona, jako niemowlę. Od kilku lat pracuje dla mistrza architekta Thomasa, z którym często omawia kolejne prace nad budowlą, której makieta stoi w pracowni. Tej nocy, gdy poznajemy dziewczynę, rozmawia z Thomasem o zabezpieczeniach konstrukcji świątyni. Postanawia osobiście spojrzeć jeszcze na ustawione rusztowania. Ciemność nocy rozświetla blask księżyca w pełni, gdy Catrin wyrusza do sanktuarium, by wykonać zadanie. W pewnym momencie wydaje się jej, że słyszy krzyk, a wkrótce po tym znajduje ciało młodej kobiety, która została brutalnie zamordowana. Na miejsce przybywa burmistrz miasta, hrabia de Montcuir, razem z nieznajomym młodzieńcem o imieniu Simone, któremu zostaje powierzona ważna funkcja venatre'a, czyli osoby prowadzącej śledztwo. Chłopak okazuje się mieć niezwykłe zdolności dedukcyjne, ale też potrafi wniknąć w umysł mordercy.

Nie od razu wciągnęła mnie ta historia, gdyż na początku nie było dla mnie jasne, kim jest główna bohaterka, co robi i w jakim czasie się to dzieje. Autorka trochę przeciąga opisy, wprowadza dosyć sporą liczbę osób i powoli odkrywa przed nami świat, w którym żyje Catrin. Jak na średniowieczne czasy, jest ona osobą bardzo niezależną, mimo, że ma dopiero 17 lat, a do tego pracuje, jako asystentka mistrza architekta pomagając mu w nadzorowaniu prac przy budowie świątyni. Jej zadaniem jest dbanie o stan rusztowania, co dla kobiety w tamtym czasie nie był to zawód odpowiedni w rozumieniu ówczesnego społeczeństwa. Jednak biorąc pod uwagę, że jest to powieść zaliczona do fantasy, to wszystko jest tu możliwe. Nie od razu było czuć ten charakter, ale stopniowo nastrój mroku i gotyku wkracza na karty tej powieści i coraz więcej się dzieje.

Początkowo wszystko toczy się jakby w zwolnionym tempie, ale już wówczas zaznacza się tajemniczość i niewyjaśnione zjawiska w postaci seryjnego mordercy, który za cel wziął sobie młode kobiety. Osadzenie fabuły w klimatach średniowiecznych jedynie to wzmacnia, chociaż nie jest tak cały czas. Strona po stronie, epizod po epizodzie coraz bardziej wnikałam w tę aurę i podążałam za pojawiającymi się sytuacjami w życiu bohaterów. 

Historia nie jest oczywista i wielokrotnie zaskakuje zwrotami akcji, ale też zaciekawia sposobem prowadzenia śledztwa, w którym ważna jest intuicja, spostrzegawczość, zdolność dedukcji, łączenia faktów i wyciągania wniosków na podstawie odkrywania kolejnych śladów przestępstwa. Do tego dochodzi jeszcze wątek romansu, ale w stylu Young Adult, gdyż dotyczy to nastoletnich bohaterów, więc ich wzajemne odkrywanie swoich uczuć ma delikatny, momentami nieśmiały urok. W świecie wykreowanym przez autorkę jest też miejsce na magię, która ma swój udział w odkrywaniu prawdy, ale też dodaje tej powieści niecodzienny klimat.

„Krew i księżyc” jest powieścią, w której łączą się elementy fantasy, kryminalne, ale też psychologiczne i romansu, a nawet thrillera. To razem dostarcza nam sporej dawki adrenaliny, wzrastającego napięcia, intrygujących wydarzeń, tajemniczych morderstw, których sprawca skutecznie wodzi śledczych za nos kierując ich uwagę na fałszywe tropy. Autorka w ten sposób równie skutecznie wprowadza w błąd czytelnika, wykazując się pomysłowością w tworzeniu wielowątkowej fabuły, którą śledzimy z punktu widzenia Catrin. Niemal do końca jest tajemnicą, kim jest morderca i jakie ma powody, chociaż miałam swoje typy i przypuszczenia.

„Krew i księżyc” jest pierwszą częścią dylogii o Catrin i Simonie, ale sprawa zabójstw młodych kobiet poprowadzona została do końca, natomiast relacje głównych bohaterów mają dopiero swój początek, którego dalszy ciąg będziemy mogli poznać w części drugiej zatytułowanej „Cisza i cień”, która, mam nadzieję, ukaże się już wkrótce.

