[82/26] - 2020.: "Samouzdrawianie według Tradycyjnej Medycyny Chińskiej"

"Samouzdrawianie według 

Tradycyjnej Medycyny Chińskiej"

Najskuteczniejsze naturalne metody na ból, stres, zaburzenia hormonalne i choroby przewlekłe

Dr Lily Choi

Bess Koutroumanis

„Każdy z nas ma w sobie moc samoleczenia.”

W świecie, w którym współczesna medycyna jest na wysokim poziomie, nadal ludzie zmagają się z problemami zdrowotnymi. Wielu z nich nie wie dokładnie dlaczego chorują i bywa często, że nie dana jest im nadzieja na wyleczenie. Na tym tle Tradycyjna Medycyna Chińska proponuje zupełnie inne spojrzenie - holistyczne, spokojne i oparte na uważności wobec własnego ciała. Książka „Samouzdrawianie według Tradycyjnej Medycyny Chińskiej” zaprasza do takiego właśnie podejścia, pokazując, że powrót do równowagi zaczyna się od małych kroków i lepszego rozumienia siebie. To książka, która mówi o zdrowiu w rzeczowy, prosty sposób. Treść jest jasna i oparta na tym, co doświadczamy na co dzień.

Autorki nie dają obietnic szybkiej poprawy czy łatwych metod na wszystkie bóle i problemy. Krok po kroku pokazują nam, jak możemy wrócić do dobrej równowagi w naszym ciele. Podkreślają, że ważne jest, by patrzeć na swoje ciało, słuchać go i rozumieć, skąd bierze się każdy sygnał, który nam ono wysyła. Często przyczyna jest głębsza, a to, co czujemy, ma związek z naszym życiem, tym jak się czujemy i z tym, co robimy każdego dnia. Można samemu zobaczyć, jak małe zmiany wpływają na nasz stan. Samouzdrawianie według tej książki to wolny proces, który zaczyna się od siebie i daje szansę na lepsze życie.

Warto też zaznaczyć, że poradnik został bardzo ładnie wydany, z wieloma ilustracjami, rysunkami, tabelkami, kolorowymi zdjęciami i czcionkami. Do tego tekst jest wydrukowany wyraźną czcionką, urozmaiconą kolorystycznie, a do tego na dobrym papierze. Jedyny minus to miękka okładka i klejone brzegi, co nie gwarantuje trwałości. Całość została dobrze zaplanowana, ujęta w dwóch częściach i sześciu rozdziałach.

Autorki w zrozumiały i przejrzysty sposób uczą o podstawach Tradycyjnej Medycyny Chińskiej. Pokazują ważne jej zasady jako nietrudne elementy do zastosowania w codziennym życiu. Tym samym pomagają zrozumieć, czym jest równowaga energii w ciele, jak płynie Qi, oraz jak różne części ciała współpracują ze sobą. To uświadamia, jakim zgranym mechanizmem jest nasz organizm, w którym każdy narząd, komórka, układ nie są odrębnymi obszarami, lecz współgrającym razem zespołem.

Pierwsza część książki skupia się głównie na wprowadzeniu do teorii TMC w bardzo przystępny sposób. Nie brakuje w niej praktycznych wskazówek oraz ćwiczeń i wiele porad, które można bez problemu wykorzystać na co dzień i stopniowo wprowadzać do swojego życia. Znajdziemy tu między innymi proste ćwiczenia wspierające ciało, podstawowe techniki oddechowe, sposoby pomagające się wyciszyć i odprężyć, a także elementy masażu oraz inspiracje związane z łagodną aktywnością fizyczną. Książka porusza również temat odżywiani, więc pojawiają się w niej też łatwe przepisy, napary i propozycje ziołowe, które mają naturalnie wspierać organizm i poprawiać samopoczucie.

Natomiast druga część poświęcona została w całości najczęściej spotykanym chorobom, schorzeniom i dolegliwościom. Jest to niezwykle cenna wiedza, gdyż autorki wskazują przyczyny ich występowania i sposoby poradzenia sobie z nimi według zasad Tradycyjnej Medycyny Chińskiej.

