[185/26] 2123.: "Przyrodnia siostra"

„Przyrodnia siostra”

Jennifer Donnelly

"Wilki żyjące w lasach mają ostre zęby i długie pazury, lecz ten, który mieszka w tobie, cię unicestwi."

Kilkanaście tygodni temu opowiadałam Wam o książce „Zatruta” Jennifer Donnelly. Ta mroczna interpretacja znanej baśni bardzo przypadła mi do gustu, dlatego postanowiłam sięgnąć również po wcześniejszą powieść autorki pt.: „Przyrodnią siostrę”. Tym razem pani Donnelly postanowiła opowiedzieć historię, którą znamy z zupełnie innej perspektywy.

Opowieść rozpoczyna się tam, gdzie kończy się klasyczna baśń. Król przybywa do domu w Saint Michel, by odnaleźć właścicielkę szklanego pantofelka. Matka Isabelle i Octavii, zaślepiona marzeniem o królewskiej przyszłości córek, posuwa się do okrutnego czynu. Nakłania je do okaleczenia stóp, aby zmieściły się w buciku. Octavia poświęca piętę, Isabelle odcina palce. Plan kończy się jednak niepowodzeniem, a Ella zostaje królową. Dla sióstr oznacza to upokorzenie i utratę nadziei na życie, jakie zaplanowała dla nich matka.

Zanim jednak poznamy dalsze losy Isabelle, pani Jennifer Donnelly zabiera nas w nieco bardziej metafizyczny wymiar swojej opowieści. Na początku książki spotykamy trzy Siostry Przeznaczenia, które kreślą mapy ludzkiego życia. To one wyznaczają ścieżki, jakimi podążają śmiertelnicy, a zapisane na mapach losy mają swoje nieuchronne konsekwencje. Jedną z takich map jest mapa Isabelle. Niestety, nie wróży ona dziewczynie długiego życia. Jej historia ma zakończyć się tragicznie i wszystko wskazuje na to, że nie ma od tego ucieczki.

Wtedy na scenie pojawia się Szansa – tajemniczy mężczyzna, który nie zgadza się z takim wyrokiem. Uważa, że Isabelle nie jest tak zła, jak mogłoby się wydawać, a popełnione przez nią błędy nie muszą definiować całego jej życia. Dostrzega w dziewczynie coś, czego inni nie chcą zobaczyć: możliwość zmiany, odkupienia win i odnalezienia własnej wartości. Wierzy, że nawet jeśli ktoś zbłądził, wciąż może zawrócić z obranej drogi. Na przeszkodzie ratowania duszy Isabelle staje najstarsza z Sióstr Przeznaczenia nie zamierza dopuścić do ingerencji w ustalony porządek. Rozpoczyna się więc swoista walka o duszę dziewczyny, która musi przede wszystkim znaleźć brakujące elementy swojego serca, by uzdrowić siebie.

Bardzo podobał mi się ten wątek, ponieważ nadaje powieści dodatkowej głębi, a jednocześnie wprowadza element napięcia i niepewności. Przeznaczenie i Szansa stają się czymś więcej niż tylko fantastycznymi postaciami. Symbolizują dwie przeciwstawne wizje ludzkiego życia. Z jednej strony mamy przekonanie, że wszystko zostało już zapisane, a nasze losy są z góry przesądzone. Z drugiej pojawia się wiara w wolną wolę, możliwość przemiany i prawo do otrzymania kolejnej szansy.

Świat przedstawiony w powieści ceni kobiety wyłącznie za ładną buzię i miły sposób bycia. Isabelle kocha jazdę konną i taktykę wojenną, a jej siostra Octavia pasjonuje się matematyką i naukami ścisłymi. Obie są uważane za brzydkie i bezwartościowe, ponieważ nie pasują do schematu potulnych panien na wydaniu. Natomiast Ella zawsze przyciągała uwagę swoją urodą i dobrocią, dlatego była uwielbiana przez niemal wszystkich. Razem z siostrami były kiedyś dobrymi przyjaciółkami.  Wszystko się zmieniło, gdy pewnego dnia mała dziesięcioletnia Isabelle usłyszała, że jest brzydka i to utkwiło jej w pamięci na całe życie. To pokazuje, jak mocno słowa mogą ranić i wpływać na poczucie własnej wartości. 

Pani Jennifer Donnelly po raz kolejny mnie zachwyciła. Podobnie jak w „Zatrutej”, autorka zdejmuje z baśniowej historii warstwę lukru i pokazuje bohaterów z bardziej ludzkiej, niejednoznacznej strony. „Przyrodnia siostra” to mroczna, momentami brutalna, ale przede wszystkim refleksyjna opowieść o kobiecej sile, społecznych oczekiwaniach, siostrzanej więzi i drugich szansach.  Jak każda baśń, tak i ta  niesie potężne przesłanie, przede wszystkim o akceptacji samego siebie, swoich wad i wewnętrznej siły. Prawdziwe piękno nie zawsze kryje się w wyglądzie, lecz w tym, kim jesteśmy i jakimi wartościami się kierujemy.

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem 

Wydanie: I

Data premiery: 16.10.2020r.

Data premiery amerykańskiej: 14.05.2019r.

Ilość stron: 320

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Wymiary: 140x205 mm

Tytuł oryginalny: Stepsister

Tłumaczenie: Marta Faber

ISBN: 978-83-8202-019-9

Wydawnictwo: Zysk i S-ka

Moja ocena: 6/6

[158/26] - 2096.: „Zatruta”

„Zatruta”

Jennifer Donnelly

"Dopóki traktujemy się nawzajem życzliwie, 

nasze serca pozostają nietknięte."

