402. - "Camino de Santiago"

o chłopcu, który przeszedł 365 dni

Mikołaj Wyrzykowski

           

„każdy ma swój rytm wędrowania.”

Droga św. Jakuba to jeden z najpopularniejszych szlaków pielgrzymkowych. Kończy się ona w Santiago de Compostela lecz tras wiodących do tego miejsca jest wiele. Ludzie, którzy decydują się na pokonanie którejś z tras mówią o niesamowitych przeżyciach duchowych i przemianie jaka się w nich dokonuje. To nie tylko wędrówka lecz przede wszystkim szlak pełen historii, spotkań, duchowych przemyśleń i zmierzenia się z samym sobą. Autor książki pt.: „Camino de Santiago: o chłopcu, który przeszedł 365 dni” także wyruszył razem z przyjaciółmi na jedną z tras w przełomowym dla siebie momencie jakim było ukończenie liceum. Wyruszyli z miejscowości Oviedo, która jest położona 360 kilometrów od Santiago de Compostela. To miało być symboliczne przejście w dorosłość. 

Książka jest dowodem, że mądrość to nie kwestia wieku, lecz dojrzałości wewnętrznej. Nie jest ona zapisem podróży autora lecz  bajką, w której przekazał on swoje spojrzenie na świat i życie. To bajka nietypowa, bo skierowana do każdego, bez względu na wiek. Mikołaj Wyrzykowski zaprasza nas w ten sposób do porzucenia swojego dorosłego świata, by ponownie odkryć w sobie dziecięcą ciekawość, ufność i wiarę.

Z Oviedo wyrusza chłopiec, który został nazwany przez innych wędrowców „Chłopcem ze Skarpetkami”. Towarzyszy mu jego wierny pies o wdzięcznym imieniu Tutti, z którym dzieli swoje smutki i radości opowiadając mu o tym co czuje, myśli i czego pragnie. Zwraca się do niej jak do przyjaciela z miłością, troską i empatią. 

„Dobrze, że tu jesteś. Samemu czasem trudno jest mi nadać światu jakikolwiek sens.”

Wszelkie wydarzenia obserwujemy oczami chłopca, który zwracając się do swego psiego przyjaciela opowiada mu o wszystkim czego doświadcza w czasie wędrówki. Jego opis rzeczywistości ociera się o fantazyjne historie, baśniowe istoty ale też realne sytuacje. On sam często ma trudności z określeniem co jest jawą a co snem. Nazywa takie momenty „śniwędrowaniem”, w którym zjawia się Złota Wróżka zbierająca łzy smutku, Senny Olbrzym, Bóg jako Duch Światła czy białe króliki. Spotyka też realne osoby, którym nadaje wymyślone przez siebie imiona. Tańcząca w Deszczu, Dni Tygodnia, Zagubiony Chłopiec, Niedźwiedź czy Milczący Pielgrzym to tylko niektórzy ze współtowarzyszy wędrówki, którzy pojawiają się na Camino de Santiago.  To właśnie to nietypowe nazewnictwo, imiona i określenia różnych sytuacji sprawiają, że opowiadanie nabiera niezwykłego, duchowego i fantazyjnego nastroju. 

„Czasem mam wrażenie, że to nie szlaki nas prowadzą, lecz my ciągniemy je za sobą, tak jak wspomnienia.”

Droga jest okazją do wielu przemyśleń i zweryfikowania spojrzenia na świat. Na początku drogi targają nim wątpliwości co do słuszności decyzji jaką podjął, jest nieśmiały, niepewny siebie i zagubiony. Wyrusza dwa tygodnie przed swoimi urodzinami pragnąc wejść w dorosłość, sądząc że wraz z nadejściem tego ważnego dnia, on przestanie być dzieckiem. Rzeczywistość okazuje się jednak zupełnie inna. 

„Radość i smutek są jak fajerwerki: jedno gaśnie, zaraz pojawia się drugie, a czasem znajdują się one tak blisko siebie, że nie potrafię ich odróżnić.”

Stopniowo, wraz kolejnymi kilometrodniami zbiera różne doświadczenia, spotyka innych wędroludzi i zaczyna patrzeć na rzeczywistość w nowy sposób. Poznawane osoby, doświadczenia i przygody są dla niego lekcjami, które uświadamiają mu co naprawdę liczy się w życiu. Rozpamiętuje, analizuje i wspomina wydarzenia z przeszłości, wyciąga wnioski i zastanawia się nad życiem. Gdy dociera do celu, jest już zupełnie nowym człowiekiem... 

„czasem tak niewiele potrzeba, aby kogoś zmotywować lub też popchnąć do rezygnacji.”