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem Jaguar

[6.] 1521. - "Pod skrzydłami żurawi"

"Pod skrzydłami żurawi"

Monika Cieluch

Wydanie: I

Data premiery: 11.10.2023r.

Ilość stron: 358

Wymiary: 130x210 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

ISBN: 978-83-8313-633-2

Wydawca: Amare

Moja ocena: 6/6

„Samotne ptaki mają 

najsilniejsze skrzydła”

W naszym życiu dzieją się często takie zdarzenia, których znaczenia w danym momencie nie rozumiemy. Nie raz postrzegamy to, jako zbieg niefortunnych sytuacji, mając pretensje do losu, że daje nam trudne doświadczenia. Wygląda to tak, jakby ktoś kierował naszymi wyborami i wyznaczał kierunek, w jakim podążamy. Dopiero po jakimś czasie dostrzegamy sens tego, co się w przeszłości zadziało. Dochodzimy wówczas do wniosku, że to wszystko miało swój sens, a my jesteśmy w zupełnie innym, lepszym świecie. I o tym opowiada książka pt.: „Pod skrzydłami żurawi”.

Olive Loughty to młoda lekarz weterynarii, która od kilkunastu lat mieszka ze swoim narzeczonym Martinem w Bristolu. Jej dzieciństwo związane jest z małą wioską Horwell, w której bywa tylko raz w roku z okazji świąt Bożego Narodzenia, by odwiedzić swoją ukochaną ciocię Rachel. Rachel okazała jej wiele wsparcia i opiekę po śmierci rodziców, ale Olive brakuje czasu, by być u niej częściej. 

Nadchodzi dzień, w którym ciocia umiera, więc Olive przyjeżdża do Horwell, by towarzyszyć ukochanej krewnej w ostatniej drodze oraz uporządkować jej sprawy. Na łożu śmierci Rachel wyznaje, że tylko Olive może go uratować, ale nie wyjawia, o kogo chodzi. Wkrótce los stawia na jej drodze Flynna Sallowa, który uważany jest przez miejscowych za dziwaka, gdyż jest zamknięty w sobie, mało się odzywa, stroni od ludzi i nie lubi, gdy ktoś go dotyka. Olive ma zamiar uprzątnąć dom ciotki i wyjechać do Bristolu, ale gdy tam wraca nakrywa swego narzeczonego z ponętną blondynką. Podejmuje decyzję wyjazdu do Horwell na dłużej. Przy odczytywaniu testamentu niespodziewanie jest też Flynn, który otrzymuje niewielką paczkę, natomiast Olive dziedziczy dom. Jednak stanie się jego pełnoprawną właścicielką, gdy zamieszka w nim na co najmniej trzy lata.

Nie ukrywam, że najpierw moją uwagę przykuła okładka, a potem krótki opis fabuły. Jednak to wszystko nie oddaje tego, co zawiera tak urokliwa oprawa tej powieści. Począwszy od pierwszych stron,  od razu wniknęłam w fabułę, jej emocjonalną ścieżkę i charakter. Ogromnie byłam przejęta losem Flynna, który w dzieciństwie doświadczył ciężkich wydarzeń, które spadły na niego w dzieciństwie.

To opowieść o przeznaczeniu, które wyznacza niektóre ścieżki naszego życia. Często dzieje się coś, co trudno  zaakceptować, ale mimo wszystko mamy wrażenie, że jesteśmy jakby kierowani w określone miejsca czy sytuacje. Spotykamy na przykład osoby, wydarzenia, rzeczy, które nabierają znaczenie w poszukiwaniu naszego miejsca na ziemi i szczęścia. To też opowieść o tym, że istnieją w świecie takie rzeczy, w które trudno uwierzyć wielu osobom, ale nie oznacza to, że nie mają one miejsca. Ten wątek bardzo mi się podobał, gdyż nadawał całości odrobinę mistycyzmu, tajemniczości i magicznej atmosfery. 

Pokazuje też podejście osób, które nie wierzą w tego rodzaju zjawiska i postrzegają wszystko, jako coś w rodzaju dziwactwa czy choroby psychicznej. Wyrazicielem tego poglądu jest Olive, która sceptycznie podchodzi do tego, o czym się dowiaduje, gdyż wybiega to ponad jej pozom rozumowania. I tak jest u większej części społeczeństwa, którym trudno uwierzyć w sprawy trudne do wyjaśnienia i udowodnienia. Na szczęście Olive w porę dostrzega, że popełnia błąd w taki rozumowaniu.