Każdy z nas w dzieciństwie znał wiele baśni i bajek, a jedną z takich, które zapadają w pamięć jest "Królewna Śnieżka i Siedmiu Krasnoludków". Widząc na okładce książki „Zatruta” zdanie: „Lustereczko powiedz przecie, kto jest najgroźniejszy w świecie”, od razu powstaje skojarzenie z tą właśnie historią. I jest to jak najbardziej słuszne, bo wiele elementów przypomina tę słynną historię czytaną w dzieciństwie i napisaną przez braci Grimm. A jednak, gdy wczytujemy się w treść powieści napisanej przez panią Jennifer Donnelly dostrzegamy, że jest to nieco inna opowieść, mimo że wydaje się tak bardzo znana. Tutaj też mamy magiczne lustereczko, złą królową, królewnę, ale o imieniu Sophia, która swoim wyglądem przypomina Śnieżkę.

Warto przy tym wspomnieć, że powieść "Zatruta" zwraca uwagę nie tylko motywem fabuły, ale też swoim wyglądem. Twarda oprawa, ciekawa grafika, zszywany grzbiet i barwione brzegi robią naprawdę bardzo dobre wrażenie. Takie detale sprawiają, że „Zatruta” nie tylko dobrze się czyta, ale również pięknie wygląda na półce. Wydanie zdecydowanie pasuje do baśniowego i nieco mrocznego charakteru historii.

Powieść zaczyna się jak każda niemal bajka słowami: „Dawno temu…”, ale potem dzieją się sprawy inaczej niż w znanej opowieści. Do Mrocznego Lasu zmierza królewna Sophia, której towarzyszy łowczy. Jednak tutaj losy dziewczyny są bardziej dramatyczne, niż sławnej Śnieżki, bo zostaje jej wyrwane serce. Dzień wcześniej nie wiedziała, że tak zakończy się jej życie, bo czekała ją koronacja i objęcie tronu, ale też zaręczyny z księciem Haakonem. Poznajemy najpierw te wydarzenia, które doprowadziły do sceny z prologu, by poznać dalsze losy królewny. Z pewnością plan złej królowej by się powiódł i dziewczyna już nigdy by nie stanowiła dla niej zagrożenia, gdyby nie siedmiu braci z Mrocznego Lasu, którzy mieszkają w domku zwanym Dziuplą.

Sophie przez lata słyszała, że jest zbyt naiwna, łagodna i dobra, by władać królestwem. Z czasem sama zaczęła wierzyć w te krzywdzące słowa. Kiedy jednak odkrywa, że prawda dotycząca jej losu oraz zazdrosnej królowej może być zupełnie inna, musi na nowo odnaleźć w sobie odwagę i uwierzyć we własną siłę.

Dużym plusem powieści „Zatruta” jest jej klimat - baśniowy, trochę mroczny i tajemniczy. Otula on od pierwszych stron i wciąga kolejnymi wydarzeniami. Znane elementy historii o Śnieżce pojawiają się w nowej formie, dzięki czemu podczas lektury można bawić się w wyłapywanie kolejnych nawiązań do oryginalnej baśni.  Pani Jennifer Donnelly rewelacyjnie wykorzystała swoją fascynację dziełami braci Grimm wykorzystując dobrze znane elementy z „Królewny Śnieżki” z własną, znacznie mroczniejszą interpretacją. Dzięki temu, znane podstawy tej baśni, zostały oprawione w zupełnie nową szatę, więc nie miałam wrażenia, że po raz kolejny czytam tę samą historię. Wręcz przeciwnie, autorka skutecznie podsycała moją ciekawość i nie raz mnie zaskoczyła rozwojem sytuacji.  W ciekawy i nieco przewrotny sposób pokazuje siłę, dobroć i wrażliwość przypominając, że dobroć wcale nie musi oznaczać słabości, a wrażliwość nie odbiera człowiekowi odwagi. 

"Zatruta" to  niesamowita opowieść, w której znane elementy nabierają zupełnie innego znaczenia i mocy.  Są nie tylko typowe postacie dla tej bajki, ale też  pojawiają się zupełnie nowe sytuacje, istoty, osoby i przebieg wydarzeń. Niektóre z nich, jak Król Wron dodają powieści mroku, ale są tacy, którzy wzbudzają uśmiech i sympatię, jak chociażby wrażliwy pająk - kucharz.

Powieść napisana przez Jennifer Donnelly ma w sobie wszystko, czego można oczekiwać od baśni – magię, tajemnice, niebezpieczeństwo, niezwykłych bohaterów i walkę dobra ze złem – a jednocześnie niesie ważne przesłanie. Sophia stopniowo odkrywa, że prawdziwa siła nie zawsze wygląda tak, jak wcześniej sobie wyobrażała. Czasami największą odwagą jest uwierzyć w siebie, sprzeciwić się temu, co przez lata próbowano nam wmówić, i samemu zdecydować, kim chcemy być. Wystarczy słuchać swego serca, jego podszeptów, nawet wtedy, gdy ma w sobie blizny. Ważne, by wierzyć, kim jesteśmy i być sobą, zamiast słuchać innych opinii na swój temat, które podcinają skrzydła. To pięknie napisana baśń, która przypomina, że najpierw sami musimy odnaleźć w sobie siłę i uwierzyć we własną wartość, aby inni również mogli ją dostrzec.

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem

Wydanie: I

Data premiery: 21.07.2026r.
Data premiery amerykańskiej: 20.10.2020r.
Ilość stron: 400
Okładka: twarda
Wymiary: 140x205 mm
Tytuł oryginalny: Poisoned
Tłumaczenie: Anna Kłosiewicz
ISBN: 978-83-8335-847-5
Wydawnictwo: Zysk i S-ka
Moja ocena: 6/6