1337. - "Jak radzić sobie z migreną?"

Recenzja w dniu premiery

"Jak radzić sobie z migreną?"

Dr Katy Munro

Wydanie: I

Data premiery: 22.03.2023r.

Data premiery angielskiej 26 sierpnia 2021

Liczba stron: 320

Wymiary: 140 x 203 mm

Oprawa: miękka ze skrzydełkami

Tłumaczenie: Katarzyna Babicz

Tytuł oryginału: Managing Your Migraine

ISBN 9788328725898

Wydawnictwo: Muza

Moja ocena: 5/6

"Każdego roku w samej tylko Wielkiej Brytanii migrena jest przyczyną utraty 86 milionów dni pracy."

Ból głowy spotyka chyba każdego, więc często podchodzimy do tego problemu bez specjalnej uwagi. Gdy jest krótkotrwały, nie jest zbyt uciążliwy. Może być wywołany wieloma czynnikami niezależnymi od nas, chociażby hałasem, zanieczyszczonym powietrzem, natłokiem pracy czy pogodą. Jednak, gdy pojawia się zbyt często i do tego nabiera charakteru przewlekłego, wówczas mówimy już o migrenie, na którą cierpi około 14% światowej populacji, spośród której najbardziej narażone są kobiety. Problem z migreną jest taki, że z reguły takie osoby są źle zdiagnozowane, a przepisywane leki nie dają oczekiwanego efektu. Okazuje się, bowiem, że jest to przypadłość genetyczna spowodowana i nie ma tak naprawdę skutecznej terapii, ale można znacząco ukoić ból migrenowy i złagodzić jego objawy. Jednak, by pomóc sobie i innym osobom cierpiącym na tę dolegliwość, należy ją dobrze zrozumieć i rozpoznać. W tym celu powstała książka „Jak radzić sobie z migreną?" napisana przez doktor Katy Munro, która także borykała się z migreną, co doprowadziło do jej zainteresowania tą chorobą i zaangażowania się w działania w Narodowym Centrum Migren.

Po książkę sięgnęłam z ciekawości, chcąc bliżej poznać problem, który męczy tak dużą ilość osób. Mnie na szczęście on nie dotyczy, ale uznałam, że warto dowiedzieć się więcej. Byłam zaskoczona, jak poważne jest to schorzenie i jak bardzo lekceważone. Wiąże się z nim nie tylko ból głowy, ale też inne dolegliwości uprzykrzające życie. Autorka w przystępny sposób podpowiada, co zmienić w stylu życia, by zapobiegać nawrotom migreny, a przynajmniej złagodzić jej objawy i wyjaśnia podłoże tej choroby. 

W czternastu rozdziałach opowiada na co zwrócić uwagę, kiedy udać się do lekarza, co powinno nas zaniepokoić? Opisuje czynniki mogące być zapalnikiem do ataku migreny i podpowiada jak nauczyć się je wcześnie zauważać, w jaki sposób ją zdiagnozować, jak rozpoznać, by nie pomylić ze zwykłym bólem. Pokazuje też, na własnym przykładzie, podejście lekarza do tego problemu, wymienia badania, które powinno się wykonać, przedstawia też różne metody lecznicze, w tym nowoczesne terapie łagodzące objawy migreny oraz udziela praktycznych porad i wskazówek. Wymienia konkretne produkty, które powinniśmy wprowadzić do swojej diety, ale też takie, które należy wyeliminować. Odnosi się też do krążących opinii i mitów dotyczących migreny i w przystępny sposób wyjaśnia przyczyny i skomplikowane pojęcia z tym związane. 

"Jeśli jedno z rodziców cierpi na migrenę, ryzyko, że dziecko również będzie borykać się z tym schorzeniem, wynosi 50 %. Jeśli migrena dotyczy obojga rodziców, ryzyko wystąpienia choroby u dziecka wzrasta do 75 %"

W wersji zagranicznej jest to druga część serii "Penguin Life Expert", w której autorka porusza ważne zagadnienia dotyczące różnych dolegliwości i chorób. „Jak radzić sobie z migreną” jest jej szóstą częścią. Wcześniejsze tomy odnosiły się do przygotowania do perimenopauzy i menopauzy, zdrowia serca, alergii, zaburzeń żołądkowo-jelitowych i zespołu chronicznego zmęczenia.

Dr Katy Munro doskonale wie, o czym pisze, gdyż przez wiele lat stykała się z pacjentami z migrenami, ale też sama jej doświadczyła 20 lat temu. To zmotywowało ją do poszukiwań, w wyniku których dotarła do różnych opracowań, raportów i badań, których wyniki prezentuje też w swojej książce. Dowiedziała się, że to nieuleczalne schorzenie mózgu natury neurologicznej, więc nie można całkowicie się go pozbyć. Postanowiła napisać książkę i podzielić się swoimi odkryciami, a tym samym wskazać drogę do lepszego samopoczucia, a przede wszystkim w ten sposób podaje chorym pomocną dłoń, dając nadzieję na normalne życie.

źr. zdjęcia: amazon.co.uk

Dr Katy Munro przez niemal 30 lat pracowała, jako lekarz pierwszego kontaktu. W tym czasie stała się osobą cierpiącą na migrenę. Jest także członkiem Rady Brytyjskiego Stowarzyszenia Badań nad Bólami Głowy. Odegrała kluczową rolę w uruchomieniu podcastu "Heads Up", który edukuje i pomaga każdemu, kto ma lub opiekuje się osobą z migreną.