Każdy ma swoje Camino i nie musi być to dosłownie wędrówka do Santiago. Nasze życie to także droga, prowadząca nas przez meandry doświadczeń, które nas kształtują, uczą i zmieniają. Takimi cegiełkami budującymi nasze życie są książki, które „przypadkiem” pojawiają się na naszej ścieżce i zostawiają swój ślad na niej. 

Od czasów wydania "Małego Księcia" minęło dużo czasu i do dziś jest to jedna z popularniejszych książek dająca okazję do przemyśleń. Czy podobnie będzie z książką "Camino de Santiago"? Uważam, że to lektura, która ma szansę na dłużej zaistnieć w umysłach czytelników. Niesie ze sobą ogromny ładunek duchowy. Razem z bohaterem odkrywamy co jest dla nas ważne, jakie wartości warto w sobie rozwijać i pielęgnować.

źr. zdjęcia:
mikolajwyrzykowski.pl

O autorze:
Mikołaj Wyrzykowski jest autorem książek, tomików poezji oraz opowiadań. W wieku 15 lat zadebiutował książką pt.: „Opowieści z Sosnowego Lasu”. Kilka lat później pojawiła się  powieść podróżnicza pt. „Zrządzenie losu”, która została przetłumaczona na język angielski dzięki stypendium Miasta Torunia w dziedzinie kultury. Jego tomik poezji pt. „Wspomnienie chwili obecnej” został nagrodzony Złotą Różą im. Jarosława Zielińskiego za najlepszą książkę poetycką 2015 roku autorów do 40 roku życia oraz również ukazał się drukiem. Aktualnie studiuje na francuskim uniwersytecie Aix-Marseille i prowadzi bloga www.mikolajwyrzykowski.pl 

Książkę można kupić m.in. w sklepie:

Wydanie: I

Data wydania: 20.01.2018

Wydawca: Rudy Smok

Oprawa: miękka

Wymiary: 148 x 210 mm

Ilość stron: 127

Projekt i wykonanie okładki: Marika Sadowska

Rysunki: Marika Sadowska

401. - "Akt oskarżenia przeciwko Kompozytorowi..."

Piotr Stanisław

       

„Nadzieja to też broń, która zawsze pomaga w zwycięstwie, i to każdemu. Trzeba tylko przy tym głęboko wierzyć w spełnienie tego, czego się pragnie.”

Polityka to sfera naszego życia, która zawsze niesie ze sobą emocje, dyskusje i różne poglądy. Obecna sytuacja polityczna wzbudza wiele emocji i kontrowersji. Program realizowany przez rządzących ma swoich zwolenników i przeciwników. Jest on szeroko komentowany i oceniany dając nam pole do własnych przemyśleń i opinii. Próby oceny dzisiejszych realiów politycznych podjął się autor książki pod intrygującym tytułem „Akt oskarżenia przeciwko Kompozytorowi...”

O autorze nie znalazłam żadnych informacji lecz z podejścia do sposobu sprawowania władzy przez obecną ekipę rządową można wywnioskować, że jest on dobrym obserwatorem i nie boi się jasno wyrażać swoich myśli.

Książka jest częścią e -booka pt.: „Kompozytor, dyrygent i sufler polityczny w jednej osobie.” Autor dobitnie opisuje w niej dzisiejszą rzeczywistość pod kątem sprawowanych obecnie rządów. Ma ona charakter rozprawki politycznej, w której charakteryzuje polityczną scenę odważnie i bez zahamowań tak jak on ją widzi i ocenia. Nie ma w niej podziału na części czy rozdziały a tekst jest jednolity, bez przerywników czy graficznych ozdób. Została napisana bardzo przystępnym językiem, nie pozbawionym ironii, sarkazmu czy zabawnych porównań ale też wnikliwości. Całość czyta się z zainteresowaniem i szybko, bez znudzenia, gdyż dotyczy ona realnego świata, w którym żyjemy. 

Omawiając rządy partii mającej dziś większość w sejmie autor przyjął konwencję orkiestry i dyrygenta. Wszelkie ich działania przyrównuje do muzycznych klimatów. Dyrygentem kompozytorem i suflerem w jednym jest prezes partii a jego otoczenie przypomina orkiestrę, która gra tak jak ma rozpisaną partyturę, uważając jednocześnie na każdy gest dyrygenta. W książce nie pada ani jedno nazwisko, jednak czytając opisy działań, podejmowanych decyzji i zachowań, od razu można domyślić się o kogo chodzi.

„Po blisko dwóch latach rządów grającej orkiestry kompozytora, dyrygenta i suflera politycznego w jednej osobie można otwarcie powiedzieć, że wydarzenia [...] jakie miały w tym czasie miejsce, w pewnym sensie przerosły oczekiwania wszystkich, zarówno aktywnych, jak i biernych jego uczestników.”

