„Zatruta”
Jennifer Donnelly
"Dopóki traktujemy się nawzajem życzliwie,
nasze serca pozostają nietknięte."
Każdy z nas w dzieciństwie znał wiele baśni i bajek, a jedną z takich, które zapadają w pamięć jest "Królewna Śnieżka i Siedmiu Krasnoludków". Widząc na okładce książki „Zatruta” zdanie: „Lustereczko powiedz przecie, kto jest najgroźniejszy w świecie”, od razu powstaje skojarzenie z tą właśnie historią. I jest to jak najbardziej słuszne, bo wiele elementów przypomina tę słynną historię czytaną w dzieciństwie i napisaną przez braci Grimm. A jednak, gdy wczytujemy się w treść powieści napisanej przez panią Jennifer Donnelly dostrzegamy, że jest to nieco inna opowieść, mimo że wydaje się tak bardzo znana. Tutaj też mamy magiczne lustereczko, złą królową, królewnę, ale o imieniu Sophia, która swoim wyglądem przypomina Śnieżkę.
Warto przy tym wspomnieć, że powieść "Zatruta" zwraca uwagę nie tylko motywem fabuły, ale też swoim wyglądem. Twarda oprawa, ciekawa grafika, zszywany grzbiet i barwione brzegi robią naprawdę bardzo dobre wrażenie. Takie detale sprawiają, że „Zatruta” nie tylko dobrze się czyta, ale również pięknie wygląda na półce. Wydanie zdecydowanie pasuje do baśniowego i nieco mrocznego charakteru historii.
Powieść zaczyna się jak każda niemal bajka słowami: „Dawno temu…”, ale potem dzieją się sprawy inaczej niż w znanej opowieści. Do Mrocznego Lasu zmierza królewna Sophia, której towarzyszy łowczy. Jednak tutaj losy dziewczyny są bardziej dramatyczne, niż sławnej Śnieżki, bo zostaje jej wyrwane serce. Dzień wcześniej nie wiedziała, że tak zakończy się jej życie, bo czekała ją koronacja i objęcie tronu, ale też zaręczyny z księciem Haakonem. Poznajemy najpierw te wydarzenia, które doprowadziły do sceny z prologu, by poznać dalsze losy królewny. Z pewnością plan złej królowej by się powiódł i dziewczyna już nigdy by nie stanowiła dla niej zagrożenia, gdyby nie siedmiu braci z Mrocznego Lasu, którzy mieszkają w domku zwanym Dziuplą.
Sophie przez lata słyszała, że jest zbyt naiwna, łagodna i dobra, by władać królestwem. Z czasem sama zaczęła wierzyć w te krzywdzące słowa. Kiedy jednak odkrywa, że prawda dotycząca jej losu oraz zazdrosnej królowej może być zupełnie inna, musi na nowo odnaleźć w sobie odwagę i uwierzyć we własną siłę.
Dużym plusem powieści „Zatruta” jest jej klimat - baśniowy, trochę mroczny i tajemniczy. Otula on od pierwszych stron i wciąga kolejnymi wydarzeniami. Znane elementy historii o Śnieżce pojawiają się w nowej formie, dzięki czemu podczas lektury można bawić się w wyłapywanie kolejnych nawiązań do oryginalnej baśni. Pani Jennifer Donnelly rewelacyjnie wykorzystała swoją fascynację dziełami braci Grimm wykorzystując dobrze znane elementy z „Królewny Śnieżki” z własną, znacznie mroczniejszą interpretacją. Dzięki temu, znane podstawy tej baśni, zostały oprawione w zupełnie nową szatę, więc nie miałam wrażenia, że po raz kolejny czytam tę samą historię. Wręcz przeciwnie, autorka skutecznie podsycała moją ciekawość i nie raz mnie zaskoczyła rozwojem sytuacji. W ciekawy i nieco przewrotny sposób pokazuje siłę, dobroć i wrażliwość przypominając, że dobroć wcale nie musi oznaczać słabości, a wrażliwość nie odbiera człowiekowi odwagi.
"Zatruta" to niesamowita opowieść, w której znane elementy nabierają zupełnie innego znaczenia i mocy. Są nie tylko typowe postacie dla tej bajki, ale też pojawiają się zupełnie nowe sytuacje, istoty, osoby i przebieg wydarzeń. Niektóre z nich, jak Król Wron dodają powieści mroku, ale są tacy, którzy wzbudzają uśmiech i sympatię, jak chociażby wrażliwy pająk - kucharz.
Powieść napisana przez Jennifer Donnelly ma w sobie wszystko, czego można oczekiwać od baśni – magię, tajemnice, niebezpieczeństwo, niezwykłych bohaterów i walkę dobra ze złem – a jednocześnie niesie ważne przesłanie. Sophia stopniowo odkrywa, że prawdziwa siła nie zawsze wygląda tak, jak wcześniej sobie wyobrażała. Czasami największą odwagą jest uwierzyć w siebie, sprzeciwić się temu, co przez lata próbowano nam wmówić, i samemu zdecydować, kim chcemy być. Wystarczy słuchać swego serca, jego podszeptów, nawet wtedy, gdy ma w sobie blizny. Ważne, by wierzyć, kim jesteśmy i być sobą, zamiast słuchać innych opinii na swój temat, które podcinają skrzydła. To pięknie napisana baśń, która przypomina, że najpierw sami musimy odnaleźć w sobie siłę i uwierzyć we własną wartość, aby inni również mogli ją dostrzec.
Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem
Wydanie: I
Data premiery: 21.07.2026r.Data premiery amerykańskiej: 20.10.2020r.
Ilość stron: 400
Okładka: twarda
Wymiary: 140x205 mm
Tytuł oryginalny: Poisoned
Tłumaczenie: Anna Kłosiewicz
ISBN: 978-83-8335-847-5
Wydawnictwo: Zysk i S-ka
Moja ocena: 6/6
Bardzo lubię retellingi i mam tę książkę na swojej półce.
OdpowiedzUsuńŚwietna recenzja, czyta się ją z ogromną przyjemnością. Bardzo trafnie uchwyciłaś sedno tej książki, zwłaszcza to piękne przesłanie, że wrażliwość i dobroć wcale nie są słabością. Ten mroczny, baśniowy klimat i motyw pająka-kucharza brzmią naprawdę intrygująco. Aż chce się sięgnąć po ten tytuł, tym bardziej że wydanie faktycznie prezentuje się zachwycająco. Dziękuję za wartościowe polecenie.
OdpowiedzUsuńMagia, tajemnice i piękna oprawa - wszystko to zachęca mnie do tej książki :)
OdpowiedzUsuńFakt okładka przyciąga wzrok. Myślę, że historia również by mi się spodobała, lubię takie historie nawiązujące do baśni.
OdpowiedzUsuń„Zatruta” już samym tytułem budzi niepokój i ciekawość. Lubię thrillery, które potrafią zaskoczyć i sprawiają, że podczas czytania próbujemy samodzielnie odkryć prawdę.
OdpowiedzUsuńksiążka mnie zainteresowała i chętnie poznałabym tę historię:)
OdpowiedzUsuńRzeczywiście wydanie jest piękne!
OdpowiedzUsuń