Książka pokazuje, że dbanie o zdrowie to proces, który trwa każdego dnia i nie kończy się jedynie na reagowaniu wtedy, gdy pojawi się ból czy gorsze samopoczucie. Organizm cały czas się zmienia, a wpływ na jego kondycję mają nawet drobne codzienne nawyki. Znaczenie ma nie tylko to, czy coś nam dolega, ale również jakość snu, tempo życia, poziom stresu czy relacja między ciałem a emocjami. Dopiero spojrzenie na zdrowie w szerszy sposób pozwala zauważyć zależności, których wcześniej często nie dostrzegaliśmy. Taka większa uważność pomaga lepiej rozumieć własny organizm i świadomiej troszczyć się o siebie na co dzień. Metody, o których autorki piszą, to wsparcie dla organizmu. Nie są po to, by zastąpić zwykłą medycynę, tylko by wspomóc ciało w powrocie do zdrowia i wzmocnić to, co daje lekarz. Tekst zachęca, by dbać o siebie na wiele prostych sposobów i łączyć to, co naturalne, z tym, co sprawdzone.

Egzemplarz książki otrzymałam w ramach współpracy z portalem

 

Wydanie: I

Data premiery: 14.11.2025r.

Data wersji oryginalnej: 19.09. 2023r.

Ilość stron: 232

Okładka: miękka

Wymiary: 145 x 205 mm

ISBN: 978-83-8429-020-0

Tytuł oryginału: Heal Yourself with Traditional Chinese Medicine: Find Relief from Chronic Pain, Stress, Hormonal Issues and More with Natural Practices and Ancient Knowledge

Tłumaczenie: Anna Bergiel

Wydawnictwo: Vital

Moja ocena: 6/6

[25/26] - 1963.: „Śpiew czerwonych ptaków”

„Śpiew czerwonych ptaków”

Jolanta Kaleta

„człowiek, który ma niczym nieograniczoną władzę, 

staje się bestią”

Czasy rozbiorów Polski to jeden z najbardziej bolesnych okresów naszej historii — temat, który poznajemy w szkolnych podręcznikach w formie suchych dat, nazwisk i politycznych decyzji. Uczymy się o upadku państwa, o błędach szlachty, o obcych wpływach, ale trudno w takich przekazach naprawdę poczuć atmosferę epoki, zrozumieć emocje ludzi żyjących tuż przed katastrofą, ich codzienność, lęki i nadzieje. Często brakuje nam tego, co pozwala wejść w tamten świat i może dlatego takie powieści historyczne jak „Śpiew czerwonych ptaków” cieszą się popularnością.

Pani Jolanta Kaleta przenosi nas do roku 1758, gdy Rzeczpospolita wciąż istnieje na mapie Europy, ale jej fundamenty zaczynają niepokojąco się chwiać. Zanim jednak trafiamy na dwory Petersburga i Warszawy, cofamy się o sto lat, do epoki Stefana Batorego. W czorsztyńskiej warowni alchemik Michał Sędzimir pracuje nad stworzeniem kamienia filozoficznego i udaje mu się opracować jego formułę. W tajemnej księdze zwanej „Opus Magnum” zapisuje zarówno rezultat tysięcy eksperymentów, jak i procedurę sporządzenia alchemicznej mikstury mającej moc przemieniania metalu w złoto, a nawet przedłużania ludzkiego życia. Uczony utrwala tę wiedzę w mało znanym języku enochiańskim, by nie dostała się w niepowołane ręce.

Sto lat później poznajemy pułkownika Seweryna Jaxę‑Raweckiego w chwili, gdy wyrusza do Petersburga w orszaku królewicza Karola Krystiana Wettyna — syna panującego króla Augusta III Sasa, zwanego Grubym lub Tłustym. Królewicz liczy na to, że caryca zaakceptuje jego kandydaturę do tronu Kurlandii i Semigalii. Natomiast Sewerynowi przyświeca zupełnie inny cel. Otóż wiele lat wcześniej złożył przysięgę umierającemu ojcu, Kazimierzowi Jaxa‑Raweckiemu, że nie ustanie w poszukiwaniach rękopisu Sędzimira, a tropy prowadzą właśnie do petersburskiego pałacu.

W tym samym czasie młodziutka Konstancja Niemirska opuszcza rodzinne Koszuty i wraz z ciotką wyrusza do Warszawy. Tam, na pełnych przepychu salonach stolicy, ma znaleźć odpowiedniego kandydata na męża, zgodnie z wolą rodziny i obowiązującymi konwenansami. Nad jej życiem unosi się jednak cień: surowy ojciec, ograniczająca ją rola kobiety w ówczesnym społeczeństwie oraz polityczne napięcia, które coraz mocniej oplatają Rzeczpospolitą.

Drogi Seweryna i Konstancji przecinają się w momencie, gdy oboje najmniej się tego spodziewają. Uczucie, które między nimi pojawiło się niemal od razu, będzie musiało zmierzyć się z realiami epoki, z intrygami, zależnością Polski od Rosji, grą wpływów i nieustannym zagrożeniem. Miłość okaże się dla nich zarówno darem, jak i próbą, której wynik wcale nie jest oczywisty.

„Śpiew czerwonych ptaków” Jolanty Kalety to powieść, która już od pierwszych stron sygnalizuje, że nie będzie jedynie romansem historycznym, jak można by wnioskować z opisu fabuły, ani prostą opowieścią przygodową sygnowaną jako powieść płaszcza i szpady. Nie jest to typowy przedstawiciel tego gatunku, gdyż akcja nie jest dynamiczna, wiele spraw toczy się w rozmowach, na salonach, w pałacowych i dworskich przestrzeniach, a liczne wydarzenia przedstawione są w obszernych opisach.

Wątek romansu nie jest głównym motywem powieści, a trochę szkoda, bo zbyt słabo jest wyczuwalna chemia między dwojgiem zakochanych w sobie ludzi. Ich śledzimy niejako przy okazji innych wydarzeń. Miłość Konstancji i Seweryna pojawia się w trudnym momencie. Wokół wiele się dzieje, pojawia się mnóstwo nazwisk — w tym osób znanych z podręczników historii — a rozmowy o polityce, sytuacji w Rzeczpospolitej, jej położeniu i zależności od Rosji tworzą gęste tło fabularne. Przy tym autorka często przedstawia jakąś osobę, jej charakterystykę, zależności, lub opisuje wcześniejsze wydarzenia, co znacząco spowolnia czytanie.

Pani Kaleta włożyła sporo pracy w odtworzeniu  ówczesnej sytuacji politycznej i realiów epoki. Pokazuje modne stroje, obyczaje, poglądy, normy społeczne, ale też wady ówczesnej szlachty i mechanizmy politycznych rozgrywek. Powołała do życia postacie znane z kart historii świadomie sięgając do czasów sprzed rozbiorów, by pokazać, jak długo przed katastrofą państwa w polskiej historii tliły się napięcia, ambicje i błędy, które ostatecznie doprowadziły do upadku Rzeczpospolitej. Umiejętnie splata wątek rodzinnej tajemnicy, fikcyjne wydarzenia i postacie z realiami politycznymi epoki — a te są wyjątkowo burzliwe.

Styl powieści jest stonowany, elegancki i dobrze dopasowany do epoki. Tempo narracji sprzyja budowaniu napięcia i klimatu, a historyczne tło nie przytłacza fabuły, lecz ją wzmacnia. To książka, która wymaga uważnego czytania, ale odwdzięcza się głębią i emocjonalnym ciężarem opowieści.

W książce pojawia się wiele nazw, zwrotów i odniesień do wydarzeń politycznych, które nie zawsze są powszechnie znane, dlatego krótkie przypisy lub objaśnienia byłyby bardzo pomocne. Podobnie jest z oznaczeniem czasu akcji, bo chociaż w blurbie podano rok 1758, nie wszystkie sceny rozgrywają się w tym okresie, a wskazanie miejsca i daty na początku rozdziałów nadałoby narracji większą przejrzystość.

„Śpiew czerwonych ptaków” to powieść dla tych, którzy lubią zanurzyć się w epoce, poczuć jej atmosferę i cenią literaturę historyczną za możliwość dotknięcia świata, który już nie istnieje, a jednak pozostaje częścią naszych burzliwych dziejów.