Publikacja, zgodnie z tytułem, ma charakter aktu oskarżenia, w którym autor stawia się w roli prokuratora. Odnosi się w nim do działań rządu od listopada 2015 do chwili obecnej, wyliczając ich winy, niedopatrzenia, błędy, kłamstwa, oszustwa wyborcze, manipulacje i działania, które są elementem ich programu tzw. „naprawy państwa”. Uzasadniając swój punkt widzenia przywołuje wiele faktów, które każdy z nas miał okazję śledzić w mediach czy na portalach internetowych. Piotr Stanisław pragnie w ten sposób skłonić nas do przyjrzenia się temu, co dzieje się w Polsce i wyrobienia własnego zdania. 

Robi to konkretnie, dobitnie i bez zahamowań. Uzmysławia schematy działań „orkiestry” i jej „dyrygenta, kompozytora i suflera w jednym”. Pokazuje w jaki sposób ekipa rządząca wprowadza zmiany w naszym kraju, realizując własny program wyborczy i tworząc państwo według swoich wyobrażeń. Odnosi się do podjętych decyzji w sprawie Trybunału Konstytucyjnego, Sądownictwa, programu 500 +, obsadzania stanowisk w spółkach Skarbu Państwa czy „dobrej zmiany. Poruszanych zagadnień jest bardzo dużo. Autor nie pomija żadnej z osób mających znaczenie w granym „koncercie” nadając im określenia pasujące do konwencji orkiestry. 

„za to, co działo się i teraz dzieje się w naszym państwie, pośrednio ponoszą odpowiedzialność wszyscy z nas, którym podczas ostatnich wyborów parlamentarnych najzwyczajniej nie chciało się pójść do lokalu wyborczego i tam oddać swojego głosu na partię polityczną inną niż chociażby obecnie rządzącą (...) Nie biorąc udziału w głosowaniu, pośrednio oddaliśmy swój głos na obecnie rządzących.”

Jest to świetna lektura dla tych, którzy pasjonują się polityką, śledzą fakty i patrzą ludziom władzy na ręce. Każdy rząd ma swoje „grzeszki” i zawsze można wytknąć im błędy i nieprawidłowości. Książkę polecam jako ciekawą lekturę stanowiącą punkt wyjściowy do własnej oceny rzeczywistości. 

Książkę można kupić w sklepie:

Wydanie: I

Data premiery: 29.01.2018

Oprawa: Miękka

Wymiary: 148 x 210 mm

Ilość stron: 82

Redaktor prowadząca: Renata Grześkowiak

Korekta:Dominika Urbaniak, Zuzanna Laskowska

Projekt okładki: Robert Rumak

Skład: Jacek Antoniewski

Mądrość znaków czyli "Księga Run"

Dziś dotarła do mnie książka, na którą czekałam z niecierpliwością. Nakładem wydawnictwa Illuminatio  ukazała się "Księga Run" napisana przez Berenikę Tern - cenioną i doświadczoną pisarkę oraz runistkę. Fakt ten cieszy tym bardziej, że tego rodzaju publikacji jest mniej, a szkoda, gdyż dawna wiedza warta jest przybliżenia i poznania. Tak się złożyło, że 26 lutego obchodziłam imieniny a nieco wcześniej urodziny, więc to wspaniały prezent. :)

Poniżej przedstawiam krótką notkę zrobioną na podstawie tekstu zamieszczonego na okładce książki a tutaj moja recenzja.

Dawniej wierzono, że każdy znak runiczny jest związany z jakimś potężnym, elementarnym duchem (albo konkretnym bogiem), dlatego też do run należy podchodzić z szacunkiem, uważnością, pokorą i wdzięcznością, bowiem niosą nie tylko przesłania, ale i moc kreacji, materializacji, uzdrowienia. 

Z pewnością są magicznymi drogowskazami, którymi trzeba umieć się posługiwać, bo niosą ze sobą potężną, transformującą energię.

"Księga Run" pomoże je dobrze poznać, zrozumieć i wykorzystać ich moc. Autorka odkrywa w niej tajemnice symboli magicznych i uczy skutecznego ich stosowania w praktyce, aby zapewnić sobie ochronę i pomyślność. 

400. - "Niewolnik"

Jak przebudziłem się do życia

Anand Dilvar

              

„Umysł jest początkiem wszystkiego.”

W obliczu tragedii czujemy się nieszczęśliwi, sfrustrowani i rozgoryczeni swoją sytuacją. Widzimy wówczas wszystko w ciemnych kolorach nie starając się spojrzeć na dane wydarzenie w inny sposób. Tymczasem to od nas zależy jak postrzegamy rzeczywistość. Dla wielu z nas jest to trudne do przyjęcia i zrozumienia dlatego warto przeczytać książkę pt.: „Niewolnik”, która pomaga dostrzec lepszą stronę życia.