Książkę przeczytałam, dzięki wydawnictwu:

1336. - "Status: kochanka"

"Status: kochanka"

Tom pierwszy

Sylwia Apert

Wydanie: I

Data premiery: 13.01.2023r.

Liczba stron: 374

Wymiary: 130 x 210mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

ISBN: 978-83-8313-314-0

Wydawca: Novae Res

Moja ocena: 5/6

„Kiedy wszyscy patrzą na wprost, ty zawsze patrz wyżej, dopiero wtedy możesz wyjść poza schemat.”

Widząc w mediach najbogatszych ludzi na świecie, wydaje się, że mają wszystko, co potrzebne jest, by być szczęśliwym. Prawda często wygląda zupełnie inaczej, gdyż  okazuje się, że nie wszystko jest tak różowe, jak to wygląda z zewnątrz. Bohaterka książki „Status: kochanka” przekonuje się, że życie u boku miliardera nie jest łatwe.

Kasia Tobis jest dyrektorką w jednej z warszawskich firm ubezpieczeniowych, w której spełnia się zawodowo. Od prawie roku jej życie całkowicie się zmieniło, gdyż poznała Tomka Aperta (co ciekawe takie samo nazwisko nosi autorka tej powieści). Kasia nie afiszuje się z tym za bardzo i udaje się jej prowadzić normalne życie. Jej ukochany dba, żeby niczego jej nie brakowało i na każdym kroku okazuje jej miłość, zapewnia opieką, troskę i poczucie bezpieczeństwa. 

Kasię męczy jeden problem. Otóż nikt nie wie, że kiedyś zarabiała na utrzymanie, jako call girl, gdy przeniosła się do stolicy ze swojej niewielkiej wsi. Teraz przeszłość ponownie puka do jej drzwi. Odżywają wspomnienia, o których wolałaby zapomnieć, gdyż odzywa się jej były chłopak Marcin. 

Spokój zaburza też burza medialna wokół jej osoby, po tym jak pewnego dnia wścibski fotograf robi jej zdjęcie, gdy ze swoją przyjaciółką sprzed lat, Sarą, pije kawę w jednej z kawiarni. Od tej pory wszyscy już wiedzą, że Tomasz Apert spotyka się z dziewczyną o dużo mniejszym statusie materialnym niż on. W tym momencie autorka doskonale pokazała mentalność społeczeństwa, które zbyt szybko ocenia to, co widzi i słyszy i wyciąga własne wnioski. Nikt nie bierze pod uwagę, że Tomasza i Kasię może łączyć miłość, a najczęściej mogą przeczytać o sobie, że chodzi o pieniądze. Ujawnienie tożsamości i wizerunku Kasi sprawia, że Tomek wraz ze swoją mamą, Barbarą, postanawiają uchronić dziewczynę przed konsekwencjami tego zdarzenia. Kasia jednak nie zamierza zbyt łatwo poddać się ich woli, gdyż boi się, że jej życie będzie przypominało życie w złotej klatce. Za wszelką cenę chce być niezależna, lecz nie uświadamia sobie, że życie u boku tak bogatego mężczyzny wiąże się z pewnymi wyrzeczeniami i ograniczeniami.

Przez większą część fabuła toczy się spokojnie, bez gwałtownych wydarzeń. Obserwujemy życie Kasi i jej dylematy związane z przeszłością, którą ukrywa przed narzeczonym. Nie potrafiłam całkowicie polubić tej kobiety, która zbliża się do trzydziestki, a zachowuje się jak zbuntowana nastolatka. Zawsze podkreśla, że nie lubi kłamstwa, oszukiwania, a swoimi działaniami przeczy sama sobie.

Tomek za to ujął mnie swoją postawą, gdyż widać, że bardzo zależy mu na narzeczonej i pragnie zrobić wszystko, by była szczęśliwa. Przeżycia, które były udziałem jego rodziny sprawiły, że teraz pragnie jak najlepiej chronić ukochaną osobę. Ona jednak często złości się na niego za podejmowane bez niej decyzje i nie próbuje zrozumieć jego intencji.

Bardzo też polubiłam Barbarę, matkę Tomka. To kobieta mądra, empatyczna, wyrozumiała, elegancka, z tzw. klasą. Nie wywyższa się, potrafi słuchać, doradzić i wysnuwać odpowiednie wnioski.

Pani Sylwia Apert debiutuje tą powieścią i to w bardzo dobrym stylu, chociaż nie jest to zbyt dynamiczna fabuła. Poprowadziła ją w interesujący sposób wykorzystując narrację pierwszoosobową, więc patrzymy na przebieg zdarzeń tylko z poziomu Kasi. Ciekawym zabiegiem było zastosowanie konstrukcji szkatułkowej, która zaznacza się w momencie, gdy bohaterka opowiada o sobie swojej psychoterapeutce, Ani. Powierza jej sekrety z przeszłości, szukając zrozumienia i uspokojenia wątpliwości oraz  możliwości spojrzenia na swoją sytuację przez drugą osobą. W ten sposób dowiadujemy się, co wydarzyło się zanim poznała Tomka. 