Egzemplarz książki otrzymałam w ramach współpracy z portalem 

Wydanie: I

Data premiery: 21.05.2025r.

Ilość stron: 528

Wymiary: 150 x 200 mm

Okładka: miękka

ISBN: 978-83-8241-139-3

Wydawnictwo: MG

Moja ocena: 5/6

[214/25] - 1926.: "Córki hrabiny" - Tom III - "Helena"

Córki hrabiny

Helena

Tom trzeci

Urszula Gajdowska

„Czasem potrzeba jedynie drobnej iskry, 

by wzniecić płomień.”

Pierwszy tom trylogii „Córki hrabiny” rozbudził moją ciekawość, drugi ją podsycił, więc po trzecią część tej historii „Helena” sięgnęłam od razu. Tak jak poprzednio, tak i teraz cofamy się trochę w czasie, by dowiedzieć się, co działo się u trzeciej córki hrabiny Modlińskiej, gdy podążaliśmy śladami przygód Zofii i Linasa oraz Elizy i Tarasa.

Helena to najmłodsza z sióstr Modlińskich, która nie jest tak odważna i zdeterminowana jak Eliza i Zofia. Ma jednak niezwykłe umiejętności – potrafi zapamiętać wszystko, co widzi, nawet po raz pierwszy, czyli ma tzw. pamięć fotograficzną. Poza tym jest bardzo spostrzegawcza i inteligentna. W tej części pojawiają się też synowie hrabiny: Klemens, Maurycy i Anthony, których dzieje poznaliśmy w trylogii „Dworek nad Biebrzą”. Ci, którzy jej nie czytali, nie odczują chaosu, ponieważ obie serie są oddzielnymi historiami. Autorka ma bowiem zwyczaj wplatania w nowe historie znane postacie z wcześniejszych książek. Jest to bardzo ciekawy zabieg, gdyż możemy ponownie spotkać osoby, które wzbudziły naszą sympatię, a przy okazji dowiadujemy się, co u nich się zmieniło.

Trzeci tom utrzymuje wysoki poziom poprzednich części, a jednocześnie wnosi świeżość dzięki perspektywie Heleny, która jest równie interesującą osobowością, jak jej siostry. Nową postacią jest Hubert Fleming, który podszywa się pod swojego brata Horacego. Ten plan powstał w jego głowie, gdy przypadkiem usłyszał o wyprawie po skarby, starej mapie i księdze. Udaje mu się zwodzić wszystkich uczestników wyprawy, ale nie Helenę, która szybko odkrywa mistyfikację.

Trylogia „Córki hrabiny” to seria, którą trzeba czytać od początku, gdyż wydarzenia biegnące w poszczególnych częściach łączą się ze sobą i tworzą jedną, spójną całość. Jedyna różnica polega na tym, że każdy tom skupia się na innych bohaterach, ale jednocześnie wyraźnie widoczne są postacie drugoplanowe.

Autorka ubrała romans w awanturniczo przygodową szatę z elementami fantasy osadzonego w realnym świecie. To sprawia, że jest to opowieść nie tylko o rozwijającym się uczuciu, wzajemnej fascynacji, poznawaniu się i odkrywaniu tajemnic, ale także wciągająca historia pełna emocjonalnych zwrotów akcji, które zmieniają losy bohaterów w sposób, którego się nie spodziewali.

W każdym tomie poznajemy parę, która początkowo żywi wobec siebie mało pozytywne uczucia. Dopiero wspólna droga prowadząca do wyznaczonego celu uświadamia im, że mają obok siebie kogoś, z kim chcieliby przeżyć resztę życia.

Najpierw śledziliśmy losy najstarszej córki hrabiny Modlińskiej – Zofii, która towarzyszyła zakochanemu w niej Linasowi w poszukiwaniu kolejnych elementów mapy Złotej Ordy. Drugi tom opowiadał o dalszych perypetiach uczestników wyprawy, a na pierwszym planie z fascynacją obserwowałam rozwijające się uczucie między Elizą i Tarasem, z którymi zawędrowaliśmy aż na Krym. Trzecia część, ukazująca losy Heleny i Huberta, doskonale domyka całość. To udane zwieńczenie trylogii, które łączy w sobie emocje, tajemnice i rodzinne więzi, pozostawiając mnie w pełni usatysfakcjonowaną lekturą.