źr. zdjęcia: www.healyourlife.com

Anand Dílvar to pseudonim meksykański Francisco Javiera. Został mu nadany w czasie, gdy przebywał w 2003 roku w Indiach w poszukiwaniu duchowych nauk. Tam zetknął się z filozofią Osho, którą studiowła przez cztery miesiące. Brał udział w kursach, ćwiczeniach i medytacjach. Jego nowe imię oznacza „Błogość Serca”, przypominajc, że wszelkie odpowiedzi mamy właśnie w swoim sercu. Założył Vision Quest Center w Valle Bravo w Meksyku i od 15 lat organizuje konferencje, rekolekcje i seminaria oraz jest częstym gościem w programach radiowych i telewizyjnych. To, o czym opowiada, nazywa rewolucją świadomości. 

okładka oryginału
źr. zdjęcia: amazon.com

W swoim dotychczasowym dorobku literackim ma cztery książki, z których „Niewolnik” jest drugą publikacją z kolei. Swoją premierę miała w 2010 roku. Wcześniej ukazały się opowiadania: „Uwolnienie niewolnika” 2010, a po nim w 2004 roku „Nic nie złamie mego ducha” i w 2006 roku „Rozmowy z moim przewodnikiem”. 

„Kochanie innych jest darem, jaki ofiarowujemy sami sobie.”

Miejscem fabuły „Niewolnika” jest sala szpitalna, w której budzi się młody człowiek. Nie znamy jego imienia a w rejestrach przy łóżku widnieje jako N.N. Nie może się ruszyć, ma trudności z oddychaniem a jego oczy są wciąż otwarte. Nie może ich zamknąć ani nimi poruszać, gdyż to efekt stężenia pośmiertnego, mimo, że żyje. Wszyscy wokół uważają, że jest nieświadomy i mogą bez zahamowań mówić, okazywać swoje emocje i uczucia. To sprawia, że pokazują swoje prawdziwe oblicze. Trudne chwile pomaga przetrwać mu jego duchowy przewodnik, który zaczyna prowadzić z nim dialog. Reprezentują one jedną z dwóch płaszczyzn, na których dzieje się akcja. Została ona osadzona zarówno w świecie duchowym jak i realnym. 

Opowiadanie zostało napisane z punktu widzenia głównego bohatera. To, co dzieje się wokół niego obserwujemy jego oczami, wiemy co on myśli i czuje oraz jak i to, co dzieje się obok niego w jego szpitalnym pokoju. 

Mężczyzna początkowo buntuje się przeciwko swemu położeniu, sytuacji, życiu, temu co mówi mu przewodnik. Pragnie umrzeć, gdyż nie widzi sensu dalszego egzystowania na tym świecie. Uważa, że do tej pory był nieszczęśliwy, niekochany, poniżany przez ojca i niedoceniany. Reaguje sarkazmem, gdy ten przekazuje mu, że jego życie zależne jest od niego i każdy decyduje o tym, czego chce doświadczyć, jak się czuć czy z kim być. Jednak z czasem następuje jego przemiana wskutek wydarzeń, które dzieją się tuż obok jego szpitalnego łóżka. Ma możliwość obserwowania reakcji najbliższych osób i poznać ich prawdziwe uczucia. Powoli zaczyna rozumieć coraz więcej aż w końcu osiąga oświecenie. Dostrzega prawdziwy sens życia, to kim jest naprawdę. Zaczyna inaczej patrzeć na siebie, otoczenie i rzeczywistość.

„Każdy dzień jest niepowtarzalną okazją, aby okazać innym swoją miłość.”

Wraz z zamknięciem tej niewielkiej książeczki, jeszcze długo miałam ją w pamięci. Ma ona tylko 152 strony i kieszonkowy format ale niesie ze sobą ponadczasowy przekaz i nauki. To ogromna dawka pozytywnej inspiracji motywującej do zmiany nastawienia i sposobu myślenia. Pokazuje, że nawet wówczas, gdy nie mamy możliwości poruszania się możemy wykorzystać potencjał własnego umysłu. Trzyma w napięciu od pierwszych akapitów i sprawia, że trudno się od niej oderwać. Nie jest to publikacja, o której szybko się zapomina, gdyż zostawia na długo ślad w umysłach. Podkreśla, że prawdziwa wolność przychodzi wraz z przebaczeniem, wdzięcznością i porzuceniem przestarzałych schematów myślowych, przekonań oraz nawyków.

„nasze życie jest jedyną okazją, by być sobą”

Przypadek opisany przez Ananda jest świadectwem potęgi naszego umysłu. Dostęp do naszych myśli mamy tylko my sami i tylko my mamy moc wpłynięcia na ich jakość. Napisano wiele poradników na ten temat, lecz książka „Niewolnik” pomaga zrozumieć na czym to polega. 