O niektórych osobach autorka tylko wspomina mimochodem, jakby przy okazji. Tak jest z byłym chłopakiem, Marcinem, o którym już na początku mówi nam Kasia, więc ta sprawa jest w trakcie, ale nie znamy początku tego epizodu. Pojawia się on rzadko i nie jest zbyt emocjonujący. Przybiera na sile trochę później, więc tego napięcia zabrakło mi podczas poznawania tej historii. Opowieść bardziej skupia się na życiu Kasi i jej przystosowaniu się do nowych okoliczności, a ten epizod zostaje na jakiś czas odsunięty.

Razem ze stworzonymi przez autorkę bohaterami wchodzimy w świat luksusowych przestrzeni, strojów, biżuterii, wykwintnego jedzenia, ale wraz z tymi przywilejami poznajemy też cienie takiego życia. Nie brakuje w niej różnych nastrojów, ale najczęściej są to wyważone opisy codzienności bohaterki, która wypełniona jest pracą, spędzaniem czasu z ukochanym, przyjaciółmi i próbami poukładania sobie życia w nowych warunkach.

Powieść zaliczona została do literatury kobiecej, ale są w niej elementy erotyczne, które nacechowane są pikantnymi szczegółami, lecz nie jest ich zbyt dużo, więc nie przytłaczają całej historii. Bez pruderii zostały opisane intymne relacje między głównymi bohaterami, pokazując ich wzajemne pożądanie, erotyczne życie i łączącą ich miłość, ale są trochę za długie. Pomijając jednak ten element, powieść prowadzi nas przez kolejne wydarzenia w sposób bardzo płynny i lekki.

Niestety nie ma zaznaczenia, że jest to tom pierwszy, więc byłam zawiedziona, że nie poznałam końca tej historii i muszę czekać na kontynuację, gdyż ostatni rozdział pozostawił mnie z ogromnymi emocjami.

Sylwia Apert miała zostać aktorką, spełnia się jednak w roli menadżerki w warszawskiej korporacji. Optymistka, hedonistka i estetka kreująca chaos. Odpoczywa w górach, spotkasz ją w operze, interesuje się psychologią. Uwielbia analizować ludzkie zachowania. Ubolewa nad tym, jak mało mówimy o tym, czego naprawdę chcemy, a jak często kłamiemy, że czegoś nie chcemy. Tematy tabu to jej specjalność. Uważa, że każda kobieta powinna mieć swoje zdanie i własne pieniądze, reszta wtedy jest kwestią wyboru.

Książkę przeczytałam, dzięki wydawnictwu:

1335. - "Kuchnia na pełnej petardzie"

„Kuchnia na pełnej petardzie”

Patryk Galewski

Wydanie: I
Data premiery: 12 października 2022 r.
Liczba stron: 208
Wymiary: 235 x 160 mm
Oprawa: miękka ze skrzydełkami
Wydawnictwo: Agora

Moja ocena: 5/6

„Szacunek do jedzenia to podstawa. 

W dniu 23 września 2022 roku polską premierę miał film Johnny, który został poświęcony księdzu Janowi Kaczkowskiemu. Film już otrzymał 4 nagrody oraz nominację do udziału w konkursie głównym w ramach „Złotych Lwów”. Ukazała się też książka pod tym samym tytułem. Jednym z głównych bohaterów był pewien młody człowiek, który miał szczęście spotkać księdza nazywanego Johnny’m i dzięki niemu dziś jest wziętym kucharzem, który czuje się spełniony i szczęśliwy. Ich drogi zeszły się w momencie, gdy Patryk znalazł się w puckim hospicjum wyrokiem sądu, a więc za karę i dziś stwierdza, że „gdyby nie ksiądz Kaczkowski, pewnie nigdy nie wyszedłby na prostą.” Dziś jest szczęśliwym mężem i ojcem i może realizować swoją pasję, jaką jest gotowanie. Swoje kulinarne możliwości i propozycje zamieścił w książce „Kuchnia na pełnej petardzie”, w której opowiada o preferencjach smakowych swoich i najbliższych. Jest to też szczególna opowieść o istotnych etapach w życiu autora poprzez smaki i zapachy, które towarzyszą mu cały czas.

Książka została wydana w dużym formacie, więc całość jest przejrzysta i dobrze rozplanowana. Wszystkie przepisy zostały zamieszczone na końcu książki w spisie treści i w alfabetycznym indeksie potraw, więc bez problemu odnajdziemy potrzebną recepturę. Oprawa została usztywniona, ale nie jest zbyt twarda, więc trudno jest stwierdzić, na ile zapewnia ona trwałość. Również brzegi nie dają takiej gwarancji, gdyż nie są zszywane, lecz sklejone, co niestety utrudnia szerokie otworzenie poradnika. Tekst został wydrukowany wyraźną czcionką na ekologicznym papierze, a całą publikację wypełniają kolorowe, duże i wyraźnie zdjęcia, co jest niewątpliwym atutem wydania.

Zostały one ułożone według poszczególnych okresów z życia autora. Przekonuje w nich, że warto szanować jedzenie i umiejętnie wykorzystać każdy składnik, dlatego na przykładzie chociażby kurczaka podpowiada, w jaki sposób spożytkować każdą jego część. Opisy przygotowania poszczególnych dań napisane są w sposób zachęcający, sugestywny, działający na wyobraźnię, lekkim stylem. Mają formę krótkiej opowieści o powstawaniu danej potrawy, więc czyta się je z przyjemnością i apetytem. Zaletą proponowanych potraw jest ich prostota i zestaw składników, które bez problemów kupimy w pobliskim sklepie.

