956. - Jeżeli jesteś"

 

Jeżeli jesteś

Seria Trigir Tom 2

Hanna Dikta

Wydanie: I

Data wydania: 5 października 2021

Ilość stron: 304

Oprawa: miękka ze skrzydełkami

Format: 140x205 mm

Wydawnictwo: Zysk i S-ka

„Świat taki właśnie jest – jeśli znajdujemy się na dole, to bardzo prawdopodobne, że wkrótce znajdziemy się na górze. Wszystko jest falowaniem, sinusoidą.”

Sięgając po powieść „Jeżeli jesteś”, nie wiedziałam, że jest to kontynuacja powieści pt. „Trogirskie wakacje”, która rozpoczęła serię Trogir. Nie ma o tym wzmianki na froncie okładki. W tym przypadku ważna jest znajomość pierwszej części, gdyż zaczynając drugi tom, od razu czuć, że wkraczamy w środek jakiejś historii.

źr. zdjęcia: www.hannadikta.pl

Hanna Dikta to poetka i prozaiczka. Ukończyła filologię polską na Uniwersytecie Śląskim, a także studium podyplomowe z historii na Uniwersytecie Opolskim. Laureatka kilkudziesięciu konkursów literackich. Publikuje w ogólnopolskiej prasie literackiej, m.in. w „Odrze”, „Toposie”, „Migotaniach” i „Arkadii”. Debiutowała książką poetycką „Stop – klatka“ („Zeszyty Poetyckie”, Gniezno 2012). Wkrótce nakładem Wydawnictwa Zysk i S-ka ukaże się jej pierwsza powieść. Mieszka z mężem i trojgiem dzieci w Piekarach Śląskich, gdzie pracuje, jako nauczycielka języka polskiego i historii.

Olga jest redaktorką książek i z tego względu nie jest związana z żadnym konkretnym miejscem pracy. Spotykamy ją, gdy jest właśnie w jednym ze swoich ulubionych zakątków Chorwacji, w urokliwej Arbaniji, gdzie pragnie odpocząć od ostatnich wydarzeń. Jeszcze nie tak dawno myślała, że jej córka Natalia utopiła się w morzu, jednak przyjaciółka córki, Anna zdradziła jej, że była to śmierć sfingowana. Niestety Olga nie może cieszyć się w pełni z tych wiadomości, gdyż nadal nie wie gdzie przebywa ukochana córka. To musi pozostać w tajemnicy. Opieka nad chorwacką dziewczyną, Sanją nieco rekompensuje kontakt z córką, jednak nie zauważa, że dziewczyna podchodzi do ich relacji zupełnie inaczej, niż można by się tego spodziewać.

Drugim wątkiem są relacje głównej bohaterki z mężczyznami, którzy odegrali istotną rolę w jej życiu. Łukasz, który wiele lat temu po prostu wyszedł z domu, pozostawiając ją z małym dzieckiem, Igor, partner, w którym znalazła i nadal znajduje oparcie w trudnych chwilach oraz Stanisław, w którym się zakochała, ale jego specyficzne podejście do związków kłóci się z jej wyobrażeniem o byciu z kimś na stałe. Postanawia wprawdzie z nim zerwać, ale okazuje się, że nie jest to takie proste.

„Jeżeli jesteś” to opowieść osadzona w chorwackich klimatach zapraszająca do pięknych miejsc, pokazujących uroki tego kraju, jego historię, obyczaje i zabytki. Wypełniona dramatyzmem, nadzieją, chwilami radości, ale też smutku i tęsknotą.

Akcja skupia się w większości na przemyśleniach głównej bohaterki, która wciąż wraca myślami do chwil spędzonych z córką, łączącej ich więź, ale też rozpamiętuje wydarzenia, które odcisnęły piętno na życiu Natalii. Fabuła przybiera nieco bardziej dramatycznego i emocjonującego charakteru w drugiej połowie, gdy zaczyna pojawiać się nadzieja na odnalezienie Natalii. Któregoś dnia dzwoni Igor, że do jej mieszkania w Polsce dotarł list. Od tego momentu robi się znacznie ciekawiej, więcej się dzieje i akcja zdecydowanie przyspiesza.

Historia opowiedziana w książce „Jeżeli jesteś” to powieść z niewykorzystanym potencjałem. Zbyt dużo jest w niej ciągnących się rozważań głównej bohaterki, które spowalniają tempo czytania. Zabrakło mi pociągnięcia wątku ze spisywaniem wspomnień o Natalii, o którym mowa jest zarówno w notce redakcyjnej, jak i w początkowych rozdziałach, jako pomysł Olgi na uporanie się z tęsknotą za córką. Jednak w efekcie nie wiadomo, czy w ogóle taka powieść została przez nią stworzona.

Lektura tej książki nie do końca mnie usatysfakcjonowała, gdyż nie wszystko potoczyło się tak, jakbym tego oczekiwała. Zbyt dużo rozmyślań Olgi, a za mało zwrotów akcji. Fabuła bywa nużąca a nawet nieco męcząca, gdyż niektóre zachowania kobiety są lekkomyślne i trudne do zrozumienia, zwłaszcza, jeżeli chodzi o jej uczucia i postawę wobec Stanisława, ale nie tylko, gdyż denerwujących sposobów bycia i decyzji bohaterki jest więcej, które swoje apogeum osiągnęły w końcowych akapitach. To książka, która porusza trudne tematy, pokazując zawiłości ludzkich losów, które często zależą od naszych wyborów pomiędzy sercem a rozumem.

Egzemplarz książki otrzymałam od portalu

955. - "Duchowe oświecenie"

Duchowe oświecenie Tom I

Cholernie osobliwe

Jed McKenna

Wydanie: I
Premiera: 15 czerwca 2021
Premiera zagraniczna: 2 października 2011
Format 145 x 207 mm
Oprawa miękka
Ilość stron 344
Wydawnictwo Virgo
Tłumaczenie: Wioleta Skałoń

"Oświecenie jest urzeczywistnieniem prawdy. Prawda nie tylko jest prosta, ale jest czymś, co nie może być już prostsze, nie można jej już bardziej zredukować."