„Odzyskasz swoją moc, gdy przestaniesz obwiniać innych za to, co dzieje się w twoim życiu.”

Wiele osób słysząc o zmianie nastawienia czy pozytywnym myśleniu reaguje sarkastycznie, gdyż nie widzą możliwości innego postrzegania tego czego doświadczają w życiu. W obliczu problemów, trudności czy jakichkolwiek dramatycznych zdarzeń, trudno im być wdzięcznym za to co ich spotyka a tym bardziej wybaczyć krzywdę czy pozbyć się gniewu. To powoduje, że stają się niewolnikami własnych ograniczeń, lęków, złości czy przekonań.

Książkę można kupić w sklepie:

Rok wydania polskiego: 2018

Format: 12.5 x 17.5 cm

Oprawa: Miękka ze skrzydełkami

Liczba stron: 152

Redaktor prowadząca: Ewelina Sokalska

Redakcja: Adrian Kyć

Korekta: Marta Pustuła

Tłumaczenie : Karolina Bochenek

Projekt okładki: Łukasz Werpachowski

Zdjęcie na okładce: © IPGGutenbergUKLtd

© bestdesigns (iStock.com)

Skład: skladigrafika@gmail.com

Tytuł oryginału: The Slave. A spiritual manifesto for a better way of life

399. - "Lenormand"

Rozmowy z kartami
Tom I

Krystyna Wojnar

           

„Każdy z nas ma inny kontakt z kartami, prowadzi z nimi inny rodzaj rozmowy. Każdy dialog jest dobry.”

Ludzie od zawsze szukali sposobów, by móc poznać przyszłość, zasięgnąć porady, poszukać wskazówki. Powstało wiele systemów wróżebnych spełniających tego rodzaju zadanie i pomagających w rozwiązywaniu problemów. Najpopularniejszym wśród nich jest Tarot, znany od wieków i wykorzystywany przez większą część wróżek i wróżbitek do dziś. Można jednak zauważyć wzrost zainteresowania innymi, mniej znanymi technikami i narzędziami dywinacyjnymi. Jedną z nich są karty Lenormand - pełne ciepła, symboliki i przesłań. 

źr. zdjęcia: facebook
- profil autorki

Krystyna Wojnar urodziła się w Polsce w Jaśle, ale od wielu lat mieszka w Atenach. Do Grecji przyjechała w 1990 roku i zakochała się w tym kraju od pierwszych chwil. Zaczęła tu pracować zawodowo jako Tarocistka - psychoterapeutka. Ukończyła szkołę słynnego numerologa i tarocisty pana Tsaropoulosa. Poza Tarotem towarzyszą jej od wielu lat karty Lenormand. Ta kilkunastoletnia przyjaźń została uhonorowana książką „Lenormand. Rozmowy z kartami”. Zaprojektowała własne karty zatytułowane „Lenormand Double 2015”. Ich wizerunki zostały zamieszczone na końcu książki w kolorowej wkładce. Ten autorski zestaw składa się z dwóch talii - odmiennie od standardowych „Lenormandów”. Są one ilustracją do wszystkich rozkładów zaprezentowanych w poradniku oraz opisów kart. 

Książka jest pierwszym tomem z dwóch, poświęconym tym niezwykłym kartom. Autorka przedstawia w niej podstawy niezbędne do rozpoczęcia przygody z nimi ale też obszerne i praktyczne wskazówki pomagające lepiej poznać ich symbolikę oraz język. Przede wszystkim dostarcza nam w niej mnóstwa informacji o wzajemnych relacjach między kartami. 

Poradników na ich temat nie ma u nas zbyt wiele a te, które znam z reguły zawierają jedynie opisy znaczeń karta a kwestia odczytywania połączeń schodzi na drugi plan. Krystyna Wojnar podeszła do tematu nieco odmiennie, gdyż skupiła się przede wszystkim na omówieniu połączeń między kartami oraz rozkładach, które zostały szeroko i dokładnie omówione. Zebrała wszystkie możliwe zestawienia par wraz z ich krótkimi opisami. Włożyła w swoje dzieło serce, zaangażowanie i pasję, dzięki czemu czyta się go z przyjemnością i zainteresowaniem.

Wiedzę przekazała w sposób rzetelny, konkretny i zrozumiały. Została ona ujęta w dwóch częściach, które poprzedza obszerny wstęp, w którym autorka między innymi opowiada o swojej pracy z kartami, podejściu do wróżenia i ich interpretacji. Doradza jak wybrać własną talię, w jaki sposób naładować ją swoją energią, znaleźć z nią porozumienie i połączenie energetyczne. Podkreśla, że każdy z nas jest inny i dlatego powinien wypracować własną ścieżkę i rodzaj komunikacji z kartami. Nie ma złych czy dobrych dialogów. Ważne, by zachować etykę wróżenia i nie czynić szkody innym. W tym celu przedstawia BHP pracy z kartami, które warto stosować, by komunikacja z nimi była owocna i udana. 