Część pierwsza dotyczy wspomnień z rodzinnego domu, który towarzyszył autorowi w trudnych chwilach. W części pierwszej przedstawia, zatem dania, które kojarzą mu się z domem i pokazuje, jak przygotować smakowite potrawy, ale też stworzyć coś z niczego. W kolejnych częściach towarzyszymy mu w okresie, gdy przebywał w więzieniu, potem w hospicjum aż do chwili obecnej, gdy zaczął karierę kucharza i obecnego życia. Każdy etap go czegoś nauczył i był krokiem ku lepszemu życiu. Ostatni zestaw przepisów poświęcił swojej ukochanej rodzinie, czyli żonie Żanecie i synom Jasiowi i Patrykowi Juniorowi. 

"Kuchnia na pełnej petardzie" nie jest tylko książką kucharską, ale zapisaną w oryginalny sposób historią chłopaka, którzy przeżył wiele złego, by w końcu odnaleźć swoją drogę i wygrać życie.

Dłuższą recenzję możecie przeczytać w serwisie Dobre Chwile.

Za książkę dziękuję księgarni bonito.pl 

i serwisowi Dobre Chwile

1334. - "Mariupol"

"Mariupol"

Przemysław Lis-Markiewicz

Wydanie: I

Data premiery: 1.11.2022 r.

Liczba stron: 664

Wymiary: 170 x 240 mm

Okładka: twarda

ISBN: 978-83-963-2445-0

Wydawnictwo: Poznańskie Towarzystwo im. Iwana Franki (PTIIF)

Moja ocena: 5/6

„Nie ma sensu roztrząsać winy ofiary (Ukrainy) wobec kata (Rosji), gdyż trwająca od 2014 roku wojna rosyjsko-ukraińska (której skala zwiększyła się istotnie po inwazji Putina na całe terytorium Ukrainy w dniu 24 lutego 2022 roku) jest starciem zła (Rosji) i dobra (Ukrainy)

24 lutego 2022 roku to data, która już na zawsze wpisze się w niechlubne dzieje Europy, gdyż tego dnia Ukraina została zaatakowana przez Rosjan. Jednym z bardziej znanych miejsc i często powtarzanych w informacjach o działaniach wojennych jest Mariupol, który stał się tłem dla wydarzeń opisywanych w książce opatrzonym nazwą tego miasta. Powieść „Mariupol” zabiera nas w sam wir wojennego koszmaru i daje poczuć grozę tego, co od ponad roku doświadczają mieszkańcy Ukrainy.

Miałam już okazję poznać twórczość autora czytając jego dwie książki „Uszwok” i „Spowiedź ducha”, co dało mi obraz tego, czego mogę spodziewać się po jego publikacji „Mariupol”. W swoich publikacjach łączy fakty z fabularyzowaną historią o losach bohaterów, opierając się na faktach historycznych i podobnie jest w jego najnowszym dziele.

Książka jest podzielona na trzy części, z których pierwsza stanowi obszerny wstęp, w którym poznajemy fakty z historii Ukrainy i genezę trwającej wojny, ale też ideę powstania tej publikacji.

Na początku poznajemy podłoże historii, a więc w Dykcjonarzu autor przedstawia hasła związane z Ukrainą, jej historią, popularnymi zwrotami, miejscami i ludźmi. W przedmowie nakreśla charakter Ukraińców, ich historię, podziały i cel, jaki przyświecał autorowi przy pisaniu tej książki. Zanim dotrzemy do strony, od której zaczyna się powieść poznajemy historię Mariupola, jego okolic, a następnie znaczenie Russkiego Mira, co to oznacza i co się z tym wiąże. W kolejnym rozdziale autor opisuje historię pułku „Azow”, któremu jest dedykowana ta książka oraz dzieje rodziny Kruszelnickich.

I dopiero po tym długim wstępie zaczyna się beletrystyczna opowieść, której początek stanowi Epilog, czyli ten element, który z reguły kończy zawsze większość powieści. Tutaj autor umieścił go zamiast prologu. Co ciekawe, tytuł epilogu, jak i dwóch pozostałych części zostały napisane po ukraińsku. Pierwsza część w języku polskim znaczy „Triada Jurija Szewelowa”. 

Jurij Szewelow to jeden z najwybitniejszych ukraińskich językoznawców-slawistów, który był też krytykiem literackim i teatralnym, oraz historykiem literatury ukraińskiej i profesorem Uniwersytetu Harvarda i Uniwersytetu Columbia. Autor wyjaśnia, czym jest tytułowa triada oznaczona mianem tego profesora i jakie jest jego podejście do wojny w Ukrainie. 

Część druga, w tłumaczeniu na język polski oznacza „Wtargnięcie na pełną skalę”, co dotyczy wydarzeń zapoczątkowanych przez Siły Zbrojne Federacji Rosyjskiej w dniu 24 lutego 2022 roku. Dopiero po poznaniu tej części, przedstawia wiele faktów, które pozwalają zrozumieć to, co dzieje się w Ukrainie. Przechodzimy do powieści, która nie jest historią biegnącą w zawrotnym tempie, ale przykuwa uwagę. Nie bez znaczenia jest tutaj ilość stron gdyż beletrystyczna część liczy sobie ponad 600 stron, a do tego wydrukowana została małą czcionką, więc czytanie przebiega dosyć wolno. Nie mniej dałam się wciągnąć w toczącą się historię i z zainteresowaniem podążałam za kolejnymi rozdziałami. Każdy z nich opatrzony jest krótkim opisem zaznaczającym miejsce danego wydarzenia i datę.