Pani Gajdowska świetnie uzupełnia wszystkie luki i wyjaśnia zagadki, dostarczając nam przy tym mnóstwo przeżyć i wzruszeń. To finał, który nie tylko zamyka wszystkie wątki, ale też pozostawia ciepło i tę charakterystyczną tęsknotę za światem, z którym trudno się rozstać. Cała trylogia imponuje spójnością, wyrazistymi bohaterami i umiejętnym łączeniem gatunków, dzięki czemu stanowi ona jedną z ciekawszych propozycji w swoim nurcie. To opowieść splatająca przygodę, magię i miłość w sposób tak naturalny, że zamknięcie ostatniej strony budzi żal, iż to już koniec tej niezwykłej wędrówki, a jednocześnie stanowi piękne zwieńczenie wyjątkowej historii.

Na koniec autorka wzbudza nadzieję, pisząc w swoim końcowym słowie, że „zakończenie trylogii nie oznacza jednak pożegnania z jej bohaterami ani przerwania ich misji”, więc pozostaje tylko czekać na nową serię, w której przy nowych bohaterach pojawią się znajome osoby. To obietnica dalszej przygody, która sprawia, że z jeszcze większą ciekawością będę wypatrywać kolejnych historii spod pióra tej autorki.

Recenzja tomu I: "Zofia"

Recenzja tomu II "Eliza"

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z portalem

Wydanie: I

Data premiery: 19.09.2025r.

Ilość stron: 272

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Wymiary: 145 x 205 mm

ISBN 978-83-68302-56-1

Wydawnictwo: Szara Godzina

Moja ocena: 6/6

[213/25] - 1925.: "Córki hrabiny" - Tom II - "Eliza"

Córki hrabiny

Eliza

Tom drugi

Urszula Gajdowska

„siła przyrody nie jest imaginacją, 

a świat nie jest taki, jakim my go widzimy”

Miłość nie raz przychodzi szybko, bez ostrzeżeń, a innym razem potrzebuje czasu, by zakorzenić się w sercach dwojga ludzi. Bywa jednak i tak, że musi przebyć długą, pełną nieporozumień i prób drogę, zanim zostanie w ogóle zauważona. W drugim tomie serii „Córki hrabiny" pt.:  "Eliza" jej bohaterowie musieli dotrzeć aż na Krym, by zrozumieć, co do siebie czują.

Akcja nadal dzieje się w 1835 roku, ale zanim poznamy dalszy ciąg wydarzeń rozpoczętych w I tomie „Zofia”, cofamy się w czasie o 14 lat, by obserwować pewną sytuację, która stała się początkiem całej historii. Autorka uchyla nieco rąbek tajemnicy dotyczącej pewnej przepowiedni, znamion i księgi, ale robi to bardzo delikatnie, tak by za dużo nie wyjawić i pozostawić nas z wciąż nierozwiązaną zagadką, na której finał musimy poczekać do części III pt.: „Helena”. Jedyne, co mogę tu zdradzić - mowa jest o tym, iż w kolejnych pokoleniach pojawią się wybrańcy, których krew zmyje klątwę pewnej czarownicy. Będą oni oznaczeni znamieniem w kształcie runy Dagaz, a takie znamię nosi Eliza i jeszcze ktoś.

Eliza – druga córka hrabiny Modlińskiej to najbardziej niepokorna spośród trzech sióstr. Jej sposób bycia nie mieści się żadnych w ramach wyznaczonych przez ówczesne normy społeczne, ale ona tym się nie przejmuje i stara się być sobą. Od zawsze interesowało ją to, co tajemnicze, niewiadome i niewidoczne dla innych. Uwielbia włóczyć się po lesie - zwłaszcza w nocy - dbać o ogród, zagłębiać się w wiedzę zawartą w starych księgach, zbierać ziół, którymi potrafi też leczyć, a także interesuje się wróżeniem. Zamążpójście nie jest dla niej priorytetem, a poza tym charakter dziewczyny - równie ognisty, jak jej włosy, skutecznie odstrasza ewentualnych kandydatów. Poza tym jest uparta, wybuchowa i nieufna wobec mężczyzn, co było widać w poprzedniej części, gdy w dworku zjawił się przystojny Tatarzyn Taras Urutej. Teraz razem muszą wypełnić misję, której celem jest odnalezienie fragmentu legendarnej mapy oraz odkrycie sekretu strzeżonego niegdyś przez jej ojca.