Część pierwsza poświęcona została połączeniom poszczególnych kart oraz ich znaczeniom w zależności od aspektu zadanego pytania. Nie ma tu rozległych opisów czy wstępów, lecz konkretne i merytoryczne informacje na ten temat. Tylko pierwsza z nich - „Jeździec” została dokładniej omówiona. Pozostałe mają jedynie krótką wizytówkę i zestaw połączeń. Przy każdej z nich na początku znajdziemy krótki wstęp napisany tak, jakby dana karta przedstawiała nam swój główny potencjał i witała się z nami. Po nim następuje długa lista karcianych par na zasadzie „karta z kartą”. 

Po prezentacji wszystkich zestawień poznajemy znaczenia pojedynczych kart, które zostały pogrupowane pod kątem różnych aspektów naszego życia i potrzeb. Autorka udziela wielu wskazówek, które mogą być przydatne nie tylko w przypadku kart Lenormand ale też innych systemów mantycznych.

Przy ich omawianiu skupia się na symbolice kart Lenormand, pomijając znaczenie kart klasycznych. Podkreśla, że to jej indywidualny wybór i każdy może dobrać swój indywidualny sposób pracy z talią. Przystępnie omawia kwestię kart dziennych, sumowania kart i kart osobowych. Uczy jak przyswajać ich znaczenie i formułować pytania. Przybliża zasady wróżenia, podejście do klienta, błędy często popełniane przez początkujących wróżbitów, idiomy zdrady, śmierci, ciąży i narodzin. Podpowiada jak odczytywać czas, nową znajomość, charakter, zdrowie czy określić predyspozycje zawodowe czy zdolności ezoteryczne w kartach.

Część druga to ogromne bogactwo rożnorodnych rozkładów, które powstały w efekcie doświadczenia autorki podczas pracy z kartami i spotkań z klientami. Są wśród nich proste układy ale też bardziej złożone, wielopłaszczyznowe i skomplikowane. Każdy z nich został opatrzony wyczerpującym komentarzem i podparty przykładami wziętymi z życia oraz schematem pokazującym kolejność układania kart.

„Karty, podobnie jak sny, dopasowują się szybko do swego wróżbity i zaczynają mówić tym samym co on, językiem.” 

Książka została pięknie wydana w dużym formacie, oprawiona w twardą obwolutę z ładną, kolorową grafiką, na której widnieje duże, dorodne i zielone drzewo. W jego koronie zawieszone są karty Lenormand wybrane z autorskiej talii Krystyny Wojnar. To świetna kompozycja skłaniająca do medytacji i interpretacji symboliki tego obrazu. Karty Lenormand są pełne symboliki, o czym można przekonać się w trakcie lektury poradnika, dlatego okładka też takową zawiera. Od indywidualnego odczucia zależy interpretacja tego wizerunku. Ogromnym plusem są zszywane brzegi, co gwarantuje trwałość podczas używania poradnika. 

„Nauka interpretacji to jak nauka języka obcego. Najpierw słowa trudno zrozumieć nawet tobie samemu. Z czasem jednak słowa są coraz bardziej sensowne”

Na temat kart Lenormand nie ma zbyt wiele poradników a jeżeli są, to nie wnoszą nic nowego. Moja droga z nimi zaczęła się dosyć dawno a wciąż odkrywam nowe możliwości w ich interpretacji. Książka „Lenormand. Rozmowy z kartami” dostarczyła mi nowego materiału do pracy z kartami Lenormand i odsłoniła sekrety kryjące się w ich niepozornych obrazkach. Z niecierpliwością będę oczekiwać drugiego tomu, w którym zostanie omówiona Wielka Tablica - jeden z podstawowych rozkładów wróżebnych.

Krystyna Wojnar pokazuje, że karty mogą nam przekazać wiele istotnych informacji, pomóc podjąć decyzję, rozwiązać problem czy dać nadzieję na przyszłość. Przekazuje swoją wiedzę subtelnie, z wrodzonym ciepłem i empatią. Cierpliwie tłumaczy zawiłości interpretacyjne dobierając słowa zrozumiałe dla każdego i prowadząc przez kolejne etapy stopniowo, niczym nauczyciel, który ukierunkowuje swego ucznia na właściwą drogę. Otwiera drzwi do wiedzy motywując do własnych poszukiwań i odkryć.