Autorka pokazuje przy tym, że ludzie zbyt szybko osądzają innych, nie znając przyczyny, która wpłynęła na osobowość człowieka, na jego sposób bycia czy tego, kim jest. Przypinają łatkę „dziwaka” komuś, kto odstaje od społeczeństwa. W przypadku mieszkańców Horwell nie są to złośliwe uwagi, gdyż są tam ludzie życzliwi, ale nikt nie próbuje zrozumieć, dlaczego Flynn stał się tak zamkniętym w sobie facetem. Jako czytelnicy dowiadujemy się w pierwszym rozdziale o tym, co wpłynęło na taką jego postawę w dorosłym życiu. Miał wówczas 9 lat, gdy wydarzyły się sytuacje, które pozostawiły swoje piętno w umyśle chłopaka i potem znacząco wpłynęły na jego charakter i osobowość. Najłatwiej jest nadawać każdemu jakąś łatkę, przypisywać do jakiejś kategorii, gdy ktoś wydaje się inny i nie pasuje do utartych schematów. Dopiero Olive, a wcześniej Rachel, dostrzegły w nim ból i smutek, jaki skrywają się w sercu introwertycznego mężczyzny. Ogromnie było mi żal Flynna, gdy był małym chłopcem i który doświadczył tylu nieszczęść. Mimo wszystko wyrósł na wrażliwego mężczyznę, ale samotnego, potrzebującego ciepła i troski, a przede wszystkim miłości, na którą trudno mu się otworzyć.

Książka była dla mnie sporym zaskoczeniem, gdyż znałam panią Monikę Cieluch z nieco innych klimatów. Miałam, bowiem przyjemność poznać jej debiutancką powieść „Niepokorna”, która była typowym romansem erotycznym. „Pod skrzydłami żurawi” ma zupełnie inny charakter, co świadczy o elastyczności pisarskiej autorki i nietuzinkowych pomysłach. Ta historia jest piękna, jak okładka tej książki i z pewnością długo będę o niej pamiętać. Ma w sobie zarówno piękne opisy uczuć, dogłębnie oddaje to, jak czują się bohaterowie, a do tego pojawiają się zjawiska, które nie są namacalne, a jednak istnieją. Ogromnym plusem jest zwracanie uwagi na świat przyrody, cierpienie zwierząt, ale też zestawienie życia w mieście i na wsi. Nie sposób było czytać ją obojętnie, gdyż z każdą stroną ulatywały różnorodne emocje. Historia opowiada o sile miłości, która jest najpiękniejszą i najsilniejszą magią w naszym życiu, gdyż w jej blasku kruszą się najtwardsze mury, jeżeli tylko na to pozwolimy.

Książkę przeczytałam, dzięki współpracy z wydawnictwem Amare

[5.] 1520. - "Poczuj się dobrze" na DOBRE CHWILE

W 2023 roku powstał serwis Dobre Chwile, które nawiązało ze mną współpracę wraz z księgarnią Bonito. W ramach tej współpracy przeczytałam wiele ciekawych tytułów, których recenzje ukazały się na stronie DOBRE CHWILE. Nie wszystkie zdążyłam zamieścić u siebie na blogu, ale też jeszcze nie wszystkie recenzje ukazały się w serwisie.  Niektóre z nich są już na mojej stronie, ale nie wszystkie. Zastanawiałam się, jak rozwiązać tę sprawę i zdecydowałam, że będę zamieszczać sukcesywnie te recenzje, które będą ukazywać się na portalu recenzenckim, a na blogu zrobię odpowiednią notatkę. Będę też stopniowo zamieszczała też te, które już są na Dobre Chwile, a oto jedna z nich:

"Poczuj się dobrze"

52 sposoby na poprawę jakości życia

Natalia Sosin-Krosnowska

Wydanie: I
Data premiery 07.03.2023 r.

Liczba stron 256
Format 145 x 205 mm
Oprawa miękka ze skrzydełkami
Numer ISBN 978-83-240-9410-3
Wydawnictwo Znak

Moja ocena: 6/6

Opis od wydawcy

DROBNE RZECZY - WIELKIE ZMIANY

Gonimy za awansem, morderczo trenujemy, dążymy do ciągłego rozwoju, wykreślamy kolejne pozycje z listy zadań.

W social mediach widzimy wytrenowane ciała, uporządkowane domy i magiczne suplementy, które podobno leczą ze wszystkich schorzeń.

To przytłaczające!