Podążając ścieżką rozwoju duchowego zagłębiamy się w różne publikacje, uczęszczamy na kursy, medytujemy, czytamy mądre księgi, bierzemy udział w spotkaniach prowadzonych przez nauczycieli duchowych i różnych szkoleniach. Przyjmujemy pewne oczywiste prawdy, uznając, że to, co robimy doprowadzi nas do rozbudzenia, a tym samym lepszego życia. Autor książki „Duchowe oświecenie” pokazuje, że droga, którą kroczymy, może nas zaprowadzić na manowce.

Jed McKenna jest mistrzem duchowym, ale jego postać jest owiana tajemnicą, gdyż on nie lubi mówić o sobie. Mówi, że ceni sobie prywatność i nie jest zainteresowany uczestniczeniem w "czytelniczych wkrętach". Podkreśla, że nigdy nie było jego celem osiągnięcie oświecenia, a jedynie chciał poznać prawdę, o czym chętnie opowiada.

"Duchowe oświecenie. Cholernie osobliwe" to pierwsza część trylogii, z której na razie w Polsce na razie ukazał się tylko tom pierwszy. Już podtytuł wskazuje, że jest to książka inna, niż wszystkie.

Zamiast wstępu czy prologu mamy „Klauzulę ograniczenia odpowiedzialności, za treści duchowe zawarte w tej książce”, co od razu sugeruje, że czytamy jej zawartość na własne ryzyko. To przewrotne stwierdzenie sugeruje zupełnie inne podejście do duchowości, niż jest nam wpajane. Z pewnością jest ono świeże i zupełnie odmienne od znanych nam nauk. Zaznacza też, że wszystkie historie, postaci i miejsca są całkowicie fikcyjne, ale czytając, mamy wrażenie, jakby wydarzyły się naprawdę.

Książka ma formę opowiadania podzielonego na rozdziały i prowadzonej w narracji pierwszoosobowej. Czyta się ją, jak każdą inną powieść beletrystyczną. Poznajemy oświeconego mistrza, mieszkającego w aśramie ulokowanego w swoim domu w Iowa. Jego dom jest otwarty dla każdego, kto chce w nim przebywać i rozwijać się duchowo. Narratorem jest autor, który pełni rolę guru. Opisuje swoje rozmowy z poszczególnymi osobami, które przybyły do niego, by kształcić się duchowo, podążać za przekazanymi wskazówkami i zrobić postępy w dążeniu do oświecenia. Tymczasem on stawia przed nimi szereg pytań, wywraca ich świat do góry nogami i uświadamia, że żyli dotychczas w błędnych przekonaniach.

Autor skłania do przemyśleń nad wieloma zagadnieniami związanymi z duchowością podważając znane slogany, teorie i przekonania na temat przebudzenia. Przedstawia swoje spojrzenie na temat ego, strachu, świadomości. Stawia przed swoimi słuchaczami szereg pytań, które także są kierowane do nas. Poza tym przewijają się przemyślenia i wiersze różnych filozofów i poetów. Wśród nich najczęściej pojawia się nazwisko Watta Whitmana, któremu książka została zadedykowana. Ciekawym dodatkiem jest wywiad z autorem, w którym przedstawia swoje spojrzenie na duchowość.

Lektura książki „Duchowe oświecenie” była dla mnie niezwykłym doświadczeniem, gdyż otworzyła mi oczy na kwestie, które gdzieś mi umykały podczas poznawania różnych duchowych aspektów życia. Autor odkrywa przed nami zupełnie inne znaczenie oświecenia, dementuje fałszywe przekonania propagowane przez innych mistrzów i guru, ukazując machinę, w jaką wpadają osoby pragnące udoskonalać siebie. Obala znane mity, krusząc wszystko to, w co wierzymy i przyjmujemy, jako słuszne. Pokazuje, że przejmujemy często wzory zachowania innych, które oddalają nas od przebudzenia.

Cały materiał zmierza do tego, by uświadomić, że najważniejsze jest zrobienie Pierwszego Kroku i chęć odkrywania Prawdy, a nie to, w jaki sposób dalej będziemy podążać wybraną drogą. Istotne jest byśmy odkrywali ją po swojemu i samodzielnie myśleli i szli własną ścieżką, a nie cudzą.

Nie jest to łatwa w lekturze publikacja, gdyż zawiera zupełnie nowe i często szokujące teorie na temat rozwoju duchowego. Czytając można mieć wrażenie, że wszystko, co do tej pory słyszeliśmy na ten temat, jest błędnym rozumieniem duchowości. To książka bardzo pouczająca, mądra i inspirująca książka, którą powinien przeczytać każdy, kto kroczy jakąkolwiek ścieżką duchowego rozwoju, pragnąc osiągnąć oświecenie.

Egzemplarz książki otrzymałam od portalu

954. - "Storm" Tom II

Recenzja przedpremierowa!

Premiera 24 listopada 2021 r.

Storm

seria "„Storm Riders MC" Tom II

Anna Wolf

Wydanie: I
Premiera: 24 listopada 2021 r.
Format: 130 x 205 mm
Liczba stron: 320
Oprawa: miękka ze skrzydełkami
Wydawnictwo: Muza

„Prawda prędzej czy później wychodzi na jaw. Tylko jakoś zawsze kazała na siebie czekać i objawiała się zazwyczaj w najmniej odpowiednich momentach.”

„Storm” to druga część serii „Storm Riders MC”, w której śledzimy losy poszczególnych członków klubu motocyklowego poznanych w powieści „Blade”. Biorąc książkę do recenzji, nie zwróciłam uwagi, że nie jest to osobna powieść, lecz kontynuacja. Jednak to nie jest żadnym problemem, gdyż historia przedstawiona w tym tomie, stanowi pewną zamkniętą całość.