Recenzja "Lenormand Rozmowy z kartami Tom II"

Książkę można kupić tutaj:

Wydanie: I
Rok wydania: 2018
Ilość stron: 434
Wymiary: 25,5 x 17,5 cm
Opracowanie graficzne: Kinga Pniewska
Projekt okładki: Mirosław Świerczyński
Wydawca: Krystyna Wojnar
Druk i oprawa: Drukarnia MuruGumbel

"Deus Est Machina" - już u mnie!

Kilka dni temu zapowiadałam książkę pod intrygującym tytułem: "Deus Est Machine czyli Bóg jest na prąd."

[moja recenzja]

Poniżej przedstawiam notkę autorską pochodzącą z tyłu obwoluty:

"...to, czego uczył Jezus w skrócie można nazwać 'zamieniam 10 okrutnych przykazań starego przymierza na nowe przymierze: traktuj drugiego człowieka tak, jak chcesz żeby on traktował ciebie'. I to wszystko. Po sprawdzeniu okazało się, że urzeczywistnienie tego to droga wyjścia ze świata w jakim dziś żyjemy. Tylko .... co z tego, że Jezus to już 2000 lat temu powiedział, jeśli nikt tego nie zrozumiał, a nawet  jego ukochany Paweł zniszczył to, nad czym on pracował."

Oraz kilka słów od autora o książce:

"Książka, którą trzymasz w ręku, to nowa wersja starej jak świat wiedzy, którą ludzkość posiada już od wieków jeśli nie mileniów. Nowa, nie w znaczeniu, że lepsza – tylko dopasowana do naszej generacji i przefiltrowana przez psyche z 2016 roku w taki sposób, aby dziś była skuteczna." 

"Nie jestem żadnym guru ani nie chcę nim być. Nie jestem także jedynym posiadaczem tej wiedzy i nie jest ona mojego autorstwa. Nie chcę również nawet dotykać kwestii czy to, co piszę to prawdziwa wersja tej wiedzy czy nie, bo nauczyłem się, że każdy ma swoja prawdę. Wierzę w coś – więc jest dla mnie prawdą. Uważam, że „co skuteczne to prawdziwe” i ta wersja jest dla mnie prawdziwa, bo okazała się skuteczna. Ideą przewodnią tej książki jest ukazanie czytelnikowi, że to nie bogowie tworzą wiarę – tylko wiara bogów. Człowiek ma w sobie potężny potencjał twórczy, który działa tak daleko, jak wierzy jego posiadacz. Każde bóstwo w historii ludzkości było wytworem ludzkiej wiary i istnieje tylko dzięki sile ducha jego twórców. Wiem, że brzmi to rewolucyjnie, ale piszę to z góry, na wstępie aby od razu ukazać, co będzie szczegółowo opisywane dalej. Celem moim bowiem nie jest niszczenie bóstw wszelakich, a jedynie oddanie mocy twórczej tych bóstw ich twórcy, czyli człowiekowi."

Myślę, że to może być interesująca lektura :)

398. - "Renée"

Katarzyna Ducros

          

„Dziwna, nieprzyjemna atmosfera roztoczyła się na całym piętrze. Powietrze zgęstniało, a światła straciły blask. Z instalacji elektrycznej zaczęły lecieć iskry, dochodziły dźwięki trzasków.”

Poznawanie historii może być znakomitą zabawą dającą dużo satysfakcji i wgląd w przeszłość. Jednak ten przedmiot w szkołach nie jest szczególnie lubiany przez uczniów. Nauka o minionych wiekach sprawia niektórym sporo trudności a sposób jej przekazywania zniechęca. Autorka książki pt.: „Renée” postawiła sobie za cel przybliżenie niektórych faktów z minionych wieków poprzez przystępną formę opowiadania.

źr. zdjęcia: psychoskok.pl

Katarzyna Ducros zadebiutowała w 2017 roku książką pt.: „Zielone Róże”. Od najmłodszych lat pasjonował ją taniec, który do dziś jest obecny w jej życiu, gdyż dziś kontynuuje amatrorsko studia nad technikami nowoczesnymi tańca. Przez wiele lat była członkiem zespołu „Małe Słowianki” pochodzącego z Krakowa i uczestnikiem krakowskiego festiwalu Tańców Dworskich pod patronatem baletu Cracovia Danza. Po wyjściu za mąż wyjechała do Francji, gdzie aktywnie uczestniczyła w akcjach stowarzyszeń szkolnych i poza szkolnych. Echa jej pasji można zauważyć w jej najnowszej książce pod tajemniczym tytułem „Renée”.

Tytuł "Renée" jest imieniem francuskim a jego znaczenie wyjaśnia się w ostatnich rozdziałach książki. Uwagę przykuwa urocza okładka ozdobiona subtelną grafiką. Treść została wydrukowana na ekologicznym papierze i napisana wyraźną czcionką. Przez całą książkę przewijają się są czarno - białe rysunki wykonane przez autorkę. 