Natalia Sosin-Krosnowska przekona Cię, że nie musisz kupować karnetu na siłownię, uczyć się pięciu języków obcych, rzucać wszystkiego i wyjeżdżać w Bieszczady, by Twoje życie było pełne i szczęśliwe. Możesz zadbać o swój dobrostan i osiągnąć mistrzostwo w self-care, wypracowując konkretne, proste i bezkosztowe nawyki.

POZNAJ 52 SPOSOBY NA LEPSZE ŻYCIE 

BEZ WYDAWANIA MAJĄTKU!

Wypróbuj choć jeden - od razu poczujesz różnicę.

Może zaczniesz dzień od szklanki ciepłej wody albo spaceru po lesie?

Autorka wszystkie te sposoby sprawdziła na sobie. Czy działają? Tak, i ma to potwierdzenie w badaniach naukowych.

Zmieniaj swoje życie krok po kroku - bez przymusu i super dokładnego planu.

Poczuj się dobrze!

"Poczuj się dobrze. Odkryj 52 sposoby na poprawę jakości życia." Drobne rzeczy prowadzą do osiągnięcia wielkich zmian. Tę tezę potwierdza Natalia Sosin-Krosnowska w swojej książce „Poczuj się dobrze”. To praktyczny poradnik, dzięki któremu wypracujesz proste, ale skuteczne nawyki i zaczniesz żyć pełnią życia, bez oglądania się na innych. Wypróbuj jeden z prezentowanych 52 sposobów na poprawę jakości życia, by poczuć różnicę. Książka „Poczuj się dobrze” Natalii Sosin-Krosnowskiej pomoże Ci zmienić swoje życie na lepsze – krok po kroku.

MOJA RECENZJA TUTAJ

 

[4.] 1519. - "Walka zmysłów"

"Walka zmysłów"

Victoria Black

Wydanie: I

Ilość stron: 360

Wymiary: 130x210 mm

Okładka: miękka

ISBN: 978-83-8313-637-0

Wydawnictwo: Amare

Moja ocena: 6/6

„Gdy dwa żywioły się ze sobą ścierają, świata nie może spotkać nic dobrego”

Powieść „Walka zmysłów” sygnowana nazwiskiem pani Victorii Black od razu zwróciła moją uwagę, ale nie okładką, która akurat nie jest zbyt zachwycająca, ale ze względu na osobę autorki. Miałam już styczność z jej twórczością trzykrotnie i każda z lektur była dla mnie wciągająca. Pierwsza z nich to dylogia „Związani z lojalnością” w ramach, której ukazały się „Na tropie sensacji” i „Na krawędzi prawdy”, które zabrały mnie w świat nielegalnych wyścigów samochodowych. Kolejna to „Pragnienia serc”, której akcja działa się w świecie celebrytów, a teraz wkraczamy w niebezpieczne rejony nielegalnych walk w klatce.

Leona Torres rok temu straciła brata bliźniaka. Diego zginął w czasie nielegalnej walki w klatce prowadzonej w klubie Jacoba, z którym łączą ją serdeczne, przyjacielskie więzy. Od tamtego czasu Leona pracuje w jego klubie, jako łowca talentów, co w brutalnym, męskim świecie jest ewenementem. Ona jednak udowodniła, że nie jest przeciętną kobietą i świetnie radzi sobie z powierzonymi zadaniami. Gorzej wychodzi jej to w życiu damsko-męskim. Ma swoje zasady w tej kwestii, których nie zamierza łamać i do tej pory jej się udawało. Podstawowa reguła dotyczy seksu z zawodnikami z własnego klubu. To jednak będzie musiało ulec weryfikacji w przypadku Maddoxa Chaveza. Spotyka go w czasie, gdy przebywa poza San Francisco, w Nowym Jorku, by zwerbować nowych zawodników. Maddox nie był brany pod uwagę, gdyż Jacob zastrzegł, że on nie wchodzi w rachubę w procesie łowienia talentów. Od pierwszego spotkania zaczyna między nimi toczyć się gra pozorów otoczona pożądaniem, którego nie spodziewali się czuć wobec siebie. Leona wiedząc, że Maddox nie będzie zawodnikiem w jej klubie, poddaje się jego urokowi i żarowi namiętności. Oboje nie zamierzają tego powtórzyć, ale wkrótce ich drogi ponownie się łączą, a wówczas ich deklaracja wydaje się nie mieć możliwości przetrwania.

Są takie dyscypliny sportowe, które jednoznacznie kojarzą się z męskim charakterem, ale Victoria Black stworzyła postać kobiecą, którą życie nauczyło radzić sobie z przeciwnościami losu i mężczyznami.  Walczy ona nie tylko z pojawiającymi się problemami, ale też ze swoimi demonami. Podobnie jest z Maddoxem, który doskonale wie, czym jest bieda, przemoc, głód, więc nie jest mu łatwo zaufać pojawiającemu się uczuciu. Oboje są popapranymi osobowościami, ukształtowanymi przez wcześniejsze doświadczenia i sytuacje, jakie przyszło im przeżyć. W tym są do siebie podobni, ale nie tylko, bo oboje deklarują, że nie interesują ich związki, że potrzebują tylko jednorazowych wyskoków z przygodnymi osobami, nie chcąc się angażować w głębsze relacje. Każde z nich skrywa głęboko w duszy rany, które nie chcą się zagoić, a o niektórych wydarzeniach z przeszłości nie zamierzają nikomu wyjawić.

Nie znam się na walkach, nie oglądam, gdyż nie lubię tego rodzaju rywalizacji, więc nie wiem, czy opisy scen związanych z tą dyscypliną, zwłaszcza nielegalną, są rzetelne, czy nie. Nie mniej czytałam książkę z zapartym tchem, gdyż autorka bardziej skupiła się na emocjach, jakie wyzwala w zawodniku starcie z przeciwnikiem, niż na samej technice walki.

„Walka zmysłów” jest, zatem powieścią, którą można zaliczyć do romansu ze sportem w tle i lekkim erotycznym podtekstem, zwłaszcza w pierwszej połowie fabuły. O wiele groźniej i bardziej ekspresyjnie akcja toczy się w ostatnich kilku rozdziałach, gdyż daje o sobie znać przeszłość bohaterów, która jest związana z wątkiem mafijnym. Oczywiście są sceny erotyczne, których jednak nie ma zbyt dużo i być może niektórych mogą one zniechęcać do lektury, ale opisane są w ładny sposób, bez wulgaryzmów i prostackich zwrotów, więc czyta się o tym bez żenady i zawstydzenia. Przede wszystkim jest to opowieść o dwóch osobach, które mają za sobą ciężkie traumy i próbują odciąć się od przeszłości. Jednak cały czas ma ona wpływ na ich działania.

Śledziłam ich wzajemne zmagania z ciekawością, chociaż można było spodziewać się, jak to wszystko się skończy, co mi nie przeszkadzało, gdyż lubię tego rodzaju zakończenia. Nie mniej, intrygująco było podążać za kolejnymi epizodami, by poznać zdarzenia, które spowodowały transformację u osób, które wydawały się nieprzejednane w kwestii uczuć. 

To pokazuje, że nie jest możliwe obojętne traktowanie kogoś, z kim przebywa się w intymnych relacjach, bo prędzej lub później do głosu dochodzą uczucia. Podobało mi się, że mogłam poznać tę historię z dwóch perspektyw, ponieważ jeszcze bardziej rozumiałam ich uprzedzenia, rozterki, problemy i postawę, którą pokazują światu. W świecie, w którym oboje się obracają, wydaje się, że nie ma miejsca na miłość, ale okazuje się, że miłość potrafi dotrzeć do najbardziej zatwardziałych serc.

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem Amare

[3.] 1518. - "Podróż przez czas" Tom I "Raje utracone"

"Raje utracone"

Seria: Podróż przez czas

Tom pierwszy

Éric-Emmanuel Schmitt

Data premiery: 23.03.2022r.

Data premiery we Francji: 03.02.2021

Ilość stron: 496

Wymiary: 155 x 235 mm

Tytuł oryginalny: Paradis Perkus

Tłumaczenie: Łukasz Müller

ISBN: 978-83-240-8299-5

Wydawnictwo: Znak

Moja ocena: 5/6

„Nasza przyszłość tkwi w przeszłości”

Jakie były początki naszej cywilizacji, o tym możemy przeczytać w podręcznikach szkolnych, ale tak naprawdę nikt nie jest w stanie wyobrazić sobie tak odległych czasów. Zadania przybliżenia specyfiki minionych wieków podjął się autor książki „Raje utracone”, w której zaczynamy niesamowitą podróż w dawne czasy poznając dzieje ludzkości.