źr. zdjęcia:

lubimyczytac.pl

Anna Wolf to polska pisarka, która pomimo ogromnej popularności zyskanej dzięki mafijnej serii, wciąż pozostaje osobą bardzo tajemniczą. Niewiele wiadomo o niej samej, jej życiu zawodowym oraz prywatnym. Z niewielu informacji dostępnych na znanych portalach, wiadomo, że mieszka w Gorzowie Wielkopolskim, jest z wykształcenia inżynierem. matką dwóch dorastających córek i właścicielką cocker spaniela. Zadebiutowała w 2020 roku powieścią „Serce gangstera”, która zapoczątkowała serię „Gangsterzy.” najbardziej znana z mafijnego cyklu Gangsterzy.

To moje drugie spotkanie z twórczością autorki, którą miałam okazję poznać przy lekturze książki „Parker Rain”. Już wówczas ujęła mnie swoim stylem i stworzoną historią, więc bez zastanowienia sięgnęłam po jej kolejną powieść.

Summer jest samotną matką, wychowującą czteroletniego Arona, syna człowieka, którego poznała 5 lat temu i w którym się zakochała. Gdy powiedziała mu wówczas o ciąży, on potraktował ją w sposób, którego ona do dziś nie może mu wybaczyć. Musiała radzić sobie sama, opuszczając rodzinne strony. Teraz sytuacja zmusza ją, by powróciła do Jackson w Tennessee i skorzystała z pomocy swojej kuzynki, Connie. Ma okazję poznać jej męża Blade’a, a my możemy śledzić dalsze losy bohaterów z pierwszej części serii. Blade szykuje dla swej ukochanej Connie niespodziankę i prosi Summer, by ona dała się namówić kuzynce na wyjście wieczorem do klubu, gdzie ślub bierze jeden z barci, Ghost. Gdy przekraczają próg klubu, Summer zderza się ze swoim najgorszym koszmarem, Dante Stormem.

„Storm” to bardzo mocna, odważnie a przy tym dobrze napisana powieść z soczystym i często wulgarnym językiem, który doskonale wpisuje się w charaktery postaci. Trudno, bowiem wyobrazić sobie, że zwracają się oni do siebie w sposób ugrzeczniony. To z pewnością byłoby sprzeczne z tym, co sobą reprezentują. A nie jest to świat przyjazny, zwłaszcza dla wrogów. Jest to powieść z gatunku tych, które wciągają od pierwszej strony i swoimi mackami trzymają do ostatniego zdania. Fabuła oparta jest na schemacie wzajemnej niechęci, zarówno jej, jak i jego. Z reguły tego rodzaju odczucia ulokowane bywają tylko po jednej stronie. Tym razem nienawiść emanuje z obu stron i jest tak ogromna, że wydaje się nie do pokonania. 

Powieść obfituje w dynamiczne zwroty akcji, szybko zmieniające się nastroje, bogactwo emocji, niebezpieczne sytuacje i buzującą namiętność, która przemieszana jest z nienawiścią. Nie brakuje też scen erotycznych, ale nie jest ich zbyt dużo. Bardziej czuć pikanterię w słowach, sposobie bycia i przeżyć. Przede wszystkim autorka podkreśla w niej siłę przyjaźni, lojalności i braterskiej więzi, której nie jest w stanie rozerwać nikt. Pokazuje, że nie można wyciągać zbyt pochopnych opinii kierując się bolesnymi doświadczeniami z przeszłości, gdyż nawet jeżeli ponownie zderzamy się z podobną sytuacją, to dotyczy ona zupełnie innych osób. 

Druga część serii „Storm Riders MC” to kolejna udana powieść młodej pisarki, której nie brakuje pomysłów na ciekawą fabułę, opowiadającą o facetach, którzy potrafią stanąć w obronie swojej rodziny, zarówno motocyklowej, jak i tej faktycznej. Z zewnątrz to twardziele, którzy niczego się nie boją, ale tak naprawdę mają w sobie ogromne pokłady empatii, miłości i czułości. Muszą tylko mieć powód, by te cechy charakteru pokazać światu. polubiłam zarówno Blade'a, jak i Storma, ale też innych członków klubu i mam nadzieję wkrótce poznać ich bliżej, chociażby Knoxa czy Vikinga, więc z niecierpliwością będę czekać na kolejne historie o tej motocyklowej rodzinie.

Książkę przeczytałam, dzięki wydawnictwu:

953. - "Miłość mimo woli"

Miłość mimo woli

Kinga Szczykutowicz

Numer wydania: I

Data wydania polskiego: 25 sierpnia 2021

Liczba stron: 408

Wymiary: 144 x 206 mm

Oprawa: miękka

Wydawnictwo: Warszawska Firma Wydawnicza

„Życie nie jest takie, jakie chcielibyśmy żeby było. Radość i smutek idą zawsze razem, przeplatając się nieustannie w naszym życiu.”

Gdy odchodzi ktoś bliski, z kim wiązało się przyszłość z nadzieją na wspaniałe życie, trudno jest pogodzić się sytuacją, która przekreśla nasze wszelkie plany. Wówczas wydaje się, że nic nie jest w stanie ukoić naszego bólu. Jednak życie nie lubi próżni i szybko zapełnia powstałą lukę nowymi wydarzeniami, osobami i uczuciami, o czym przekonała się bohaterka książki „Miłość mimo woli.”

Pani Kinga Szczykutowicz jest specjalistką ds. rodziny i mieszka w Warszawie, gdzie prowadzi restaurację. Zaczęła pisać jeszcze na studiach i powróciła do niej już, jako dojrzała kobieta. Zadebiutowała w 2013 roku powieścią „Galimatias uczuć”, skierowaną do młodych ludzi. Dosyć długo kazała czekać na swoją kolejną książkę, gdyż dopiero w tym roku ukazała się powieść „Miłość mimo woli”.