Epilog ma miejsce 30 lipca 2022 roku, a więc w czasie, gdy od kilku miesięcy trwa wojna w Ukrainie. Poznajemy Jurija Majdaniuka i jego przyjaciółkę Switłanę z synem Wiktorem, którzy są we wsi Sukiel leżącej w Ukraińskich Karpatach na Huculszczyźnie. Wraz z nimi siedzą na werandzie drewnianej chaty Julia i Nazar Kramarenko, ich dzieci Sofia i Jehor oraz Grzegorz Kubacki, który pochodzi z Gliwic i miejscowy mieszkaniec wsi, Mychajło. Rozmawiają między innymi o wydarzeniach, które miały miejsce dzień wcześniej we wsi Helenówka, w której Rosjanie spalili barak w obozie jenieckim, gdzie przetrzymywani byli obrońcy Mariupola. 

W kolejnych rozdziałach pierwszej i drugiej części wgłębiamy się w historię kilkoro osób i ich rodzin, cofając się do roku 1950 czyli do czasu, gdy Ukraina była jeszcze częścią ZSRR. Wówczas zabronione było mówienie po ukraińsku i propagowanie ukraińskiej kultury. Podążamy za poszczególnymi osobami przez kilkadziesiąt lat, aż do czasów obecnych, gdy toczy się wojna w Ukrainie poznając źródło konfliktów, podziału i wiele faktów z historii tego kraju. Na tym tle toczy się beletrystyczna fabuła o relacjach ukraińsko-rosyjskich, przyjaźniach, różnych obliczach miłości, zdradach, namiętnościach i zwyczajnym życiu. Autor nie boi się poruszać trudnych spraw, w tym kontrowersyjnych i bez pruderii opisuje różne sceny, w tym też seksualne ekscesy, które także pojawiają się pośród innych tematów.

Jak zaznacza autor jest to opowieść o Ukraińcach ze wschodu i południa, ale też o dzielnych ukraińskich patriotach walczących o swoją Ojczyznę, godność, ale też o tych, którzy przyczynili się do ich koszmaru, czyli wyznawcach Putina i jego rządów nazwanych przez autora Imperium Zła. Ukazuje zarówno bohaterską postawę ukraińskiego narodu, ale też ludzką podłość, zdolną do zdradzania sąsiadów, kłamstw, gwałtów i przemocy nawet wobec sąsiadów i krewnych, gdyż nienawidzą tego, co dobre i światłe, a lubują się degeneracją, kłamstwem, gwałtem i przemocą.” Autor pragnie w ten sposób nakreślić źródło tego, o czym słyszymy w mediach od ponad roku, by pomóc zrozumieć nam, Polakom, dlaczego Ukraina doświadcza obecnie tak ciężkich i bolesnych zdarzeń.

źr. zdjęcia: psychoskok.pl

Przemysław Lis-Markiewicz pochodzi z Tarnowa. To wszechstronnie uzdolniony pisarz, biegły sądowy, założyciel Poznańskiego Towarzystwa im. Iwana Franki i tłumacz literatury ukraińskiej. Ukończył Akademię Ekonomiczną w Poznaniu, Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu (filologia angielska, filologia ukraińska, prawo) i Wschodnioeuropejski Uniwersytet Państwowy im. Łesi Ukrainki w Łucku, gdzie studiował prawo. Od 1999 roku związany jest z branżą chemiczną (produkcja kosmetyków). 

Książkę przeczytałam, dzięki wydawnictwu:

1333. - "Nostalgia"

"Nostalgia"

Adelina Zuzanna Julia

Wydanie: Pierwsze

Data premiery: 30.01.2023 r.

Liczba stron: 326

Wymiary: 121x195 mm

Okładka: miękka

ISBN: 978-83-8313-357-7

Wydawca: Novae Res

Moja ocena: 3/6

„Nie ma ucieczki przed tym, co było, bo we śnie minione chwile mogą do nas powracać, odzywać się głośnym echem. Sen jest podróżą.”

O autorce wiadomo jedynie, że debiutowała w grudniu 2020 roku powieścią „W kolorze morza”, która zebrała dobre opinie. To zachęciło mnie do sięgnięcia po jej drugą książkę pod tytułem „Nostalgia” i muszą stwierdzić, że rzadko mam tak, że nie wiem, co napisać o przeczytanej książce.

Osiemnastoletnia Amalia mieszka razem z ciotką Gunhildą i młodszą siostrą Angeliką w majątku w Werdelau. Jest zaręczona od wielu lat z Lotharem von Ebenem, który mieszka w niedalekim Kesselbrum. Amalia i Angelika są sierotami, gdyż ich rodzice zginęli w wypadku na polowaniu pięć lat temu, więc teraz są zdani na dobroć krewnej. Ich życie płynie spokojnie na domowych obowiązkach, czytaniu książek i odwiedzaniu sąsiadów. Jednak pewnego dnia dochodzi do wydarzenia, które powoduje opuszczenie przez Amelię rodzinnego domu. Wyjeżdża wraz z nianią dzieci ciotki Gunhildy, Edwiną Dark i od tej pory zaczyna się jej droga poszukiwania szczęścia.