Było to 8000 lat temu, gdy Noah urodził nad brzegiem Jeziora, które stało się morzem. Przyszedł na świat, gdy nie było pisma, alfabetu, jakichkolwiek udogodnień, religii, dat, chrztu, dokumentów. Wychował się pośród społeczności zwanej Ludem znad Jeziora. Zadaje sobie w tym momencie pytanie, kiedy zaczyna się życie człowieka? Dla niego życie nabrało sensu, gdy spotkał Nurę, córkę Tibora, uzdrowiciela ludu i zwierząt. Ojciec Noaha ma na imię Pannoam i jest naczelnikiem wioski. Został nim po śmierci Kaduna, dziadka Noaha. Jak to wszystko jest możliwe? Noah ma bowiem niesamowitą cechę: jest nieśmiertelny.

Prolog całej powieści zaczyna się współcześnie, gdy Noah rodzi się w dzisiejszych czasach, a właściwie budzi się, gdyż od razu jest dorosłym, dwudziestopięcioletnim człowiekiem. Okazuje się, że znajduje się 18 km od Bejrutu, do którego postanawia dotrzeć. Wszystko go dziwi i na nowo musi rozpoznać świat, w którym się znalazł. Noah czuje, że koniec świata jest blisko, więc postanawia spisać historię swoją i Nury, a przy tym dzieje ludzkości począwszy od potopu.

Książka jest specyficzna i inna niż wszystkie, jakie do tej pory przeczytałam. Przyznam, że czytało mi się ją dosyć opornie ze względu na styl, jakim opowiada nam autor o zamierzchłych czasach. Éric-Emmanuel Schmitt zabiera nas w podróż w czasie, sięgając aż do początków cywilizacji. I w tym momencie trochę mi zaczęło zgrzytać przede wszystkim to, jaką mową posługują się bohaterowie. Dialogi, bowiem przypominają współczesne rozmowy, jakbyśmy byli tu i teraz. Do tego dochodzi element fantasy w postaci głównej postaci, jaką jest Noam i jego szczególnej cechy, jaką jest nieśmiertelność. To jednak można uznać za oryginalny sposób na przedstawienie czytelnikom historii naszej cywilizacji owianej podaniami, legendami, mitami i historycznymi wydarzeniami.

„człowiek współczesny jest człowiekiem siedzącym, który żyje we wnętrzu niczym roślina w doniczce nigdy niewystawiona na otwartą przestrzeń.”

Éric-Emmanuel Schmitt to jeden z najpoczytniejszych francuskojęzycznych autorów na świecie. Znany jest z tego, że porusza w swoich dziełach zagadnienia natury filozoficznej i egzystencjalnej, analizuje każde zdarzenia, uczucie, relacje szczegółowo i dogłębnie i podobnie jest w książce „Raje utracone”, która otwiera serię ośmiotomową pod wspólnym tytułem „Podróż przez czas”, w której osobą łączącą jest postać Noama.

Na uwagę zasługuje przepiękne wydanie, w dużym formacie, a do tego ozdobą jest twarda oprawa ze zszywanymi brzegami. Dopełnia to wszystko urokliwa okładka nawiązująca do malarskich obrazów. Przedstawia ona część tryptyku Hieronima Boscha „Ogród rozkoszy ziemskich”. W trakcie poznawania losów bohaterów, których losy śledzimy w formie beletrystycznej, podążamy przez najważniejsze wydarzenia mające miejsce w historii świata. Przeszłość miesza się tu z przyszłością skłaniając do refleksji nad tym, co dzieje się obecnie, nad charakterystyką współczesnych czasów i społeczeństwa, a przy tym stawia pytanie, dokąd zmierzamy, jako ludzkość.

Recenzja tomu II "Brama do nieba"

Recenzja tomu III "Ciemne słońce"

Recenzja tomu IV "Światło szczęścia"

Książkę przeczytałam w ramach współpracy

 z  PRart Media Bogna Piechocka

i wydawnictwem

[2.]1517. - "Głęboko pod powierzchnią”

„Głęboko pod powierzchnią”

Konrad Makarewicz

Wydanie: Pierwsze

Data premiery: 20.06.2023r.

Liczba stron: 384

Wymiary: 130x210 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

ISBN: 978-83-8313-563-2

Wydawca: Novae Res

Moja ocena: 5/6

„Nigdy nie wiadomo, co nam naprawdę siedzi w głowach”

Miłość ma wiele twarzy i ogromną siłę, która może człowiekowi dodawać skrzydeł, uszczęśliwiać, ale może też niszczyć i ściągać w dół. Przekonał się o tym bohater książki „Głęboko pod powierzchnią”, który kochał tak, że miłość stała się dla niego przekleństwem.