Anna rok temu straciła swego ukochanego męża Witka i cały czas nie może pogodzić się z jego śmiercią. Wraz z nim odeszła nadzieja na szczęśliwe życie. Pozostał smutek, tęsknota i żal, które opanowały jej codzienność przypominająca szarą, rutynową egzystencję. Kobieta nie szuka związków, ani nie ma żadnych marzeń. Odcina się od przyjaciół i dotychczasowego życia. Mimo, że upływającego czasu od tragicznych wydarzeń, ona wciąż tkwi w marazmie i smutku, z którego próbuje wyciągać ją jej przyjaciółka Julka. Ania pochodzi z Wąchocka, ale od kilku lat mieszka w nadmorskiej miejscowości. Regularnie jeździ do rodzinnego miasta, między innymi po to, by zapalić znicz na grobie męża.

Pewnego dnia Ania poznaje Roberta, do którego od razu poczuła niechęć, mimo że nie ma ku temu powodów. Robert wprowadza się do sąsiedniego domu, ale wkrótce wyjeżdża do Niemiec, gdzie mieszkają jego rodzice. Ich drogi schodzą się ponownie po jakimś czasie, gdy Ania przeprowadza się do Wąchocka, by tam prowadzić poradnię życia rodzinnego oraz oprowadzać po ruinach pałacu Schoenbergów, którą darzy sentymentalną miłością Anki. Jego historię autorka przybliża nam w dosyć obszernych opisach tekstowych, które zajmują aż 6 stron! Co ciekawe, pałac ten istnieje w rzeczywistości i jest znanym zabytkiem Wąchocka, w którym dzieje się większość fabuły powieści.

pałac w Wąchocku, źr. zdjęcia: Wikipedia

Okazuje się, że nowym właścicielem pałacu zostaje Robert, który postanawia go odrestaurować i na stałe zamieszkać w Wąchocku. Co wydało mi się dziwne, że gdy dochodzi do spotkania Roberta i Anny, ona go nie poznaje! A przecież przez jakiś czas mieszkali obok siebie w nadmorskim kurorcie i wydawało się, że są na przyjaznej stopie! Zwraca się do niego per „pan”, traktuje oschle, wyładowuje na nim złość i wtrąca się w jego plany remontowe. Jednym słowem, jest irytująca.

Czytanie książki „Miłość mimo woli” bardzo mnie wymęczyła, ze względu na swoją chaotyczność w chronologii wydarzeń, długie wstawki opisowe, ale też postawę głównej bohaterki. Anna od początku była dla mnie postacią działającą na nerwy, ze swoimi żalami, pretensjami i nieuzasadnioną złością na sytuacje, które nie wymagały aż tak gwałtownych reakcji. Natomiast dobrym pomysłem było zaczynanie każdego rozdziału listem, pisanym przez Anię do zmarłego męża. Stanowią one ciekawe wprowadzenie do tego, co dzieje się w danym rozdziale, odzwierciedlając stan, w jakim znajduje się bohaterka książki. Można zauważyć, że im dalej poznajemy jej życie, tym bardziej zmienia się też postrzeganie przez nią rzeczywistości i swojej sytuacji. Początkowo wyczuwalny jest w jej słowach ból i tęsknota, ale z czasem coraz więcej pojawia się w nich słów optymistycznych, wypełnionych nadzieją. Plusem tej powieści jest pokazanie nieco innego oblicza Wąchocka, który większości z nas kojarzy się z dowcipami o sołtysie.

Egzemplarz książki otrzymałam od portalu

952. - "Kiedy się pojawiłeś"

Kiedy się pojawiłeś

Anna Matusiak – Rześniowiecka

Wydanie: I

Data premiery: 01 września 2021 r.

Liczba stron: 304

Format: 140 x 205 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Wydawnictwo: Skarpa Warszawska

„Tyle o sobie wiemy, na ile nas sprawdzono”

Gdy zawieramy związek małżeński, naturalnym kolejnym krokiem jest pojawienie się upragnionego dziecka. Każdy, kto wówczas pragnie przede wszystkim, by było ono zdrowe. Jednak czasami los stawia przed młodymi rodzicami trudne zadanie, tak jak w przypadku jednych z bohaterów książki „Kiedy się pojawiłeś”

zdjęcie z okładki

Anna Matusiak – Rześniowiecka to pisarka, która na świat przyszła 23 lipca 1984 w Głogowie. Jest absolwentką Uniwersytetu Wrocławskiego, gdzie ukończyła filologię polskiej i teatrologię, po czym rozpoczęła studia doktoranckie na wydziale kulturoznawstwa w Szkole Wyższej Psychologii Społecznej w Warszawie. Od 2000 roku rozpoczęła się jej kariera dziennikarska, podczas której współpracowała z różnymi stacjami regionalnymi, polskiego radia i telewizji polskiej. Poza prowadzeniem programów TV i radiowych, jest wykładowczynią dziennikarstwa, felietonistką, autorką książek, trenerką wystąpień publicznych i szczęśliwa mama Maksymiliana.

Na fabułę książki składają się historie kilku osób, którego postacią łączącą jest Małgorzata pracująca jako pielęgniarka na oddziale patologii noworodka i neurologii w Ośrodku Ratowania Małego Dziecka. W trakcie dwudziestu lat wykonywania tego zawodu, widziała nie jeden dramat, była świadkiem różnych życiowych decyzji ale też szczęśliwych zakończeń a nawet cudów. Praca nauczyła ją patrzeć na życie w empatyczny sposób. Ona kocha dzieci, ale sama nie może ich mieć. Wielokrotnie musi obserwować dzieci, które zamiast na starcie cieszyć się swoimi pierwszymi miesiącami życia wśród kolorowych zabawek i kochającej rodziny, muszą przebywać w zimnych ścianach szpitala, podłączone do maszyn, które od narodzin są ich towarzyszami w życiu.