„Nostalgia” skusiła mnie swoją okładką, która jest delikatna, urokliwa i nastrojowa. Podobnie opis sugeruje emocjonalne przeżycia głównej bohaterki, a cała oprawa daje nadzieję na romantyczny romans osadzony w minionych wiekach. Z tego wszystkiego sprawdziło się jedynie to ostatnie, gdyż fabuła została umieszczona w przeszłości, ale dokładnie nie wiadomo, w jakim okresie. Można się tylko zorientować, że nie jest to współczesność, gdyż po zabłoconych ulicach i drogach jeżdżą powozy, pokoje ogrzewane są kominkami, domownicy siedzą wieczorami przy świecach, a na zewnątrz panuje nieprzenikniona ciemność. Niewiadomym jest też miejsce akcji, gdyż wymieniane miejscowości nie mają pokrycia w rzeczywistości, więc trudno tu odnaleźć się pod tym względem. Powieść jest adekwatna do tytułu, czyli otacza ją nostalgiczny nastrój, w którym tkwi Amalia. Trudność sprawiała mi też ilość osób i to o obco brzmiących imionach, więc można było poczuć dezorientację.

„Nostalgia” przepełniona jest smutkiem, tęsknotą za spokojem, ustabilizowaniem i miłością. Obserwujemy w niej nie tylko Amalię, ale też inne osoby, gdyż narracja została poprowadzona w trzeciej osobie. Trudno mi było w nią wniknąć, zintegrować się z bohaterami, wczuć się w ich przeżycia, gdyż ich emocje nie były zbyt wyraźnie nakreślone. To, co jest w niej ujmujące to opisy krajobrazów, nastroju leśnych ścieżek, oddanie klimatu mglistych widoków, które dosyć często towarzyszą Amalii i jej rozmyślaniom.

Podsumowując, nie jest to opowieść, która mnie zachwyciła, być może, dlatego, że nie tego się spodziewałam, ale też przyczyna tkwi w niespiesznym tempie rozwoju poszczególnych wątków, w nadmiarze opisowych partii materiału i momentami zbyt uproszczonymi, niemal szkolnymi stwierdzeniami oraz mało charakterystycznymi postaciami. Być może zależy wszystko od tego, co się lubi.  Książka zbiera różne opinie, więc z pewnością musi trafić na czytelnika, któremu takie klimaty odpowiadają. Ja wolę bardziej dynamiczny rozwój sytuacji, a tego mi tutaj zabrakło. Zbyt dużo nostalgii w „Nostalgii.”

Książkę przeczytałam, dzięki wydawnictwu:

1332. - "To nie koniec" Tom I

"To nie koniec"

Tom pierwszy

Paulina Nowak

Wydanie: Pierwsze

Data premiery: 25.01.2023r.

Liczba stron: 246

Wymiary: 130 x 210 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

ISBN: 978-83-8313-286-0

Wydawca: Novae Res

Moja ocena: 5/6

„Nikt z nas nie jest wystarczająco dobry, ani nigdy nie jest za późno, 

by dążyć do przemiany.”

Życie potrafi nie raz serwować nam wiele niezbyt przyjemnych wydarzeń, które wydają się nie mieć końca. Ledwie poradzimy sobie z jednym problemem, a już pojawiają się nowe kłopoty i zmartwienia. Wówczas warto mieć przy sobie kogoś, kto zawsze pomoże wydostać się z tarapatów. Bohaterka książki „To nie koniec” też nie miała łatwo, gdyż często jej droga życiowa wiodła pod górkę, ale z pomocą przyjaciół i miłości udało się jej stanąć na nogi. Ale nikt nie wie, na jak długo...

Laila Tomaszewska prowadzi razem ze swoim przyjacielem z dzieciństwa, Bruno, księgarnię w Koszalinie. Jej życie toczy się pomiędzy pracą a związkiem z Adamem, gwiazdą rocka, który nie stroni on od używek i przypadkowego seksu z fankami. Ona zna jego słabości, ale mimo to cały czas tkwi u jego boku od kilku lat. Kiedyś Adam był dla niej ratunkiem i wyzwoleniem od toksycznego środowiska, gdy po śmierci rodziców opiekowali się nią krewni w rodzinnym Raszynie. Jednak nie było to szczęśliwe dzieciństwo, gdyż ciotka i jej córka Wanda wciąż ją poniżały, pogardzały nią, dawały jej odczuć, że nie jest warta niczego lepszego. O tym okresie jej dzieciństwa dowiadujemy się stopniowo w trakcie poznawania tej historii.

Tego dnia, gdy ją poznajemy, Adam ponownie wraca do domu pod wpływem alkoholu. Laila ma tego dość i postanawia zerwać z nim związek i ułożyć sobie życie na nowo. Szalę przeważa spotkanie go w objęciach bezwzględnej i znienawidzonej kuzynki Wandy, która niespodziewanie zjawiła się w Koszalinie. Niemal w tym samym czasie pojawia się w życiu Laili Jakub, który przynosi do niej zgubę, organizer pozostawiony w autobusie kilka dni wcześniej. Jest on akurat świadkiem kłótni Laili i Adama, więc od razu mógł poznać jej ostry charakter. Jego zachowanie przy pierwszym spotkaniu jest dziwne, gdyż nie mówi zbyt wiele, a tylko stwierdza, że ma ona cięty język. Ich ponowne spotkanie również nie przebiega zbyt pozytywnie, ale w końcu Laila przekonuje się do przystojnego nieznajomego i dosyć szybko zaczyna między nimi pojawiać się mocne uczucie. Laila ponownie zaczyna wierzyć w miłość, odzyskuje radość życia, ale wkrótce okazuje się, że to nie koniec jej kłopotów, a dopiero początek.

Jakub od początku był tajemniczy, nie mówił za dużo o sobie i to już wydawało się mi podejrzane, więc nie od razu zdobył moją sympatię. Natomiast bardzo polubiłam Bruno, którego Laila traktuje po bratersku, ale wyraźnie widać, że on wobec niej żywi znacznie głębsze uczucia. Z kolei Laila mnie denerwowała swoim skupianiem się na sobie, użalaniem na swój los, rozpamiętywaniem przeszłości i rozstania z Adamem. Nie zauważa, że z jej przyjacielem dzieje się coś niedobrego, mimo że on dawał jej to do zrozumienia. Nie dostrzega też sygnałów ostrzegawczych w przypadku Jakuba, że coś jest nie w porządku.

Zaczynając poznawać tę historię odnosiłam wrażenie, że czeka mnie kolejna, typowa opowieść o miłości i związanych z nią perypetiach. Wszystko zaczynało się standardowo, by w trakcie zmienić się w ekscytujący i emocjonalny splot zdarzeń, w który wplątana zostaje główna bohaterka.

Fabuła początkowo pokazywana jest poprzez przeżycia Laili, więc nie znaliśmy pobudek kierujących działaniami pozostałych osób. Dopiero mniej więcej od połowy książki zaczynamy poznawać wydarzenia z drugiej strony, gdyż do głosu dochodzi Jakub i Bruno, by rozjaśnić nam nieco sytuację. Robi się tajemniczo i niebezpiecznie, tym bardziej, że losy Laili są niewiadome. Zdecydowanie od tego momentu powieść nabiera bardziej dynamicznego tempa, a więc jest bardziej wciągająca i ekscytująca. Ze zwykłego, przewidywalnego romansu przeistoczyła się w pędzącą maszynę zdarzeń.

„To nie koniec” to powieść z bardzo płynną akcją, która przyspiesza, gdy w wątek romansu wkradają się mafijno-kryminalne zdarzenia spowodowane sprytnie ułożoną intrygą. Nic nie wskazywało na to, że jest to debiut pani Pauliny Nowak, gdyż powieść została napisana w sposób przemyślany, z dobrze ułożonymi wątkami, które w odpowiednim momencie wyłaniają się z całości. Zaskoczyła mnie całkowicie tą historią, gdyż nie byłam przygotowana na tak ogromną ilość emocji i napięcia, gdy zaczynałam poznawać pierwsze rozdziały książki.

Tytuł książki ma w tym przypadku podwójne znaczenie. Pierwsze to sytuacja Laili, która wpada wciąż w kłopoty i ciągle nie widać ich końca. Ledwo zdążyła ułożyć sobie życie, gdy ponownie musi posprzątać bałagan po kolejnych burzliwych zdarzeniach. Drugie znaczenie tytułu to obietnica kontynuacji, gdyż finałowe sceny sugerują, że nie jest to koniec tej historii, gdyż z pewnością tak to nie może się skończyć. Wprawdzie na okładce nie ma na ten temat żadnej informacji, jednak mam nadzieję, że wkrótce poznamy ciąg dalszy losów Jakuba i Laili oraz pozostałych bohaterów, zarówno tych pozytywnych, jak i negatywnych.

Paulina Nowak urodziła się w 1986 roku w Jastrzębiu-Zdroju. Ukończyła studia administracji samorządowej i obecnie pracuje jako specjalista w zakresie kredytów samochodowych. Jest miłośniczką czytania książek, słuchania muzyki, spędzania czasu na łonie natury i kolekcjonowania fotografii. Uwielbia podróżować w nowe miejsca wraz ze swoim mobilnym domkiem.

Książkę przeczytałam, dzięki wydawnictwu:

1331. - "Poszukiwacze światła"

Poszukiwacze światła

Femi Kayode

Wydanie: I

Data premiery: 17.01.2023r.

Liczba stron: 392

Wymiary: 145 x 215 mm

Oprawa: miękka ze skrzydełkami

Tytuł oryginalny:  Lightseekers

Tłumacz: Agnieszka Sylwanowicz

ISBN 978-83-8202-807-2

Wydawnictwo: Zysk i S-ka

Moja ocena: 5/6

„Tłumy nie wdają się w dyskusje ani negocjacje ze swoimi ofiarami.”

Mimo, że mamy XXI wiek, są na świecie takie miejsca, które nie mają nic wspólnego z cywilizacyjnymi prawami i normami, a na wiele przestępczych działań przymyka się oko. Dzieją się tam szokujące wydarzenia, które pozostawiają wątpliwości, co do człowieczeństwa ludzi. Sprawiają one, że trudno zrozumieć, jak to jest możliwe, by dochodziło do bestialskich i makabrycznych zachowań. Przerażające jest to, że takie wydarzenia, o jakich opowiada książka „Poszukiwacze światła”, dzieją się naprawdę.

Już od początku jesteśmy bombardowani obrazami linczu na młodych ludziach, którzy są prowadzeni przez rozwścieczony tłum, a po chwili zostają skopani i w efekcie oblani benzyną i spaleni. Prolog jest, zatem szokujący, wywołujący ogrom emocji i przerażenia, pokazując do czego zdolni są ludzie w grupie. Jednym z zamordowanych studentów jest Kevin Nwamadi, syn wpływowego biznesmena, dyrektora zarządzającego Bankiem Narodowym w Nigerii. Poprzez komendanta Wyższej Szkoły Policyjnej Abubakara Tukura wzywa Philipa Taiwo do siebie, by zlecić mu wyjaśnienie okoliczności śmierci swego syna. Philip jest psychologiem śledczym, który specjalizuje się w badaniu przyczyn zaistnienia jakiegoś zdarzenia niż jej wyjaśnienia i znalezienia winnych, gdyż nie jest on detektywem, ani policjantem. Szczególnie interesują go zachowania tłumów i ich psychologiczna charakterystyka. Po obejrzeniu filmiku z wydarzenia nie może zapomnieć tych obrazów, ale mimo to nie jest chętny do zrealizowania tego zadania. Dopiero rozmowa z ojcem ostatecznie przekonuje go do tego, by opuścić Lagos i polecieć do wioski, w której miały miejsce te dramatyczne zdarzenia. Na miejscu spotyka się z niechęcią, murem milczenia, nienawiścią do obcych i konfliktem między chrześcijanami i muzułmanami. Do tego dochodzi napięta sytuacja w kampusie studenckim, skorumpowani urzędnicy i policjanci, wpływy sekt i gangów. Wraz z wątkiem kryminalnym wyłania się też osobista sprawa psychologa związana z domniemaną zdradą żony Afolake, którą zobaczył z jej asystentem. Jej osoba jest z kolei przykładem traktowania kobiet, nawet tych, które pełnią publiczne stanowiska. Żona Philipa Taiwo jest, bowiem profesorem prawa na uniwersytecie w Lagos.

„Poszukiwacze światła” to thriller toczący się równomiernie, oparty na przemyśleniach, wyciąganiu wniosków i zbieraniu danych. Przy okazji powstaje obraz realiów panujących w Nigerii, która ukazuje swoje różne oblicza. Z jednej strony są tam miejsca respektujące prawo, dające poczucie bezpieczeństwa, chociażby Lagos, w którym główny bohater mieszka z żoną, ale też są takie, jak Okriki, w których nie ma zasad, panuje anarchia, korupcja, samosądy i bezprawie.

Przez fabułę przewijają się dwa główne wątki. Pierwszy, dominujący, związany z narracją Philipa, który opowiada nam o wydarzeniach ze swojego punktu widzenia. Mamy więc możliwość razem z nim badać sprawę, snuć domysły, analizować zbierane fakty. Drugi motyw jest bardziej niepokojący, gdyż nie wiemy dokładnie, kim jest John Paul, którego poznajemy już w prologu. To on opowiada nam o tym, co dzieje się z mordowanymi studentami, a potem co pewien czas opowiada o sobie i tym, co się u niego dzieje. Jego kwestie są zapisane kursywą, więc łatwo wyróżnić go w tekście książki. Nie wiadomo, kim jest, jaką rolę spełnia w wydarzeniach w nigeryjskiej wiosce, ale jego wypowiedzi wprowadzają niepewność i napięcie.

Nie jest to łatwa lektura, gdyż porusza sprawy, które trudno pojąć. Na pewno jest przejmująca, gdy uświadomimy sobie, że fikcyjna sprawa opisywana w książce, jako Trzech z Okriki oparta została na prawdziwych wydarzeniach. Podobny mord miało miejsce w Nigerii w listopadzie 2012 roku. Wówczas zginęło w męczarniach czterech studentów Uniwersytetu Port Harcout, a w powieści było ich trzech. Ponieśli oni taką samą śmierć, jaka spotkała fikcyjne ofiary stworzone na potrzeby przedstawienia tej historii. W 2012 roku czterech studentów zostało przez tłum pobitych i spalonych żywcem, bez sądu i zbadania sprawy. Podobieństwo jest widoczne także w przedmiocie oskarżenia młodych ludzi o kradzież laptopa i smartfonów.

Powieść jest hołdem dla zamordowanych studentów, których imienia i nazwiska są wymienione na końcu książki. Autor w swoim posłowiu wyraził nadzieję, że ta powieść będzie wkładem do dyskusji na temat przestępczego zachowania tłumów, a przede wszystkim sprawi, że nigdy więcej do nich nie dojdzie, a te, które zaistnieją, będą odpowiednio potraktowane i sprawiedliwie osądzone. Tą historią składa cześć zarówno pomordowanym studentom, jak i innym ofiarom samozwańczych stróżów prawa na całym świecie, nie tylko w Nigerii.

Femi Kayode dorastał w Laos w Nigerii. Studiował psychologię kliniczną na University of Ibadan, przez ostatnie 20 lat pracował w reklamie; był wykładowcą filmoznawstwa i medioznawstwa na University of Southern California. Książka „Poszukiwacze światła” zdobyła nagrodę na powieść kryminalną przyznaną przez Little, Brown/UEA. Obecnie jest doktorantem na Bath Spa University; mieszka w Windhoek w Namibii z żoną i dwoma synami.

Książkę przeczytałam, dzięki wydawnictwu: