"Nienapisane"
Anna Bichalska
"Wszechświat Ci sprzyja.
Pamiętaj!
Musisz w to tylko troszeczkę uwierzyć."
W świecie, w którym komunikujemy się głównie krótkimi wiadomościami, emotikonami i skrótami, coraz łatwiej zapomnieć, jak wielką siłę mogą mieć słowa — te zapisane, wypowiedziane, ale także te, które przez lata pozostają niewypowiedziane. Czasem jedno zdanie potrafi zbudować bliskość, innym razem pozostawia ślad na długo, nawet jeśli nigdy nie zostało wypowiedziane na głos. Właśnie wokół takich emocji i przemilczeń zbudowana jest powieść "Nienapisane", w której autorka opowiada subtelną, melancholijna historia o samotności, traumach, relacjach i o tym, jak bardzo drugi człowiek potrafi zmienić nasze życie.
Główną bohaterką powieści jest Joanna to pisarka zmagająca się z twórczym kryzysem i własnymi lękami. To kobieta zamknięta w sobie, unikająca ludzi i najlepiej czująca się w samotności, która daje jej poczucie bezpieczeństwa. Jej ironiczny humor i cięte riposty są jedynie sposobem na ukrycie kruchości oraz niepewności. Autorka bardzo wiarygodnie pokazuje jej wewnętrzne zagubienie, lęk przed światem i trudność w otwieraniu się na innych.
Przeciwieństwem Joanny jest Janka — starsza od niej sąsiadka pełna ciepła, energii i optymizmu. Choć sama nosi w sobie trudne wspomnienia, nie zamyka się na ludzi i potrzebuje bliskości oraz rozmowy. Między obiema kobietami rodzi się relacja oparta na codzienności, drobnych gestach i stopniowo budowanym zaufaniu. Ich znajomość rozwija się spokojnie i naturalnie, bez sztucznego dramatyzmu, dzięki czemu wydaje się wyjątkowo autentyczna.
Ważnym elementem powieści jest również historia Hanki, którą poznajemy w prologu. Była to przyjaciółka Janki, która zmarła dwa lata przed obecnymi wydarzeniami. Do niej należał kiedyś dom kupiony przez Joannę. Przyjaciółki wymieniały między sobą listy, mimo że mieszkały obok siebie i wrzucały do czerwonej skrzynki zamontowanej przy ich posesji. To właśnie słowa wypowiedziane, zapisane i przemilczane odgrywają w tej książce szczególną rolę. Autorka pokazuje, jak bardzo mogą wpływać na człowieka, budować bliskość, ale też pozostawiać ślady na długo.
Opowieść zawarta w książce „Nienapisane” należy do tych, w których jedna historia łączyła się drugą, jakby była historią w historii. Autorka prowadzi narrację na kilku płaszczyznach czasowych, stopniowo odsłaniając losy różnych bohaterów. Rozdziały poświęcone Hannie przenoszą nas kilkadziesiąt lat wstecz i pokazują wydarzenia, które odcisnęły piętno na kolejnych pokoleniach.
Z kolei Joanna ma zwyczaj zapisywania swoich myśli w folderze zatytułowanym (nie)napisane.doc. I tak zatytułowane są rozdziały, w których poznajemy przeszłość Joanny ukazane w narracji trzecioosobowej, podobnie jak losy Hanki. Fragmenty te pojawiają się w osobnych rozdziałach i pozwalają lepiej poznać jej przeszłość, traumy oraz doświadczenia, które ukształtowały osobowość dorosłej kobiety. Ten zabieg narracyjny pozwala poznać ją lepiej, zrozumieć jej postępowanie i postrzeganie siebie.
Miałam już okazję poznać twórczość pani Anny Bichalskiej przy okazji powieści „Po tamtej stronie lasu”, która na długo zapisała się w mojej pamięci. Fabuła książki "Nienapisane" tylko utwierdziła mnie w przekonaniu, że autorka potrafi z niezwykłą wrażliwością opowiadać o zawiłych ludzkich losach, o tym, co nas kształtuje i jak bardzo walczymy z własnymi ograniczeniami.
Autorka stworzyła poruszającą i wielowarstwową opowieść, w której z dużą subtelnością łączy przeszłość z teraźniejszością. To historia o kobiecej solidarności, samotności i potrzebie bliskości, napisana z ogromnym ciepłem oraz empatią. Książka skłania do refleksji nad ludzkimi losami, nad tym, co nas kształtuje i jak wielkie znaczenie mają ludzie pojawiający się na naszej życiowej drodze.
Data premiery: 11.02.2026r.
Ilość stron: 416
Wymiary: 145 x 215 mm
Oprawa: miękka ze skrzydełkami
ISBN 978-83-291-2036-4
Wydawnictwo: HarperCollins Polska
Moja ocena: 6/6
Takie historie przypominają, jak wielką moc mają słowa, nawet te niewypowiedziane. Wygląda na książkę pełną emocji, refleksji i pięknych relacji.
OdpowiedzUsuńUwielbiam poznawać takie wielowarstwowe historie, więc jestem ciekawa jej książki.
OdpowiedzUsuńPięknie napisałaś tę recenzję. Książka wydaje się niezwykle poruszająca, a motyw listów i czerwonej skrzynki ma w sobie coś magicznego. Kolejna świetna rekomendacja, dopisuję do swojej listy.
OdpowiedzUsuńWidzę, że pozycja zupełnie nie dla mnie.
OdpowiedzUsuńnie znam książek autorki, ale widzę, że wyglądają bardzo obiecująco, będę miała na uwadze:)
OdpowiedzUsuńKsiążki o kobiecej solidarności podobają mi się
OdpowiedzUsuńCzytałam jej parę książek i mi się podobały, nie wiedziałam, że wyszła kolejna. Na pewno poszukam.
OdpowiedzUsuńNaprawdę mnie zaciekawiłaś tą książką. Lubię takie wielowymiarowe powieści, które skłaniają do reflekcji.
OdpowiedzUsuńCzytałam jedną książkę autorki i było to coś świeżego, oryginalnego.
OdpowiedzUsuńCiekawa jestem tej książki. Lubię opisy teraźniejszości i powrotów do przeszłości.
OdpowiedzUsuńAle piękny cytat na początku. Zgadzam się z tym, że duże znaczenie mają ludzie, których spotykamy na różnych płaszczyznach życia. Ma to na nas duży wpływ. Z takich psychologicznych książek/poradników to mam w swojej biblioteczce dwa - "Teoria pozwól im" - hit ostatnich miesięcy od Mel Robbins i "Pozytywni ludzie" Bernardo Stamateas'a.
OdpowiedzUsuńUwielbiam wielowarstwowe powieści, więc chętnie sięgnę
OdpowiedzUsuń