Pewnego razu jej drogi schodzą się z Izą i Andrzejem, którzy poznali się na Wydziale Politechniki Warszawskiej. Od tego momentu stali się nierozłączni a ich miłość była idealna, tak jak wszystko w ich wspólnym życiu. Wszystko układa się im bez większych problemów, tworzą idealną parę, która żyje wśród szczęścia, bogactwa i piękna. Do szczęścia brakuje im tylko idealnego dziecka. Gdy Iza zachodzi w ciążę, są przepełnieni pozytywnym oczekiwaniem. Wszystko zmienia się, gdy rodzi się nieidealne dziecko… Ich przykład jest świadectwem tego, że nie jest trudno być szczęśliwym, gdy wszystko układa się po naszej myśli. Wówczas łatwo jest być dla siebie wsparciem, deklarować miłość, wzajemną troskę. Jednak, gdy pojawiają się rysy na idealnym życiu, okazuje się że żyliśmy w iluzorycznej bańce.

Historie przedstawione w powieści „Kiedy się pojawiłeś” są fikcyjne, tak jak występujące w niej osoby, ale niektóre sytuacje zostały zainspirowane prawdziwym życiem. To nie tylko książka o pojawieniu się nowego życia i związanych z tym problemach, lecz także o spełnianiu swoich pasji, realizacji marzeń, poświęceniu się dla dobra drugiego człowieka oraz nadziei i szeroko rozumianej miłości.

Pani Anna Matusiak – Rześniowiecka przyznaje w końcowym słowie, że w pewnym momencie swojego życia spędziła mnóstwo ciężkich chwil w ośrodku podobnym do tego, w którym pracuje Małgorzata. Powodem był synek autorki, który urodził się przedwcześnie i miał wylew czwartego stopnia. Dzięki wspaniałemu personelowi Szpitala Centrum Zdrowia Dziecka Maksymilian jest dziś zdrowym dzieckiem. 

Książka jest więc hołdem dla grona lekarzy i pielęgniarek, którzy z ogromnym oddaniem poświęcają swój czas na ratowanie życia niemowlakom w placówkach, podobnych do tych opisanej w książce. Podkreśla w niej jak ważne jest podejście do pacjentów, ale też tworzenie warunków dla rodziców, którzy mogą towarzyszyć swoim pociechom w trudnej drodze do zdrowia, a czasami w przejściu na Drugą Stronę. 

To także dar dla wielu ojców i matek chorych dzieci, by nigdy nie tracili nadziei ale też prośba do lekarzy, specjalistów i pracowników medycznych, by włożyli w swoją pracę dużo serca, gdyż „medycyna to nie tylko chemia, biologia fizyka… To coś więcej. Coś, co często zaprzecza prawom natury i nauce. A jednak się zdarza.” W medycynie nigdy nie można na sto procent twierdzić, że coś jest niemożliwe i zbyt wcześnie wydawać wyroki na podstawie zrobionych badań. Pokazuje, że nikogo nie można skreślać na podstawie diagnoz czy prognoz dotyczących szans na wyjście z ciężkich chorób. Cuda się zdarzają, gdyż największym darem jest miłość, która ma niesamowitą siłę dającą nadzieję.

Egzemplarz książki otrzymałam od portalu

951. - "Maestro"

Maestro

Justyna Mietlicka

Wydanie: I

Data premiery: 5 października 2021 r.

Liczba stron: 300

Wymiary: 210 x 140 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Wydawnictwo Zysk i S-ka

"Czasami potrzebne jest trzęsienie ziemi, żeby wszystko wróciło na swoje miejsce"

Każdy z nas z pewnością spotkał osoby, które uważają, że świat do nich należy, bo mają wysoką pozycję społeczną, pieniądze, znajomości i stać ich na więcej niż innych. Zapominają, że życie potrafi bardzo szybko ukazać nam prawdę, odrzeć z iluzji i uświadomić, że niczego nie można być pewnym. Bardzo szybko można spaść ze szczytu, a wówczas okazuje się, tak naprawdę nie ma nikogo, kto podałby pomocną rękę w momencie, o czym przekonał się o tym bohater książki „Maestro”.

źr. zdjecia: Facebook

Justyna Mietlicka zadebiutowała w 2020 roku powieścią „Mistral”. Z wykształcenia jest kulturoznawcą i filologiem. Mieszka z mężem i synem w Poznaniu, chociaż nigdy nie wyprowadziła się ze swojego rodzinnego miasta – ze Skoków.

Skusiłam się na jej powieść „Maestro”, gdyż zwróciła moją uwagę skromna, ale bardzo tajemnicza okładka, na której widnieje kurtyna, za którą miałam nadzieję ujrzeć jakąś historię pełną tajemnic i mistycznych wrażeń. Tymczasem jest to opowieść o charakterze obyczajowym, ukazująca obraz współczesnego społeczeństwa. Jej fabuła złożona została z kilku wątków, które początkowo wydają się osobnymi historiami, ale z czasem zaczynają się ze sobą splatać.

Jednym z bohaterów jest dyrygent Jerzy Majer, który niedawno został dyrektorem nowej filharmonii w Poznaniu. Od dwudziestu lat jest w związku małżeńskim z Grażyną, która wspiera jego działania, prowadzi ich rodzinny dom w Skokach i jest dumna z sukcesów męża. Mają dwoje dzieci, z tym, że dla Xawerego Jerzy nie jest biologicznym ojcem i ich relacje są dalekie od poprawnych. Xawery nie mieszka w Polsce, lecz próbuje zrobić karierę w Stanach Zjednoczonych. Ich młodsza córka, Estera, od kilkunastu lat w ogóle się nie odzywa, żyje w swoim świecie, sprawia wrażenie dziecka autystycznego, ale lekarze wciąż nie wiedzą, co jej dolega. Jerzy nie jest kryształową postacią, a przez to bardzo realistyczną. Jako dyrygent odpowiedzialny za jakość wykonywanego przez orkiestrę utworu, wymaga od muzyków perfekcyjnego przygotowania, a jeżeli ktoś nie spełnia jego oczekiwań, bez żalu żegna się z daną osobą. Wkrótce przekonuje się, że "ci sami ludzie, którzy kiedyś bili brawo”, w momencie upadku, potrafią rzucać w niego kamieniami nienawiści i oszczerstw, żywiąc się jego klęską.

Drugi wątek związany jest z niepokorną Sławką, która dzieli mieszkanie z Alicją, byłą wiolonczelistką w orkiestrze prowadzonej przez Jerzego. Sławka to osoba ekscentryczna, z tatuażami na ciele i kolczykami, wrażliwa, empatyczna i chętnie ujmująca się za słabszymi. Jej mama przebywa w ośrodku opiekuńczym, gdyż na razie Sławka nie ma warunków, by mieć ją u siebie. Na jej rodzinnym domu spoczywa dług, na którego spłacenie Sławka zbiera pieniądze pracując w sklepie. Pewnego dnia ratuje życie swojej współlokatorce i od tego zaczyna się docieranie do przyczyny próby samobójczej. Motorem napędowym staje się pewna dziennikarka, która musi napisać jakiś spektakularny artykuł, więc poznając Sławkę i Alicję, zwietrzyła temat, który może jej pomóc wspiąć się wyżej na szczeblach kariery.

Sięgając po książkę „Maestro” oczekiwałam nieco innej historii, z jakimś tajemnicami, mistycznymi elementami i przede wszystkim z muzyką. Ten ostatni element jest tutaj obecny, ale w nieco innej formie, niż się spodziewałam. Jest ona obecna ze względu na postać, która z muzyki żyje i wypełnia jego świat całkowicie. Autorka bardziej skupiła się na doznaniach, jakie wywołują poszczególne dźwięki, niż na opisie melodii. Podkreśliła niuanse wykonywanego utworu podczas jego grania na instrumencie, trudności techniczne, charakter ruchu dłoni, ułożenia palców czy subtelne przejścia między nutami. Bardzo obrazowo ukazała muzykę, która dla Jerzego jest największą miłość i dla niej gotów jest poświęcić bardzo dużo, nawet czas należny rodzinie. Podporządkował jej swój cały świat. 

„Maestro” nie jest jednak opowieścią o muzyce, lecz o brutalnym świecie, który został skontrastowany ze światem artystycznym. Każda melodia ma swój rytm, tempo i nastrój, który wnika w umysły słuchającego. Natomiast otaczająca muzyka rzeczywistość, pokazuje, jak bardzo jego świat i kariera zależy od czynnika ludzkiego. Jerzy przekonuje się wkrótce, że upadek pociąga za sobą szereg zdarzeń, które pokazują, kto jest kim, na kogo tak naprawdę może liczyć i jaką wartość mają zawarte przyjaźnie. Autorka uświadamia, jaką siłę mają media i słowo pisane, które staje się pożywką dla społeczeństwa, by snuć niesprawdzone domysły, żywić się czyimś nieszczęściem i wyładować swoją frustrację i zawiść, mając poczucie fałszywej sprawiedliwości.

Powieść nie zawładnęła mną całkowicie, mimo że została napisana bardzo ładnym stylem. Autorka rozpoczęła kilka wątków, pokazała niektóre problemy, ale zabrakło mi rozmachu i pociągnięcia tematu, wgłębienia się w niego, chociażby sprawa przyjaciela domu, Andrzeja, który dostrzega, że pojął za żonę niewłaściwą kobietę. Czekałam na jakieś spektakularne rozwiązanie, odkrycie tajemnicy czy nagły zwrot akcji, ale nic takiego nie nastąpiło. Zakończenie trudno nazwać zakończeniem, gdyż autorka pozostawiła otwarte wątki. Gdy dobrnęłam do końca tej historii, byłam zaskoczona, dalej nic nie ma, gdyż  ostatnia scena nie jest przysłowiową kropką, lecz raczej stwarza możliwość dopisania dalszych losów bohaterów.

Egzemplarz książki otrzymałam od portalu:

950. - "Błękitny krzyk” Tom I

Błękitny krzyk

seria: Krzyk Tom I

Thomas Blaidd

Wydanie: I

Data wydania: 7 października 2021 r.

Liczba stron: 414

Format: e-book

Rozmiar: 6,8 MB

Wydawnictwo: Psychoskok

„Nie można żyć w kłamstwie, nawet jeśli to kłamstwo miało nas chronić.”

Rzadko sięgam po fantastykę, gdyż często jest zbyt skomplikowana i nie raz trudno jest wszystko poukładać w logiczną całość. Gdy otwierałam „Błękitny krzyk” także miałam takie obawy, ale okazało się, że jest to opowieść fantasy z głębszym przesłaniem. Występują w niej realni ludzie, a niezwykłości dodają im umiejętności, którymi dysponują. 

źr. zdjęcia:
psychoskok.pl

Thomas Blaidd to pseudonim literacki i w tłumaczeniu z walijskiego znaczy Tomasz Wilk. Pseudonim powstał z dwóch powodów. Jego prawdziwe nazwisko Tomasz Mikołajczyk sprawiało trudności językowe Anglikom, a drugi powód to miłość do wilków. Urodził się w 1956 roku w Ostrowie Wielkopolskim w rodzinie, w której książki i muzyka wypełniały rodzinne życie. Ukończył Uniwersytet im. Adama Mickiewicza w Poznaniu zdobywając dyplom filozofa. Pracował w różnych branżach, od zawodu nauczyciela, poprzez sprzedawcę warzyw i owoców na targu, właściciela jednej z większych Agencji Reklamowych w Polsce aż po rolnika z agroturystyką po osiedleniu się w Wielkiej Brytanii, gdzie mieszka do dziś. Porzuciwszy wielki świat, blichtr i pogoń za pieniądzem poświęcił się merdającym ogonkami stworzeniom, z którymi jestem do dzisiaj.