Tymon jest zakochany w swojej pięknej dziewczynie, Nadii, która pochodzi z Ukrainy. Są ze sobą od dłuższego czasu, razem planują przyszłość, a on chcąc zapewnić sobie i jej lepsze życie, wyjeżdża do Szwecji, by tam pracować, jako robotnik budowlany. Każdego dnia żyje nadzieją, że wkrótce dołączy do niego ukochana kobieta i zaczną wspólne, szczęśliwe życie. Gdy następuje ten wyczekiwany dzień, mężczyzna nie posiada się z radości, że ma w końcu ukochaną przy sobie. Wkrótce zauważa, że Nadia zaczyna się dziwnie zachowywać, coraz częściej narzeka, wszystko jej przeszkadza, a najbardziej zaczyna czepiać się Tymona. Coraz częściej dochodzi do kłótni, aż pewnego dnia Nadia wyjeżdża, pisząc do niego, że wróci za kilka dni. Mijają jednak kolejne tygodnie, a dziewczyna nie daje o sobie żadnego śladu i informacji, co się z nią dzieje. Zaniepokojony Tymon zaczyna jej szukać podążając jej śladem.

I w tym momencie przerywam opisywanie fabuły, gdyż zanim nastąpił ten ostatni epizod, sporo się wydarzyło, a po nim również nie brakuje wielu sytuacji, które prowadzą Tymona w różne rejony Europy. W trakcie podążania za Nadią, dowiaduje się o niej coraz więcej, a gdy ponownie ona pojawia się w jego życiu, nie oznacza to powrotu do normalności. Trudno w skrócie napisać o tej powieści, gdyż zawiera w sobie kilka wątków o różnych nastrojach. Nie brakuje też znaczących postaci oraz wydarzeń, które ze sobą współgrają, czasami biegną obok siebie lub się splatają.

„Głęboko pod powierzchnią” jest powieścią o wymiarze obyczajowym z elementami psychologicznymi. To intrygująca historia zaczynająca się niepozornie, niczym jedna z wielu opowieści o miłości. Jednak im dalej zagłębiamy się w treść, tym robi się coraz bardziej skomplikowanie. Nie ułatwia tego narracja trzecioosobowa, w której mamy głównie punkt widzenia Tymona. Jednak całość jest poprowadzona tak, że dostrzegamy też to, co dzieje się z Nadią. Nie jest to lekka historia, którą czyta się z zapartym tchem w jeden wieczór, gdyż w trakcie lektury pojawiają się pytania związane z zaskakującymi rozwiązaniami. 

Ta historia zabiera nas do kilku krajów, dając możliwość poznania specyfiki danego miejsca, ale też życia na emigracji Polaków szukających lepszego życia na obcej ziemi. Ten wątek stanowi tło dla wydarzeń mających miejsce w życiu Tymona i jego toksycznej relacji z Nadią. Inaczej nie można nazwać tego powiązania, gdyż mężczyzna wykazuje mocne uzależnienie od ukochanej.

Pan Konrad Makarewicz zbudował niezwykle urozmaiconą opowieść o ludzkiej naturze, psychice i ścieżkach losu, które mają charakter bardzo naturalny, jakby wzięty z życia. Skupił się przede wszystkim na relacjach Tymona i Nadii, których związek jest pełen niewiadomych, dziwnej, wzajemnej zależności, chociaż wydawało mi się, że to Tymonowi bardziej zależy na wspólnym życiu niż Nadii. Od początku miałam wobec niej wiele zastrzeżeń, co do jej podejścia do związku i niedojrzałości. Trudno mi było zrozumieć jej postępowanie, a tym samym ją polubić, nawet wówczas, gdy wyszła na jaw przyczyna jej zachowania. Autor w ten sposób wniknął w jej psychikę ukazując problem od strony osób otaczających dziewczynę, będących z nią w różnych relacjach. Tymon z kolei nie potrafi o niej zapomnieć do tego stopnia, że w poszukiwaniu dziewczyny znalazł się w końcu w Ukrainie i w efekcie wkroczył w wir wojny, w której wziął czynny udział. Żal mi było Tymona, a jednocześnie byłam na niego zła, że pozwala sobie na takie lekceważące traktowanie. Jego postać pokazuje, jak bardzo gotów poświęcić się dla miłości ktoś, kto kocha całym sobą. Tylko czy warto aż tak się angażować, w coś, co nie daje nadziei na szczęśliwe życie? 