Podążając wraz z nimi tropem odkrywanych tajemnic wyruszamy w pełną niebezpieczeństw podróż, którą autorka prowadzi nas od podlaskich łąk i lasów, poprzez mroczne litewskie puszcze, aż do krymskich rejonów, gdzie w Inkermanie Taras ma swój dom. Zanim jednak to nastąpi, cofamy się o kilka dni w czasie, by dowiedzieć się, co działo się z Elizą i Tarasem, gdy nasza uwaga była skupiona na Zofii i Linasie. To sprawia, że przez kilka pierwszych rozdziałów niektóre sceny są znajome, podobnie jak dialogi, ale ukazane z perspektywy Elizy i Tarasa, ale także w narracji trzecioosobowej. Dopiero, gdy docieramy do wydarzeń będących zwieńczeniem pierwszego tomu, poznajemy ciąg dalszy przygód bohaterów.

To co wyłania się od razu i potem jest jednym z motywów historii zawartej w drugiej odsłonie trylogii „Córki hrabiny” dotyczy zderzenia dwóch kultur. Taras nie jest przyzwyczajony do takiego zachowania płci pięknej, jaki prezentuje panna Modlińska. W jego kulturze kobiety są potulne, pokorne i skromne. A Eliza w żadnym momencie takiej nie przypomina i nie zamierza mu ułatwiać życia. Jak można się domyślić, ich relacja zmierza ku rozwojowi w kierunku głębszego uczucia. Wyraźnie czują wobec siebie intensywne przyciąganie i energetyczna chemia, ale na przeszkodzie stoją różne kultury. Autorka świetnie potrafi to wszystko ukazać. Nie tylko pięknie opisuje otaczający ich świat, stwarza atmosferę niepewności, magii, niebezpieczeństw i ekspresyjnych walk, ale też sugestywnie oddaje głębię uczuć, charakteru i związanych z nimi dylematów.

Drugi tom serii to równie udana , barwna i wielowymiarowa odsłona trylogii, w której autorka umiejętnie łączy elementy romansu, przygody i słowiańsko‑tatarskiej mitologii. Dzięki wyrazistej bohaterce, dynamicznej relacji z Tarasem oraz umiejętnie budowanemu napięciu książkę trudno odłożyć, zwłaszcza w drugiej połowie, gdy dzieją się nowe sprawy, których nie znaliśmy wcześniej.

Finał tomu wyraźnie przygotowuje grunt pod ostatnią część serii, obiecując odpowiedzi na pytania, które od początku wiszą nad całą historią. Autorka ponownie ukazała swój kunszt pisarski, dzięki któremu napisała opowieść wielowarstwową, zachowując przy tym chronologię wydarzeń, bez wprowadzania chaosu, a jednocześnie czyniąc ją jeszcze bardziej emocjonalną, przygodową i a nawet egzotyczną. Historia Elizy i Tarasa pokazuje, że uczucie potrafi rozwijać się tam, gdzie nikt by go nie szukał, a droga do zrozumienia własnych emocji bywa równie wymagająca jak misja, którą bohaterowie muszą wypełnić. Ich relacja, tak jak misja, którą wypełniają, jest burzliwa, nieoczywista, rodząca się wbrew różnicom kulturowym, charakterom i własnym lękom.

Recenzja tomu I: "Zofia"

Recenzja tomu III "Helena" 

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z serwisem 

Wydanie: I

Data premiery: 19.09.2025r.

Ilość stron: 272

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Wymiary: 145 x 205 mm

ISBN 978-83-68302-55-4

Wydawnictwo: Szara Godzina

Moja ocena: 6/6