Akcja dzieje się współcześnie w Miejskiej Szkole Artystycznej, w której dzieci uczą się tańca, muzyki i sztuk plastycznych. Jednak nie jest to główny temat opowiadania, lecz stanowi jedynie tło dla rozgrywającej się fabuły, która toczy się wokół jednego wątku, jakim jest poszukiwanie źródła dziwnych zdarzeń. 

Bohaterami są kilkunastoletni uczniowie, których jednoczy tajemnica skrywająca się w murach szkoły. Od jakiegoś czasu mają tu miejsce dziwne zdarzenia. Gasnące światła, znikające przedmioty, lejąca się woda, nagły powiew wiatru, pojawiający się nagle chłód, dziwne znaki w pracowni, które okazują się literami dawnego pisma celtyckiego ogamami oraz... śpiew. Jakiś kobiecy głos nuci smutne piosenki chodząc po korytarzach budynku... Ich zapis nutowy jest zamieszczony jako dodatek na końcu książki, dzięki czemu można usłyszeć jakie utwory grano w XVIII wieku. Autorka w ten sposób zaprasza do muzykowania i poznania ówczesnych kompozycji. 

Pewnego dnia dwaj przyjaciele - Mikołaj i Arsen zostają zamknięci za karę w szatni. Niesłusznie posądzono ich o porozwijanie w całej sali rolek papieru, które były rekwizytami w przygotowanym spektaklu.... Ten epizod jest początkiem drogi do rozwikłania zagadki, której rozwiązanie wymaga sięgnięcia do historii Francji i nie tylko...

„- Musimy zakończyć tę maskaradę - postanowił stanowczo Arsen.

- Całkowicie się z tobą zgadzam. Rozwiążemy zagadkę! - Mikołaj przytaknął koledze i utwierdzili się w przekonaniu, że tylko oni mogą coś z tym zrobić, tym bardziej, że chodziło tu o ich własną reputację.”

Książka przeznaczona jest przede wszystkim dla młodzieży, dlatego nie jest to skomplikowana historia, lecz prosto opowiedziana przygoda grupy młodych detektywów, którzy jednoczą siły i razem starają się odkryć prawdę. Od pierwszych stron jesteśmy wciągnięci w wir wydarzeń. Jej fabuła zajmuje tylko 70 stron i ujęta w dwudziestu bardzo krótkich rozdziałach. Została opowiedziana prostym językiem, przystępnie i bez długich opisów sytuacyjnych. 

Akcja toczy się od pierwszych stron aż do końca wartko, nie dając chwili odpoczynku od toczących się wydarzeń. Jej główną osią jest postać Ducha krążącego po aneksie szkoły lecz nie jest to opowiadanie grozy ani horror. Bez obaw zagłębiłam się w treść, by poznać rozwiązanie zagadki.

Na tle wydarzeń ujawniają się wartości, które warto rozwijać od najmłodszych lat. Przyjaźń, umiejętność komunikowania się, wzajemne wsparcie i harmonijna współpraca umożliwia pokonanie nie jednej przeszkody. Młodzi detektywi muszą złączyć swe siły, uruchomić wyobraźnię i zagłębić się w minione wieki. Na ich przykładzie autorka pokazuje, że dopiero, gdy angażujemy się w to, co robimy nasze działania przynoszą efekty. Autorka połączyła w niej tradycję z nowoczesnością, gdyż współczesna technologia i konserwatywne metody pozwoliły im dotrzeć do źródła paranormalnych zdarzeń. Badacze historii muszą przewertować dostępne materiały i archiwum biblioteki ale też użyć Internetu czy telefonów w poszukiwaniu potrzebnych informacji.

Historia jest ważna dla każdego narodu. Jej znajomość pomaga kształtować światopoglądy, pamiętać o tym co było i wystrzegać się błędów popełnianych w przeszłości. Ważny jest sposób jej przekazywania, by zachęcić młodych ludzi do wgłębienia się w dawne dzieje. 

Forma opowiadania zaproponowana przez Katarzynę Ducros wydaje się dobrą propozycją dla młodzieży, by chętniej poznawali wydarzenia z przeszłości. Pokazuje, że nauka poprzez zabawę z przynosi lepsze efekty niż beznamiętne wkuwanie licznych dat i suchych faktów. 

Książkę można kupić m.in. w sklepie:

Rok wydania: 2018 r
Oprawa: miękka
Wymiary: 148 x 210 mm
Ilość stron: 70

Redaktor prowadzący: Renata Grześkowiak

Korekta: Emilia Ceglarek, Marlena Rumak

Skład i opracowanie: MAG

Projekt okładki: MAG

Zdjęcia i ilustracje: Katarzyna Ducros, AlekXandr Vasilyev, John Smith - Fotolia.com

Autorka aranżacji: Sandrine Cancellieri - Naslin