Książkę przeczytałam, dzięki współpracy z autorem 

oraz z wydawnictwem Novae Res

[1.] 1516. - "Ogniste" Tom III

"Ogniste na zawsze"

Tom trzeci

"Na zawsze"

Vanila

Wydanie: I 

Data premiery: 17.10.2023r. 

Ilość stron: 360 

Wymiary: 140x208mm 

Okładka: miękka ze skrzydełkami 

ISBN: 978-83-832-2528-9 

Wydawnictwo: BeYa 

Moja ocena|: 5/6 

„Gdy życie daje ci szansę, to ją bierz. Nieważne, na jakich zasadach… Bo żyjesz tu i teraz.”

Sięgając po powieść „Na zawsze” nie wiedziałam, że jest to trzecia część trylogii „Ogniste”, ale mimo to nie zawahałam się, by poznać zwieńczenie tej trylogii. To nie przeszkodziło mi w poznawaniu tej części historii, a dziejące się w niej wydarzenia wynagrodziły mi ten niedostatek i upewniły w tym, że chciałabym poznać wcześniejsze tomy, by mieć obraz całej historii, co z pewnością zrobię w przyszłości.

Adeline Dowell 10 lat temu zamknęła za sobą pewien etap swego życia, który wiązał się z jej pierwszą, wielką miłością i osobą Jonathana Stonera. Od tamtej pory nie mają ze sobą kontaktu, ona nie interesuje się jego życiem, ani też nie chce o nim słyszeć. Dziś jest kobietą pewną siebie, ma pracę, która ją satysfakcjonuje, odnosi sukces i właśnie awansowała na stanowisko asset manager w firmie MRT Commercial International Development prowadzonej przez jej obecnego narzeczonego i wiceprezesa firmy Timona Meyera-Rolts. Między nimi istnieje relacja dziwna, gdyż na pozór, dla ludzi z zewnątrz, są szczęśliwą parą, ale tak naprawdę nic ich nie łączy. Timonowi głównie zależy na dobrym wizerunku firmy i rodziny Meyerów-Rolts, a ona mimo tego tkwi w tym związku. Jeszcze bardziej skon likowanie robi się, gdy ponownie przeszłość puka do jej drzwi, gdy zjawia się Jonathan. Okazuje się, że po tylu latach jego uczucie nie wygasło, a ona już wie, że on był tym ogniwem, którego jej brakowało przez te wszystkie lata. Oboje zdają sobie sprawę, że minęło sponsor czasu, a teraz oboje są w innym życiowym miejscu, ale wzajemne przyciąganie jest silniejsze od tego, co ich ogranicza. Obecnie są dorosłymi ludźmi, ale nadal trwają te same przyjaźnie, a dawna miłość nadal jest żywa.

Pani Vanila ma styl pisania, który wciąga z każdą stroną, dlatego miałam poczucie, że znam tę opowieść od początku. Na podstawie tego, o czym opowiada ta część, wynika, że pierwsze dwa tomy dotyczyły nastoletnich lat bohaterów, które miały miejsce ponad 10 lat temu. Trochę przeszkadzało mi to, że używa ona wobec dorosłych mężczyzn określenia „chłopak” lub „chłopiec”, co raczej pasuje do nastolatków.

Książkę przeczytałam dosyć szybko i z zapartym tchem śledziłam losy bohaterów, mając nadzieję na jakieś fajne zakończenie, które będzie ukoronowaniem całej serii. I to jest ten moment, który mnie zawiódł, gdyż nie wszystko potoczyło się tak jak się spodziewałam. Z reguły nikt nie lubi przewidywalnego toku wydarzeń. W tej powieści niektórych z nich można było się spodziewać, ale całkowicie zaskoczyło mnie zakończenie, za co autorce nie będę wdzięczna. Nie będę oczywiście zdradzała szczegółów, bo to musi każdy sam doświadczyć i sprawdzić swoją reakcję, ale ja jestem na NIE. Poza tym całość bardzo mi się spodobała, polubiłam bohaterów, zarówno tych głównych, jak i drugoplanowych, które mają znaczące role w tej historii. Wiele się dzieje, czasami zaskakujących sytuacji, podkreślając, że w życiu bywa tak, że odwlekamy jakieś decyzje, podejmujemy wybory, które niepotrzebnie komplikują nam życie, wówczas bywa, że na niektóre sprawy jest już za późno.

Książkę przeczytałam, dzięki wydawnictwu BeYa

Wspaniałego 2024 roku!