„Świat, jaki widzisz, jaki z dnia na dzień się toczy zwykłym życiem, złym, dobrym, powoli się kończy. Zbliża się do granicy, za którą jest tylko zagłada"

Świat zmierza ku zagładzie, ale ludzie tego nie zauważają. Nie wiedzą, że wszystko jest pod władzą tych, którzy wykorzystują energię zmarłych osób, która gromadzona jest, jako Energia Dusz ulokowanej w Wielkiej Świątyni zbudowanej w Wiecznym Mieście. Wszystko jest podporządkowane Wielkiej Religii, której siłą wykonawczą jest Gwardia Zbawiciela, usuwająca tych, którzy zagrażają obecnemu porządkowi świata.

Głównymi bohaterami powieści są Ayen Sofer i Keyko Nakamura, których łączą więzy przyjaźni. Ayen to zwykły chłopak, wychowywany przez dziadków. Nie pamięta swoich rodziców i nie wie, co się z nimi stało, a jedynie to, że prawdopodobnie popełnili jakąś zbrodnię. Skończył studia prawnicze, ale jego pasją jest gotowanie, więc pracuje w restauracji, jako kucharz. Keiko Nakamura wydaje się normalną dziewczyną, która chłopaka fascynuje, ale czasami złości swoim specyficznym podejściem do ludzi.

„Od wieków są siły na tym świecie i poza nim, które przez tysiąclecia wykorzystują energię mordowanych ludzi do panowania nad światem i jego wykorzystywania dla własnych celów.”

On nie wie, że Keiko posiada niezwykłe moce. Przekonuje się o tym wkrótce, gdy podczas ich rozmowy, do pokoju wkracza zabójca z krzyżem na piersi, nasłany przez Radę Starców. Dziewczyna zmienia się nie do poznania. Jej oczy zmieniają kolor na czerwony a ona emituje energię o porażającej sile. Ayen jest przerażony tym, co widzi, bo to przekracza jego wyobraźnię. Wkrótce dowiaduje się, że dziewczyna, którą zna od dawna, tak naprawdę jest zupełnie kimś innym, niż sądził. Od tego momentu jego życie zmienia się całkowicie.

Powieść „Błękitny krzyk” wzbudziła moje zainteresowanie opisem, jaki znalazłam na stronie wydawnictwa Psychoskok, oraz piękną okładką, która została zaprojektowana przez syna autora. To pierwsza część trylogii, z której każda kolejna ma mieć inny kolor. Barwa ma tu duże znaczenie, które odkrywamy w trakcie poznawania przygód głównych bohaterów. Książka powstała pod wpływem fascynacji autora Japonią, filmów japońskich i sztuką mangi. W swoim wywiadzie zdradził, że postać Ayena została zaczerpnięta z życia, ale tylko w podstawowym, realnym aspekcie, gdyż podczas tworzenia fabuły, jego osoba coraz bardziej została rozbudowana a tym samym oddaliła się od pierwowzoru. Ayen wzbudza od samego początku sympatię i z przyjemnością obserwujemy jego ogromną przemianę. Na końcu powieści wyraźnie widać, że Ayen poznany na pierwszych stronach tej historii przechodzi ogromną, pełną wyzwań drogę, poznając lepiej siebie i moc, która w nim drzemie.

Fabuła wije się pomiędzy przeszłością a teraźniejszością, jednak nie jest to wyraźnie zaznaczone. Dopiero, gdy poznajemy daną część, orientujemy się, że nie są to bieżące wydarzenia, i to jest jeden mały minus tej powieści. Pojawia się też duża ilość postaci, więc można czasami pogubić się, kto jest kim, zwłaszcza, że nazwiska brzmią egzotycznie. 

Powieść czyta się dosyć szybko gdyż dzieje się w niej bardzo dużo. Ogromne uznanie należy się za jego niesamowitą wyobraźnię, dzięki której powołał na kartach swej powieści bogactwo postaci, charakterów, emocji i wizję świata opisując dokładnie jego detale i zwracając uwagę na ważne zagadnienia, odnoszące się do naszej, obecnej, realnej rzeczywistości.

„Błękitny krzyk” to powieść oparta na schemacie walki dobra ze złem, zabarwiona baśniowymi, magicznymi elementami, dzięki czemu trudno przewidzieć, co za chwilę się wydarzy. Zwraca uwagę na przyjaźń, miłość, wewnętrzną siłę, dzięki której jesteśmy w stanie pokonać własne słabości, a tym samym, poprzez dobro, uczynić ten świat lepszym.

„ludzie zbyt często nie zwracają uwagi na małe radości. Gonią za pieniędzmi, karierą, zatracają się w tym świecie, nie zdając sobie sprawy, że mijają, na co dzień rzeczy piękne i przyjemne, nie widząc ich.”

Książkę przeczytałam, dzięki wydawnictwu:

949. - "Jeden krok przed śmiercią"

Jeden krok przed śmiercią

Mary Burton

Wydanie: I

Data premiery: 27 października 2021 r.

Format: 130 x 205 mm

Oprawa: miękka ze skrzydełkami

Liczba stron: 416

Wydawnictwo: Muza

„Gwałciciel rzadko zadręcza się tym, co zrobił, dla ofiary to zwykle trauma na całe życie”

Każdy z nas żyje w jakiejś określonej społeczności z przekonaniem, że znamy osoby mieszające w naszym sąsiedztwie. Gdy nagle wydarza się coś nieprzewidywalnego, uświadamiamy sobie, że czasami zło czai się obok nas, bardzo blisko, by ujawnić swoją moc w najmniej oczekiwanym momencie. Przekonali się o tym mieszkańcy pewnego miasteczka, które jest tłem dla akcji dziejącej się w książce „Jeden krok przed śmiercią”

zdjęcie z okładki

Mary Burton to amerykańska pisarka, autorka bestsellerów „New York Timesa” i „USA Today”. W swoim dorobku literackim ma ponad 30 powieści, a jej nazwisko regularnie pojawia się w pierwszej dwudziestce rankingu Amazona w kategorii „najlepszy autor thrillerów z gatunku romantic suspens”. Jest członkinią wielu organizacji zrzeszających pisarzy powieści kryminalnych. Mieszka w Wirginii, wraz z mężem i trzema jamnikami miniaturowymi. Słynie z bardzo profesjonalnego podejścia do pracy nad książką: przed rozpoczęciem pisania przeprowadza wywiady ze specjalistami, uczęszcza na seminaria kryminalistyczne i zajęcia na strzelnicy.

W małej miejscowości Deep Run w Wirginii pozornie niewiele się dzieje, życie płynie spokojnym, powolnym rytmem. Jednak pewnego dnia w starej stodole przeznaczonej do rozbiórki zostają znalezione kości dziewczyny, która zaginęła 15 lat temu. Już wówczas głośno było o seryjnym mordercy, który gwałcił swoje ofiary. Wkrótce okazuje się, że niedawno zniknęła Debbie Roberson, której od kilku dni nie ma w domu.

Mike Nevada został szeryfem w Deep Run niedawno, zaledwie dwa tygodnie przed znalezieniem szczątków ofiary z 2004 roku. Wcześniej pracował przez 15 lat w FBI i czuł potrzebę zrobienia sobie przerwy od policyjnych profilerów działających w Quantico i ciężkich spraw związanych z bezwzględnymi mordercami. Gdy dotarła do niego wiadomość o serii niewyjaśnionych gwałtach na terenie hrabstwa i tropach wiodących do byłego szeryfa, złożył swoją kandydaturę na zwolnione stanowisko. Wbrew własnym oczekiwaniom, wygrał wybory, a dzięki temu mógł rozpocząć tropienie psychopatycznego gwałciciela. 

Przy tej sprawie towarzyszy mu agentka Macy Crow, która w swoim życiu przeszła nie jedno dramatyczne zdarzenie. Kilka miesięcy temu ledwo uszła z życiem, potrącona przez ciężarówkę i teraz zmaga się z bólem doskwierającym jej w nodze, ale też ze śladami odciśniętymi w psychice. Jednak nie obawia się wrócić do swego zawodu. Ma szansę dołączyć do zespołu Jerroda Ramseya, ale najpierw musi udowodnić swoją skuteczność i przydatność. Ramsey wysyła ją do Deep Run, dając jej 5 dni na rozwiązanie sprawy gwałtów. Ona wie, że jest gotowa stawić temu czoła, ale jedynym jej problemem jest spotkanie z szeryfem Nevadą, z którym kiedyś łączyły ją bardzo bliskie relacje…

Mary Burton ponownie udowadnia, że należy jej się tytuł mistrzyni suspensu. Jej powieść jest dopracowana w każdym szczególe, przemyślana i bardzo dobrze przedstawiona. Buduje napięcie, nie pokazując nam wszystkiego, pozostawiając wiele spraw w zawieszeniu, urywając daną scenę w najbardziej ekscytującym momencie. 

Fabuła prowadzona jest w kilku wątkach, z których każdy pokazuje nam różne punkty widzenia i postępowania, w tym mordercy, co dodatkowo podsyca nastrój grozy. Widzimy jego działania, poznajemy jego plany, a jedynie pozostaje tajemnicą jego tożsamość. Tym samym wiemy, co dzieje się z ofiarą, ale nie ma w tych scenach krwawych opisów. Mimo to wzrasta nerwowa atmosfera i rosną emocje. 

Główną osią dziejących się sytuacji jest prowadzone śledztwo, w którym razem z policjantami i agentką FBI podążamy tropem odnajdywanych śladów. To daje nam możliwość badania zebranych faktów, wysnuwania własnych wniosków i odkrywania kim jest psychopatyczny morderca. Autorka umiejętnie żongluje faktami, klucząc pomiędzy prawdą i fałszem, skutecznie utrudniając rozwiązanie zagadki. Podczas czytania i poznawania kolejnych epizodów, miałam swoje podejrzenia, które coraz bardziej krystalizowały się wraz z poznawaniem kolejnych wydarzeń i finał był dla mnie potwierdzeniem moich domysłów. Jednak i tak ostatnie, decydujące rozdziały dostarczyły mi dużej dawki adrenaliny.

„Jeden krok przed śmiercią” to kryminał, w którym odnajdziemy odrobinę thrillera, romansu a nawet paranormalnych akcentów. Fabuła zaczyna się mocnym akcentem, by następnie nieco zwolnić, podążając przez kolejne rozdziały miarowym tempem, czasami zaburzona jakimś nagłym wydarzeniem, by w końcówce biec z zawrotnym, ekscytującym tempem. Lektura tej powieści usatysfakcjonuje z pewnością miłośników tego gatunku, gdyż mamy wrażenie bezpośredniego uczestniczenia w prowadzonym śledztwie, a jednocześnie wnikamy w psychikę przestępcy, otrzymując w ten sposób jego portret psychologiczny. Nie sposób nudzić się nawet przez chwilę, gdyż wciąż coś się dzieje, mimo pozornego spokoju. To jeden z lepszych kryminałów, jakie czytałam, więc mogę go polecić z czystym, czytelniczym sumieniem.

Książkę przeczytałam, dzięki wydawnictwu: