[58/26] - 1996.: "Odcienie samotności" Tom II - "Kolory tęsknoty"

"Kolory tęsknoty"

Seria: Odcienie samotności

Tom drugi

Natalia Thiel

„Ludzie tak bardzo skupiają się na zawiści 

z powodu szczęścia innych, 

że nie dostrzegają własnego szczęścia.”

Czasami to, czego najbardziej pragniemy, wcale nie prowadzi nas do szczęścia, a wybory sprzeczne z naszymi marzeniami okazują się tymi, które ratują nas przed sobą samymi. Los potrafi poprowadzić człowieka w nieoczekiwanym kierunku, zostawiając mu jedynie decyzję, co zrobi z tym, co zostało mu dane. Bohaterki powieści „Kolory tęsknoty” przekonują się o tym boleśnie, odkrywając, jak kruche są nasze wyobrażenia o przyszłości i jak często życie dopisuje własny scenariusz — bardziej bolesny, ale też bardziej prawdziwy.

Jak to bywa w przypadku kontynuacji, trudno pisać o fabule bez zdradzania zbyt wielu szczegółów. Choć to Wiktoria stoi tu na pierwszym planie, każda z postaci ma swój udział w tej historii. Ich rozterki, wewnętrzne konflikty i emocjonalne napięcia sprawiają, że powieść nabiera głębi, a każda scena niesie ze sobą coś istotnego.

W pierwszym tomie trylogii „Odcienie samotności” poznaliśmy młode kobiety, które dopiero uczyły się, czym jest miłość, ale też jak trudno realizować im swoje pasje, pragnienia i marzenia. Wychowane w sztywnych ramach społecznych, musiały godzić własne oczekiwania z tym, czego od nich wymagano. Druga odsłona tej historii pt.: „Kolory tęsknoty” pokazują konsekwencje ówczesnych wyborów, ale też obecnych w sytuacjach, które nie pozostawiły im zbyt dużego wyboru. 

Choć autorka nie podaje wielu konkretnych dat, łatwo wyczuć, w jakim czasie rozgrywa się akcja. To ciąg dalszy historii rozpoczętej w 1814 roku, a teraz towarzyszymy bohaterom aż do 1830 roku — tuż przed wybuchem powstania listopadowego.

Od pierwszych stron pani Natalia Thiel wprowadza nas w świat pełen emocji, niedopowiedzeń i rodzinnych napięć, które narastają po wydarzeniach z poprzedniego tomu. To, co kiedyś było bliskością, zamienia się w chłód, wrogość, milczenie i wymuszoną uprzejmość. Wiktoria i Luiza, zakochane w tym samym mężczyźnie, próbują odnaleźć się w rzeczywistości, w której serce nie zawsze idzie w parze z obowiązkiem. Na tym tle rozgrywa się dalsza część historii dwóch rodzin uwikłanych w konwenanse, oczekiwania i własne pragnienia.

W tle mocno wybrzmiewa motyw kobiecej roli w świecie, który wymaga od nich bezbłędności, skromności, posłuszeństwa i odpowiedniego zachowania. Nowe życie obu bohaterek jako mężatek dalekie jest od ich młodzieńczych wyobrażeń. 

Żadna z postaci nie jest idealna i to jest ich największa siła. Każda nosi w sobie wady, słabości i rysy, które czynią ją prawdziwą. Moją szczególną sympatię zdobył hrabia Stanisław Rzeski, choć Wiktoria nie potrafiła go docenić, bo jej serce wciąż było przy kimś innym. Świadomość skrywanego sekretu, którego nie może wyjawić mężowi, dodatkowo utrudnia jej odnalezienie się w nowej rzeczywistości. Luiza natomiast osiąga to, czego pragnęła — zostaje żoną Franciszka, którego kocha całym sercem. Szybko jednak przekonuje się, że do miłości nie można nikogo zmusić.

Druga część trylogii „Odcienie samotności” to opowieść o skomplikowanej miłości niszczonej przez konwenanse, ale także o trudnym procesie dopasowywania się do nowej rzeczywistości, ale też o procesie dojrzewania do zrozumienia, że wybaczenie jest wolnością dla duszy. To również historia o samotności, szczególnie tej, która pojawia się wtedy, gdy dostajemy to, czego chcieliśmy, ale nie w taki sposób, jak sobie wyobrażaliśmy.

Zgodnie z tytułem odnajdujemy tu różne odcienie tęsknoty, uczucia o wielu twarzach i różnym natężeniu. Tęsknota za dawnymi czasami, normalnością, miłością, rodziną, za ukochanym miejscem i młodością. To także opowieść o rodzinie, w której każdy nosi w sobie własne pragnienia i lęki. Autorka z dużą dbałością odtwarza klimat epoki, nie przytłaczając historycznymi detalami, lecz subtelnie wplatając je w codzienność bohaterów. Dzięki temu powieść jest jednocześnie lekka w odbiorze i pełna treści, a jej świat wiarygodny i barwny.

Nie sposób opisać wszystkiego, co dzieje się w tej części. Wydarzeń jest wiele, a życie doświadcza bohaterów na różne sposoby, pokazując, że nic nie jest dane raz na zawsze. Los potrafi zaskoczyć  zarówno dobrem, jak i bólem. 

"Kolory tęsknoty" to poruszająca i dojrzała kontynuacja, która nie tylko rozwija historię bohaterów, ale również skłania do refleksji nad wyborami, których konsekwencji nie zawsze da się odwrócić. Każdy z bohaterów otrzymuje swoją lekcję i musi zmierzyć się z tym, co przynosi codzienność, niezależnie od własnych pragnień czy wyobrażeń.

Recenzja tomu I: "Odcienie samotności"

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem 

Wydanie: I

Data premiery: 03.03.2026r.

Ilość stron: 344

Wymiary: 140x205 mm

Oprawa: miękka ze skrzydełkami

ISBN: 978-83-8335-680-8

Wydawnictwo: Zysk i S-ka

Moja ocena: 6/6

[57/26] - 1995.: "Miasta miłości" Tom II - "Rzym na chwilę"

"Rzym na chwilę"

Seria: Miasta Miłości

Tom drugi

Weronika Jaczewska

„Miłość potrafi być wspaniała… to najlepsze uczucie na świecie. 

Ale równocześnie potrafi sprawiać ból, jak nic innego.”

Czasem po trudnych doświadczeniach składamy sobie obietnice, które mają być ostateczne. „Już nigdy”, „więcej nie”, „to był ostatni raz”. Życie jednak lubi wystawiać takie deklaracje na próbę i udowadniać, że nie wszystko da się zaplanować ani zamknąć w sztywnych ramach. Stawiamy granice, by ochronić się przed kolejnym rozczarowaniem, a potem przychodzi codzienność i bardzo szybko je weryfikuje, pokazując, że rzeczywistość rzadko przejmuje się naszymi postanowieniami, o czym przekonała się bohaterka książki "Rzym na chwilę".

Victoria Stelmach po bolesnym rozstaniu z narzeczonym podejmuje decyzję, która ma ją uchronić przed kolejnym zranieniem: postanawia już nigdy się nie zakochać. Paradoks polega na tym, że zawodowo tworzy romantyczne historie z obowiązkowym happy endem. Od momentu osobistej porażki nie jest jednak w stanie napisać ani jednego zdania. Twórcza blokada szybko przeradza się w poważny problem, bo pisanie było dla Victorii czymś więcej niż pracą: stanowiło sposób na porządkowanie emocji i ucieczkę od codziennych rozterek. Gdy cierpliwość wydawnictwa się kończy, redaktorka stawia ultimatum: to ostatnia szansa na wywiązanie się z umowy i uniknięcie konsekwencji finansowych.

Rozwiązaniem ma być trzymiesięczny pobyt w Rzymie, który z założenia powinien pomóc Victorii odzyskać równowagę i dystans. Zamiast ciszy i skupienia trafia jednak na sąsiada, który od pierwszej chwili skutecznie wytrąca ją z równowagi. Kiedy następnego dnia poznaje jego zupełnie inne, eleganckie oblicze, sytuacja zaczyna się komplikować. Z czasem okazuje się, że pierwsze wrażenia bywają mylące, a niewinny układ oparty na udawaniu pary niesie ze sobą znacznie więcej emocji, niż obie strony były gotowe przyznać. Przecież to miał być tylko Rzym. I tylko na chwilę.

„Rzym na chwilę” to trzecia książka pani Weroniki Jaczewskiej, którą miałam okazję przeczytać, i kolejny dowód na wyraźny rozwój jej warsztatu. Debiutancka powieść „Niegrzeczny prezes” wciągnęła mnie pomysłem, choć nie była pozbawiona niedociągnięć. Z każdą kolejną powieścią widać jednak coraz większą swobodę w prowadzeniu narracji, naturalniejsze dialogi i lepiej przemyślaną konstrukcję fabularną. Te zmiany były zauważalne już w „Na zawsze Paryż”, a w najnowszej książce wybrzmiewają jeszcze wyraźniej.

Przede wszystkim pani Jaczewska świetnie nakreśla emocje i wewnętrzne rozterki postaci. Victoria jest bohaterką, z którą łatwo się utożsamić, a jej zagubienie, ironiczne podejście do rzeczywistości i próby trzymania uczuć na dystans wypadają wiarygodnie i nie są przesadzone. Również jej rzymski sąsiad nie sprowadza się do roli typowego bohatera romansu. Relacja między nimi rozwija się stopniowo, w rytmie rozmów, drobnych gestów i wspólnie spędzanego czasu.

Ogromnym atutem powieści jest także Rzym, jako nie tylko tło, ale urokliwe miejsce akcji. Autorka umiejętnie oddaje klimat miasta: jego tempo, kontrasty i codzienność, dzięki czemu  bez trudu przenosimy się na włoskie ulice i place. To właśnie ta przestrzeń sprzyja zmianom, refleksjom i podejmowaniu decyzji, które bohaterowie początkowo chcieli odłożyć „na później”.

Wiodącym tematem jest lęk przed zranieniem i problem z ponownym zaufaniem, ale także toksyczne relacje rodzinne. Powieść pokazuje, jak istotne bywa wyjście poza strefę komfortu - czasem dosłownie, poprzez wyjazd do innego kraju, a czasem symbolicznie, poprzez odwagę zmierzenia się z własnymi emocjami.

„Rzym na chwilę” stanowi drugą część serii, która nie doczekała się oficjalnej nazwy, ale ja określiłam ją mianem „Miasta miłości”. Każda powieść opowiada osobną historię osadzoną w innym europejskim mieście. Można więc czytać je niezależnie, bo nie łączą się fabularnie, mają innych bohaterów i zupełnie odmienny klimat nawiązujący do charakteru miejsca akcji. Tym razem jest to klimat włoski. Jedynym wspólnym elementem pozostaje miasto, które wpływa na emocje bohaterów i staje się tłem dla ich wyborów.

To bardzo dobrze napisany, pełen emocji, namiętności i sensualnej chemii romans z erotycznym zabarwieniem, które dodaje całości pikanterii. Nie jest to jednak powieść przeładowana scenami intymnymi, a te, które się pojawiają, są napisane ze smakiem, bez wulgaryzmów czy anatomicznych szczegółów. Pani Jaczewska ponownie ujawniła swój pisarski talent, dzięki któremu potrafi oddać wzajemną fascynację i przyciąganie w sposób sugestywny, pozwalając nam naprawdę wczuć się w przeżycia bohaterów. To historia, która przypomina, że czasem trzeba ruszyć w drogę — nawet niechcianą — by spotkać coś lub kogoś naprawdę ważnego. A dokąd ta droga zaprowadzi i jak się skończy, zależy już tylko od nas.

Tytułowy Rzym staje się tu miejscem sprzyjającym zmianom, przestrzenią, w której bohaterka na nowo uczy się słuchać siebie i pozwala sobie na uczucia, przed którymi wcześniej uciekała. Autorka subtelnie sugeruje, że to właśnie oderwanie od znanej codzienności może otworzyć nas na relacje, których nie bylibyśmy w stanie dostrzec, pozostając w bezpiecznych, dobrze znanych ramach. I że zakończenie jakiegoś rozdziału naszego życia i jego dalszy ciąg zależy tylko od nas.

Recenzja tomu I "Na zawsze Paryż"

Książkę przeczytałam, dzięki księgarni Bonito i portalowi Dobre Chwile

Wydanie: I

Data premiery: 27.10. 2025r.

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Ilość stron: 448

Wymiary: 135 x 210 mm

ISBN 978-83-8380-276-3

Wydawnictwo Wydawnictwo Ale!

Moja ocena: 5/6

[56/26] - 1994.: "Fatalne dopasowanie"

"Fatalne dopasowanie"

Angelika Szymkowiak

„Życie to nie tylko wielkie wydarzenia, 

ale też małe, codzienne radości”

W dobie aplikacji randkowych i znajomości zawieranych za pomocą jednego przesunięcia palcem granica między prawdą a kreacją staje się coraz bardziej płynna. Nigdy wcześniej tak łatwo nie było poznać kogoś nowego — i jednocześnie tak trudno mieć pewność, kim ta osoba naprawdę jest. Bohaterka książki „Fatalne dopasowanie” przekonuje się, że jeden niewinny gest, nieprzemyślana decyzja i zignorowanie sygnałów ostrzegawczych mogą przerodzić się w niebezpieczną grę, z której nie tak łatwo się wyplątać.

Anna nie wierzy w miłość od pierwszego wejrzenia, ale gdy trafia na profil Michała, coś w niej wywołuje ekscytację. Zafascynowana jego opisem i urokiem, szybko daje się porwać rozmowom, które nie pozwalają jej zasnąć. Michał wydaje się idealny,  aż zbyt idealny. Wykazuje wszelkie cechy, które urzekają kobiety. Troskliwy, wrażliwy, delikatny, wydaje się szczery i zaangażowany w relację, ale z czasem w tej perfekcji zaczynają pojawiać się rysy. Jedną z nich jest niechęć do rozmawiania o przeszłości i rodzinie. Gdy Anna wraz z przyjaciółką Magdą próbuje dowiedzieć się, co mężczyzna ukrywa, okazuje się, że jest już o krok za daleko. Zostaje wciągnięta w pułapkę złożoną z manipulacji, kłamstw i niebezpiecznych zależności, a zaufanie staje się towarem deficytowym.

Wszystko zaczyna się jak w typowym romansie: przypadkowe dopasowanie, ekscytujące rozmowy, rosnąca fascynacja i to charakterystyczne uczucie, że może właśnie trafiło się na „kogoś wyjątkowego”. Autorka bardzo umiejętnie wykorzystuje ten schemat, by następnie stopniowo go rozbijać i odsłaniać mroczniejsze oblicze relacji, w którą Anna daje się wciągnąć.

Powieść "Fatalne dopasowanie" jest debiutem pani Angelika Szymkowiak, która swoją umiejętnością stopniowania natężenia emocji udało się skutecznie wciągnąć mnie w tę opowieść. Historia Anny, która mimo początkowego sceptycyzmu angażuje się w relację z Michałem, szybko nabiera tempa i budzi coraz większy niepokój. Narracja prowadzona z jej perspektywy sprawia, że wiemy tylko tyle, ile ona,  co dodatkowo wzmacnia napięcie i poczucie zagrożenia.

Na plus zdecydowanie działa styl autorki: prosty, lekki i pozbawiony zbędnych dłużyzn. Krótkie rozdziały sprawiają, że książkę czyta się bardzo szybko, a historia płynie dynamicznie. Relacja Anny i Michała została przedstawiona przekonująco i to jest niewątpliwym plusem tej historii.  Widzimy, jak bohaterka stopniowo daje się wciągnąć, ignorując ostrzeżenia przyjaciółki Magdy i własne przeczucia. Nawet gdy zaczyna dostrzegać, że coś jest nie tak, jest już za późno. Ten wątek wyraźnie pokazuje, że dobrze jest nieć ograniczone zaufanie do tego rodzaju znajomości.

Ciekawie wypada również wątek przyjaźni. Magda okazuje się kimś, kto nie zostawia Anny samej i aktywnie pomaga jej odkryć prawdę, przez co obie zostają wciągnięte w niebezpieczną sytuację. To dodaje historii emocjonalnej głębi i podkreśla, jak łatwo niewinna decyzja może wpłynąć nie tylko na jedną osobę.

Nie wszystko jednak w tej książce zagrało idealnie. Momentami fabuła skręca w rejony, które trudno uznać za w pełni wiarygodne. Zdarzają się sytuacje, w których bohaterki reagują w sposób mało logiczny lub zbyt uproszczony, co może wywołać zdziwienie. Jednym z przykładów jest wątek śledzenia przez telefon. Zamiast podjąć oczywiste kroki, jak zmiana urządzenia czy numeru, nadal korzystają z komórki i potem są zaskoczone, że znowu są w pułapce.  Ta sfera nie przekonała mnie w pełni i chwilami wydawała się mało wiarygodna, ale mimo to dostarczała emocji i budowała napięcie nawet jeśli nie zawsze w najbardziej nieoczywisty sposób.  

Powieść „Fatalne dopasowanie” uważam pomimo to za udany debiut, który – mimo pewnych fabularnych potknięć – potrafi wciągnąć i zbudować napięcie. To intrygujący thriller psychologiczny, w którym Angelika Szymkowiak w dość mocny, momentami wręcz ekstremalny sposób zwraca uwagę na niebezpieczeństwa związane z zawieraniem znajomości przez Internet. Pokazuje, jak łatwo można dać się zwieść pozorom i jak szybko niewinna rozmowa może przerodzić się w coś znacznie bardziej niepokojącego. To ważny, aktualny temat, który nadaje książce dodatkowej warstwy i skłania do refleksji nad własną ostrożnością w sieci.

Na koniec dodam jeszcze, że nie wszystkie wątki zostały jednak doprowadzone do końca, co pozostawia pewien niedosyt, ale jednocześnie daje wrażenie, że autorka może mieć w planach kontynuację. Jeśli tak, chętnie sprawdzę, w jakim kierunku rozwinie tę historię, bo potencjał jest duży, a temat wciąż aktualny i wart pogłębiania.

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem

 

Wydanie: I

Data premiery: , 2026

Ilość stron: 298

Wymiary: 121x195 mm

Okładka: miękka

ISBN: 978-83-8423-252-1

Wydawca: Novae Res

Moja ocena: 4,5/6

[55/26] - 1993.: "Odcienie samotności" Tom I

"Odcienie samotności"

Tom pierwszy

Natalia Thiel

"Życie to ulotna drobina, 

pył targany wiatrem."

Czy zdarzyło wam się kiedyś wrócić po czasie do książki, nie pamiętając, że już ją kiedyś czytaliście? Mnie właśnie spotkało coś takiego z powieścią „Odcienie samotności”. Kiedy w marcu tego roku trafił do mnie egzemplarz od wydawnictwa Zysk i S-ka, byłam przekonana, że to dla mnie zupełna nowość. Dopiero po kilku rozdziałach poczułam dziwne déjà vu. Historia brzmiała znajomo, bohaterowie jakby już kiedyś przewinęli się przez moje myśli. I faktycznie — przypomniałam sobie, że czytałam tę powieść w 2024 roku, gdy otrzymałam ją z serwisu nakanapie.pl.  Teraz jednak, chcąc odświeżyć sobie fabułę, zanurzyłam się w niej ponownie w jej literackie nurty, tym bardziej, że 3 marca 2026 premierę miała druga część tej historii pt.: "Kolory tęsknoty" .

Pani Natalia Thiel już dwa razy zauroczyła mnie swoimi powieściami i teraz zrobiła to ponownie. Najpierw był to jej debiut „Walc dla Izabeli”, a po nim „Dziewczyna z portretu”. Jej historie do dziś wspominam z nostalgią, więc bez zastanowienia sięgnęłam po trzecią powieść tej autorki, która tym razem zabiera nas w przeszłość do wieku XIX. 

Fabuła przenosi nas najpierw do roku 1893. To czasy wyjątkowo trudne dla kobiet, których wówczas zdanie niewiele znaczyło, a marzenia, ambicje czy porywy serca były tłumione przez narzucone przez starsze pokolenia normy i zasady. Od najmłodszych lat uczono je odpowiedniego zachowania, podporządkowania i tego, że ich wartość mierzy się nie urodą, lecz posagiem. Jeśli panna miała majątek, kandydatów do jej ręki nigdy nie brakowało, nawet jeśli nie była obdarzona szczególną urodą. Tak właśnie jest w przypadku Honoraty Domachowskiej, którą poznajemy na początku powieści. Choć nie zachwyca wyglądem, jej majątek przyciąga wielu chętnych. Wkrótce wychodzi za Ignacego Małachowskiego i przeprowadza się do dworku w Mostówce. To tam po raz pierwszy widzi korytarz pełen portretów przodków, który nazywa Aleją Róż. Jeden z portretów szczególnie przykuwa jej uwagę, a pewnej nocy Honorata dostrzega w ogrodzie białą postać o długich blond włosach. Kim jest tajemnicza zjawa — na razie nie wiadomo. Byśmy mogli się tego dowiedzieć, autorka przenosi nas jeszcze dalej w przeszłość, do roku 1814. W tej części poznajemy kolejne kobiety, które mimo otoczenia rodziny i przyjaciół często doświadczają samotności. 

Choć początkowy wątek może sugerować elementy grozy, nie jest to tego rodzaju powieść ani horror. Ten niepokój nie wynika z obecności duchów, lecz z ludzi żyjących według sztywnych, religijnie umotywowanych zasad. Każde odstępstwo od normy uznawane jest za grzech i nieprzyzwoitość, a społeczne oczekiwania potrafią być bardziej opresyjne niż jakiekolwiek nadnaturalne zjawiska.

Konstrukcja fabuły ma formę szkatułkową — autorka otwiera przed nami kolejne „drzwiczki”, za którymi kryją się następne historie. To jak odkrywanie pudełka w pudełku, gdzie każde skrywa fragment większej całości. Główna oś powieści toczy się w latach 1814–1815, ale poznajemy też wcześniejsze losy bohaterów, cofając się do momentów ich narodzin czy przełomowych wydarzeń, choć nie zawsze z podaniem dokładnej daty.

Najpierw poznajemy Wiktorię, niemal osiemnastoletnią dziewczynę, która buntuje się przeciwko narzucanym jej ograniczeniom. Jej rodzice, Helena i Grzegorz Korbielewiczowie, mają wobec niej konkretne plany, a zwłaszcza Helena jest zdeterminowana, by wydać córkę za mąż za odpowiedniego, czyli bogatego kandydata. Wiktoria jednak nie czuje nic do wybranego dla niej hrabiego Brodnickiego. Los sprawia, że poznaje Franciszka Falskiego, żołnierza V Korpusu Wielkiej Armii i między młodymi od razu pojawia się fascynacja. Nie tylko on jednak zwraca uwagę na piękną Korbielewiczównę. Podczas balu dostrzega ją również hrabia Stanisław Rzeski, który w oczach matki Wiktorii wydaje się znacznie lepszą partią.

Następnie cofamy się jeszcze dalej, by poznać losy samej Heleny Korbielewicz, z domu Gajewskiej. Jej życie początkowo było szczęśliwe, lecz później wszystko się zmieniło. Dzięki temu wątkowi rozumiemy, skąd bierze się jej chłód wobec Wiktorii i jakie demony nosi w sobie. Z każdym kolejnym rozdziałem wnikamy coraz głębiej w tę historię, mimo że duża część powieści ma charakter opisowy. 

Pierwsza połowa książki jest bardziej statyczna, obfituje w opisy i liczne postacie, co chwilami może przytłaczać. Jednak te szczegóły są istotne, bo każda osoba i każdy epizod tworzą większą, misternie splecioną całość. Ostatnie rozdziały są znacznie dynamiczniejsze, kiedy znamy już losy bohaterów, fabuła przyspiesza, a wydarzenia związane z Wiktorią, jej przyjaciółką, rodziną i ukochanym nabierają emocjonalnej intensywności.

„Odcienie samotności” to pierwsza część fascynującej, historycznej serii, która z każdym kolejnym epizodem stawała się coraz bardziej ciekawsza.  Autorka stworzyła w niej bogatą galerię portretów kobiet, które musiały podporządkować się obowiązującym regułom życia. Nie brakuje barwnych opisów strojów, wnętrz, potraw, zwyczajów i obyczajów, które pozwalają zanurzyć się w realiach epoki.

Recenzja tomu II: "Kolory tęsknoty"

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem 

Wydanie: I

Data premiery: 01.10.2024 r.

Ilość stron: 352

Wymiary: 140x205

Oprawa: miękka ze skrzydełkami

ISBN: 978-83-8335-330-2

Wydawnictwo: Zysk i S-ka

Moja ocena: 5/6

[54/26] - 1992.: "Tydzień, zanim umrę"

"Tydzień, zanim umrę"

Seo Eun-chae

„Człowiek jest istotą, którą jedno słowo krytyki 

zawsze uderza mocniej, niż dziesięć ciepłych słów.”

Najpierw zachwyciła mnie okładka — subtelna, melancholijna, obiecująca historię, która poruszy coś głębokiego. Potem zaintrygował mnie tytuł, a opis tylko podsycił ciekawość. Ostatecznie sięgnęłam po tę książkę z jeszcze jednego powodu: rzadko czytam koreańską prozę, więc „Tydzień, zanim umrę” wydał mi się szansą na przeczytanie coś nowego, innego, może nawet zaskakującego. I rzeczywiście — ta powieść okazała się doświadczeniem, które trudno porównać z czymkolwiek innym.

Hee-wan sześć lat temu straciła ukochanego chłopaka, Nam-u — jedyną osobę, która naprawdę ją dostrzegła. Z natury zawsze była wycofana, milcząca, zamyślona i samotna. Nie potrafiła nawiązać dobrych relacji z rówieśnikami. Dopiero spotkanie Nam-u zaczęło powoli zmieniać jej sposób patrzenia na świat. Choć wciąż często uciekała w swój wewnętrzny świat, przy nim czuła się po raz pierwszy naprawdę widziana. Między nimi rodziło się delikatne, piękne uczucie, które zostało brutalnie przerwane przez jego nagłą śmierć.

Nie mogę zdradzić zbyt wiele ponad to, co ujawnia sam blurb, ale pewnego dnia, gdy Hee-wan, już jako dwudziestoczteroletnia kobieta, idzie ulicą i nagle słyszy, że ktoś ją wola. Ktoś, kogo nie spodziewała się już nigdy usłyszeć i zobaczyć. Tymczasem przed nią stoi Nam-u. Ten sam, który zginął sześć lat wcześniej. Ten, którego kochała, choć nigdy nie zdążyła mu tego powiedzieć.

A jeśli to naprawdę on, to oznacza, że został jej tylko jeden tydzień życia.

Według starej koreańskiej legendy: Śmierć przychodzi po człowieka pod postacią ukochanej osoby, którą utraciliśmy. Spotkanie z Nam-u nie jest więc początkiem ostatniego tygodnia życia Hee-wan. Jak to możliwe i co właściwie się wydarzyło, odkrywamy dopiero później.

Powieść „Tydzień, zanim umrę” to poruszająca historia o miłości, stracie i drugiej szansie, osadzona na pograniczu dwóch światów: realinego i nadprzyrodzonego. Autorka opowiada o losach Hee-wan i Nam-u, którzy nie zdążyli powiedzieć sobie wszystkiego, zanim doszło do tragedii. Ograniczony czas, jaki otrzymują, nadaje tej historii szczególnego napięcia i sprawia, że każda chwila nabiera znaczenia.

Na szczególną uwagę zasługuje sposób prowadzenia narracji. Pierwsza część ukazana jest z perspektywy Hee-wan, w pierwszoosobowej narracji o charakterze apostroficznym. Bohaterka zwraca się bezpośrednio do Nam-u, jakby prowadziła z nim rozmowę mimo jego nieobecności. Jej opowieść obejmuje zarówno wydarzenia bieżące, jak i fragmenty przeszłości, sięgające dzieciństwa. Wiele z tych wspomnień początkowo wydaje się niejasnych i pozbawionych kontekstu.

Z tego powodu czułam na początku lekką dezorientację, bo nie wszystko było jasno przedstawione, więc trudno było mi wniknąć w tę historię. Spodziewałam się raczej romantycznej opowieści z lekkim metafizycznym motywem. Zdarzało mi się nie wiedzieć, z kim bohaterka rozmawia, kim jest dana postać albo kto w danym momencie przejmuje rolę narratora. Nie są to jednak wady, które przekreślają książkę, a raczej elementy, które pokazują, że autorka ma swój plan na tę historię.  

Dopiero kolejne części, przedstawione z perspektywy innych bohaterów i prowadzone w narracji trzecioosobowej, stopniowo dopełniają obraz wydarzeń. Postacie, które wcześniej pojawiały się jedynie we wspomnieniach Hee-wan, zyskują własny głos i odsłaniają nowe znaczenia znanych już scen. Dzięki temu historia staje się coraz bardziej złożona, a wcześniejsze wydarzenia nabierają innego sensu.

Całość wzmacnia charakterystyczny styl autorki, który jest oszczędny, momentami wręcz minimalistyczny. Pani Seo Eun-chae posługuje się krótkimi zdaniami, ogranicza opisy do minimum, a rozdziały bywają bardzo zwięzłe — czasem mają zaledwie jedno zdanie, czasem pół strony, rzadko kilka stron. Taka forma nie tylko buduje napięcie, ale też zmusza do uważnego śledzenia tekstu i samodzielnego łączenia rozproszonych elementów w pełny obraz historii.

„Tydzień, zanim umrę” jest debiutem autorki, co w pewnym stopniu tłumaczy jej wybory narracyjne. Minimalistyczny styl, fragmentaryczna konstrukcja oraz elementy nadprzyrodzone dodają historii eterycznego uroku, ale też skłaniają do refleksji. 

To powieść o zaskakującej formie prowadzenia uwagi czytelnika — rzadko spotykanej i wymagającej, co sprawiało mi pewną trudność w przyzwyczajeniu się do niej. Jednocześnie historia jest niczym układanka, której poszczególne elementy poznajemy stopniowo, a jej sens widzimy dopiero po poznaniu całości.

Pani Seo Eun-chae napisała powieść, w której miłość ukazana została inaczej, niż zwykle spotykamy w literaturze. Pokazuje, ile można dla niej poświęcić, i redefiniuje ją jako uczucie, które przekracza czas i trwa wiecznie. To w efekcie historia udana, poruszająca, emocjonalna i zapadająca w pamięć.

Jednocześnie autorka subtelnie uświadamia, że tak naprawdę nigdy nie jesteśmy całkiem sami — ci, którzy odeszli, wciąż w jakiś sposób z nami pozostają, choć w innej postaci. Pozostawia też cichą nadzieję, że prędzej czy później spotkamy się ponownie.

Książkę przeczytałam, dzięki księgarni Bonito 

i portalowi Dobre Chwile.

Wydanie: I
Data premiery: 09.02.2026r.

Data premiery koreańskiej: 02.03.2018r.

Ilość stron: 256

Wymiary: 132 x 185 mm

Oprawa: miękka ze skrzydełkami

Tytuł oryginalny:  내가 죽기 일주일 전 (A Week Before I Die)

Tłumaczenie: Łukasz Janik

 ISBN 978-83-8367-468-1

Wydawnictwo: Znak Literanova

Moja ocena: 4/6

Co dotarło do mnie ostatnio?

Moja czytelnicza półka wciąż nie może narzekać na to, że jest pusta, bo na miejsce przeczytanych książek, pojawiają się nowe. W ostatnich dniach dotarły do mnie:

• "End the road" autorstwa A.P. Mist z wydawnictwa WasPos
• "Astrid. Nić krwi" tom II "Sagi Norn" autorstwa Eli Downarowicz z wydawnictwa Vieograf

Trzy kolejne otrzymałam z wydawnictwa Novae Res

• "Fatalne dopasowanie" autorstwa Angeliki Szymkowiak
• "Nie pozwolę Ci spaść" autorstwa Tatiany Konończuk
• "Nie zasłużyłem na Ciebie" autorstwa Aleksandry Mrozik

"End the road"

W górskim miasteczku Hideout życie toczy się swoim powolnym rytmem. Dla jednych stanowi bezpieczną przystań, a dla innych przystanek w drodze do hałaśliwego kurortu górskiego.

Dla Aradii z kolei jest miejscem, w którym zrodziły się jej najlepsze, dziecięce wspomnienia. Dziewczyna po skończeniu studiów postanawia pojechać do dziadka, by znów poczuć klimat, do którego tęskniła przez lata spędzone w wielkim mieście.

Planuje spędzić u niego rok, po czym zadecyduje, jaką drogę życiową wybrać. W tym czasie ma pomóc mu w małym sklepie budowlanym. Wszystko wydaje się proste do momentu, gdy dziadek prosi ją, by zawiozła paczkę z narzędziami do domu na końcu leśnej drogi.

Logan Shaw mieszka w Hideout od zawsze. Poza kilkuletnią przerwą, kiedy nikt nie wiedział, co stało się z młodym chłopakiem.

Z biegiem lat oraz życiowych dramatów z uśmiechniętego i życzliwego nastolatka stał się mrukliwym i nieprzyjaznym mężczyzną. Choć cała żeńska część miasteczka wzdycha na jego widok, ten pozostaje obojętny na zaloty miejscowych kobiet.

Mieszka z dala od zgiełku, a jego życie wydaje się poukładane, stabilne i spokojne. Wszystko jednak się zmieni, gdy w progu jego domu stanie młoda dziewczyna z wielką skrzynią z narzędziami.

"Astrid. Nić krwi" Tom II "Saga Norn"

Astrid, córka Hanny i Ubbe jarlów Frologat staje przed zupełnie innym zadaniem niż jej matka. Na daleką Ruś Kijowską wyrusza z drużyną brata Sigurda, jako zabezpieczenie układu zawartego z kniaziem Borysem. Wspólnie bowiem wojowie dwóch stron planują przejść przez niebezpieczne tereny i zdobyć złoto, o którym opowiedział im stary Wiking, a którego złoża odkrył właśnie w rusińskich górach. Los jednak, jak zwykle dla każdego ma swój własny plan i dąży do realizacji wbrew młodzieńczym porywom i marzeniom. Nagle okazuje się, że nie wszyscy są tymi, za których się podają. Zadaniem Astrid jest poznanie prawdy, prawdy doprowadzającej do rozplątania zawiłych rodzinnych nici: przybranego ojca Uhtreda, a także wysłanników Kniazia Dymitra i Vidara. W poszukiwaniach droga prowadzi ją do osady Saamów. Wśród Lapończyków odnajduje prawdziwe przeznaczenie i trafia na koniec „nici krwi”.

"Fatalne dopasowanie"

Anna nie wierzy w miłość od pierwszego wejrzenia. A jednak, kiedy na jednym z portali randkowych trafia na profil Michała, jej serce na moment zamiera. Po przeczytaniu intrygującego opisu waha się tylko przez chwilę, zanim podejmuje decyzję i przesuwa w prawo. Jeszcze nie wie, jak bardzo ten niepozorny gest odmieni jej życie.

Michał wydaje się idealny. Ma rozbrajający uśmiech, jest czarujący, inteligentny, a rozmowy z nim nie dają Annie zasnąć. To jednak tylko gra pozorów.

Gdy kobieta wreszcie nabiera wobec niego podejrzeń i wraz z przyjaciółką Magdą postanawia dowiedzieć się, co ukrywa, jest już za późno.

Anna wpada w starannie zaplanowaną pułapkę złożoną z kłamstw, manipulacji i zbrodni. Nagle zdaje sobie sprawę, że nie ma pojęcia, komu może ufać… ani czy zdoła wyjść z tej sytuacji cało.

"Nie pozwolę Ci spaść"

W rocznicę trudnego rozwodu Alicja wchodzi na dach wieżowca, w którym pracuje, aby skonfrontować się z własnym bólem. Gdy stoi nad krawędzią i wyobraża sobie, co by było, gdyby po prostu zniknęła… ktoś nagle chwyta ją za ramię.

Tajemniczy mężczyzna, przekonany, że właśnie uratował ją przed śmiercią, proponuje kolejne spotkanie – na tym samym dachu, za tydzień, o tej samej porze. Ciekawość Alicji wygrywa z początkową niechęcią do niego i kobieta postanawia skorzystać z zaproszenia. Jeszcze nie wie, że tym samym pozwoli rozwinąć się relacji, która na zawsze odmieni jej życie…

„Nie pozwolę ci spaść” to poruszająca, intymna opowieść o ludziach, którzy nad przepaścią uczą się wzlatywać. Historia o tym, że nawet anioły mogą mieć swoje własne demony.

"Nie zasłużyłem na ciebie"

Życie Luizy, studentki weterynarii na uniwersytecie w Nowym Jorku, nagle wywraca się do góry nogami. Dziewczyna dowiaduje się, że jej młodsza siostra, Isia, jest ciężko chora. Rodzice postanawiają wysłać je obie na wakacje na drugi koniec kontynentu, a jej crush oznajmia jej… że znalazł miłość życia.

Luiza postanawia jak najlepiej wykorzystać czas w domu dziadków w Montanie i nabrać dystansu do problemów. Nie wie jednak, że ktoś ją obserwuje. Przystojny, tajemniczy nieznajomy, związany z nowojorskim półświatkiem, który wie o niej zdecydowanie więcej, niż powinien…

Skomplikowane uczucia, nieoczywiste relacje oraz czające się tuż za rogiem zagrożenie – tych wakacji Luiza nie zapomni już nigdy.

[53/26] - 1991.: "Podróż przez czas" Tom IV "Światło szczęścia"

"Światło szczęścia"

Seria: Podróż przez czas

Tom czwarty

Éric-Emmanuel Schmitt

"Możemy zaznać szczęścia tylko wtedy,

gdy odnajdziemy swoją brakującą część

i powrócimy dzięki temu do swojej pierwotnej jedności."

Szczęście to jedno z tych słów, które każdy rozumie inaczej, a jednocześnie wszyscy go szukamy. Czasem wydaje się być na wyciągnięcie ręki, innym razem znika, gdy tylko próbujemy je uchwycić. Czwarta odsłona serii "Poprzez czas" - "Światło szczęścia" pokazuje, że droga do niego nie zawsze prowadzi przez to, co znane — czasem wymaga odwagi, by odejść i zacząć od nowa. Bo bywa tak, że czasem największym aktem miłości jest odejście i zrobienie kroku w stronę nieznanego, by wreszcie spotkać się z samym sobą.

Główny bohater, Noam, staje przed trudnym wyborem: aby wyrwać się z bolesnej przeszłości i toksycznej relacji, musi porzucić wszystko, co dotąd znał, i wyruszyć w nieznane. Jego droga prowadzi do starożytnej Grecji, a szczególnie do Aten – miejsca narodzin demokracji, teatru i filozofii. To właśnie tam spotyka Dafne, która staje się dla niego symbolem nadziei i nowego początku. Zanim jednak do tego dojdzie, najpierw musi jeszcze przeżyć śmierć swoją i Nury w Egipcie, by odrodzić się 980 lat później i trafić na wyspę Lesbos, gdzie poznaje intrygującą i niezwykłą kobietę poetkę – Safonę. Tam, w pewnym momencie stwierdza, że stracił swoje życie, nie panuje nad nim, a Nura i Safona zbyt mocno go ograniczają, więc ucieka nie tylko od ukochanych kobiet, ale, lecz od własnych lęków i złudzeń. Jego droga prowadzi do starożytnej Grecji, gdzie wśród ateńskich ulic i ciszy Delf zaczyna się rodzić nowa opowieść. Spotkanie z Dafne daje mu nadzieję na świeży początek, ale pan Schmitt nie pozwala, by było to proste. Na horyzoncie pojawia się Ksantypa, przebiegła siostra Dafne, oraz surowe zasady ateńskiej wspólnoty, które zmuszają Noama do udziału w igrzyskach olimpijskich. To właśnie tam, w zderzeniu z własnymi ograniczeniami, odkrywa, że wolność nie polega na ucieczce przed przeznaczeniem, lecz na odwadze, by mu spojrzeć w oczy. Okazuje się, że odnalezienie szczęścia nie jest proste...

I kolejna podróż w czasie za mną, opisana bardzo wyraziście, barwnie i prawdziwie. Dzięki niej mogłam uczestniczyć w wydarzeniach, które znane są jedynie z kart podręczników historii.

Tak jak w poprzednich trzech tomach, również tutaj wydarzenia rozgrywają się w dwóch przestrzeniach czasowych. Pierwsza z nich, oznaczona jako INTERMEZZO, to współczesność, a potem dopiero fabuła przenosi nas w czasie w kolejnych rozdziałach danej części. Podobnie jest z narracją, która także ma dwie formy. Ta prowadzona w starożytności ma formę pierwszoosobową z perspektywy Noama, natomiast prowadzona współcześnie przechodzi w perspektywę trzecioosobową, ale też skupia się na Noamie.

Minusem jest niepodawanie konkretnych dat, gdy dzieją się wydarzenia. Natomiast autor niejako naprowadza nas na tę informację, gdyż osadza fabułę w konkretnych, prawdziwych wydarzeniach. Z mojego „śledztwa” wynika, że: akcja dzieje się w v wieku p.n.e. gdyż takim wyznacznikiem jest wojna peloponeska, która miała miejsce w latach 431–404 p.n.e. To pozwala nie tylko uczestniczyć w tym wydarzeniach, ale też spotkać znanych ludzi z tamtego czasu, takich jak Perykles, Sokrates, Hipokrates i innych. 

Drugą wskazówką jest zaraza ateńska” – epidemia, która spustoszyła Ateny i starożytną Grecję, która wybuchła w 430 p.n.e., powracając w 429 p.n.e. i zimą 427/426 p.n.e. Od tego momentu upłynęło 2500 lat, więc wydarzenia przedstawiane Intermezzo umiejscowione byłyby w latach 60. XXI wieku, a więc okres wybiegający w dalsze lata, niż nasza obecne czasy. Ten motyw zatytułowany tak jak w poprzednich tomach tym razem znajduje się zawsze na końcu każdego rozdziału i rozgrywa się w Stanach Zjednoczonych, a konkretnie w Los Angeles. Wcześniej towarzyszyliśmy mu w Bejrucie, potem w stolicy, gdy Nura jest żoną Svena Thorstena i wspólnie wychowują piętnastoletnią córkę Brittę. To kontynuacja tego wątku, w którym tym razem na plan pierwszy wysuwa się próba rozwikłania tajemnic skrywanych przez Noama i Nurę przez Brittę.

„Światło szczęścia” to kolejna odsłona bestsellerowej serii „Podróż przez czas”, po powieściach: „Raje utracone”, „Brama do nieba” i „Ciemne słońce” wchodzimy w świat, w którym rodzi się demokracja, teatr, filozofia , a wszystko to, co narodziło się tysiące lat temu, wciąż odbija nasze dzisiejsze pytania. O miłość. O sens. O szczęście. O to, czy naprawdę kierujemy własnym losem, czy jedynie podążamy ścieżką, którą ktoś lub coś wyznaczył nam wcześniej. Autor prowadzi przez wydarzenia z lekkością, łącząc emocjonującą fabułę z refleksją, która zostaje na długo. Wykazuje się przy tym ogromną znajomością tematu i potrafi sprawić, byśmy poczuli ówczesny klimat. Przy okazji porusza sprawy, które aktualne są także dzisiaj. Wyłania się wniosek, że natura ludzka się nie zmienia. Zmieniają się jedynie okoliczności i podejście do spraw. Pokazuje to na przykładzie relacji homoseksualnych, które były dawniej traktowane zupełnie inaczej, niż dziś przez niektóre środowiska. To powieść, która splata historię, mitologię i uniwersalne pytania o ludzką naturę. Pokazuje, że choć zmieniają się epoki, człowiek wciąż pragnie tego samego — zrozumienia siebie i znalezienia miejsca, w którym naprawdę może być sobą.

Recenzja tomu I "Raje utracone"

Recenzja tomu II "Brama do nieba"

Recenzja tomu III "Ciemne słońce"

Książkę przeczytałam w ramach współpracy

z PRart Media Bogna Piechocka

i wydawnictwem

Wydanie: I
Data premiery: 28.01.2026r.
Data premiery we Francji: 17.04.2024r.
Ilość stron: 488
Wymiary: 155 x 235 mm
Tytuł oryginalny: La Lumière du bonheur
Tłumaczenie: Łukasz Müller
ISBN: 978-83-8367-879-5
Wydawnictwo: Znak
Moja ocena: 5/6

[52/26] - 1990.: "Kwantowy kod zdrowia"

"Kwantowy kod zdrowia"

Aktywuj procesy zdrowienia na poziomie komórkowym 

dzięki sile umysłu

dr Ulrich Warnke

„Energia jest wielkością, 

która zawiera siebie.”

Choć medycyna rozwija się dynamicznie, a dostęp do diagnostyki jest większy niż kiedykolwiek, coraz więcej osób zmaga się z chorobami przewlekłymi, zaburzeniami odporności i stresem. Pojawia się więc pytanie, czy zdrowie można sprowadzić wyłącznie do parametrów biologicznych, czy też jest ono efektem równowagi między ciałem, psychiką, emocjami i środowiskiem. W dzisiejszym świecie pełnym presji i pośpiechu zdrowie staje się odbiciem naszego stylu życia i sposobu myślenia.

Te i inne tematy podejmuje dr Ulrich Warnke w swojej książce „Kwantowy kod zdrowia”, która od lat przyciąga uwagę osób poszukujących głębszego spojrzenia na mechanizmy rządzące ludzkim zdrowiem. 

Autor łączy fizykę kwantową, psychosomatykę i holistyczne podejście do człowieka, proponując model, w którym świadomość, emocje i energia odgrywają kluczową rolę w procesach zachodzących w organizmie. Książka należy do pięciotomowej serii „Der archaische Zivilisationsmensch” („Renesans starożytnej medycyny”). To pokazuje, że zainteresowanie tematyką zdrowia kwantowego i psychosomatyki utrzymuje się od dekad. 

Jej pierwsze wydanie ukazało się w 1998 roku, a do 2004 roku pojawiły się już trzy kolejne edycje. W Niemczech publikacja doczekała się czwartego wydania, natomiast polska edycja jest pierwszym wydaniem na naszym rynku. Choć od powstania książki minęło wiele lat, autor jedynie nieznacznie ją odświeżył, ponieważ zawarte w niej rozważania dotyczące zdrowia, kondycji społeczeństwa oraz ograniczeń współczesnej medycyny pozostają w dużej mierze aktualne.

W Polsce pan Warnke jest znany również z takich tytułów jak „Kwantowa energia myśli. Ukryta moc mózgu i emocji”, „Fizyka kwantowa na co dzień” czy „Fizyka kwantowa i świat pośredni”. Podobnie jak w tych publikacjach, także w „Kwantowym kodzie zdrowia” autor łączy teorię z praktyką. 

Pierwsza część książki ma charakter teoretyczny — opisuje problemy współczesnego człowieka i medycyny oraz ich związek z energią kwantową. Druga część jest bardziej praktyczna i zawiera wskazówki dotyczące eliminowania zaburzeń funkcjonalnych, stanów lękowych i napięć emocjonalnych.

Autor przekonuje, że umysł może oddziaływać na ciało aż na poziomie komórkowym, a świadoma praca z emocjami i intencją wspiera proces zdrowienia. Odpowiada na pytanie, dlaczego mimo zdrowego trybu życia czasem chorujemy i dlaczego medycyna klasyczna nie zawsze potrafi wskazać przyczynę dolegliwości. Pokazuje, że psychika, energia i ciało współtworzą nasze doświadczenie, a człowiek może aktywnie wpływać na swój stan zdrowia.

Ważnym elementem książki jest rola emocji i nieuświadomionych wzorców mentalnych w powstawaniu chorób. Negatywne myśli mogą sabotować nawet najlepszy styl życia, a wiele chorób cywilizacyjnych wiąże się z zaburzeniami odporności wynikającymi zarówno z wpływów środowiskowych, jak i z chronicznego stresu. 

Zdaniem pana Warnke - u źródeł wielu problemów zdrowotnych leżą zaburzenia funkcjonalne wywołane nieprawidłowymi nawykami psychicznymi, dlatego tak ważna jest odpowiedzialność za własne zdrowie i reagowanie na pierwsze sygnały zaburzeń. Zwraca również uwagę na szerszy kontekst społeczny. Wskazuje, że współczesna medycyna oddaliła się od człowieka, koncentrując się na danych i procedurach, a pomijając subiektywne doświadczenie pacjenta. Krytykuje też społeczeństwo, które redukuje człowieka do roli narzędzia wzrostu gospodarczego. Mimo najlepszej sytuacji materialnej w historii wiele osób nie czuje się szczęśliwych, a świat coraz bardziej przypomina pole walki, które rodzi lęk i niepewność materializujące się w ciele jako choroba.

Na uwagę zasługuje przystępna forma książki, w której wiedza została przedstawiona jasno i przejrzyście, a całość wzbogacają rysunki, grafiki i ilustracje pokazujące schematy działania organizmu na różnych poziomach i ułatwiające przyswajanie informacji.

„Kwantowy kod zdrowia” zachęca do refleksji nad rolą psychiki w zdrowiu i do większej uważności na własne emocje. Choć wiele tez autora ma charakter metaforyczny i nie pokrywa się z naukowym konsensusem, książka może być wartościową propozycją dla osób poszukujących nowych perspektyw i chcących spojrzeć na zdrowie jako na dynamiczną relację między ciałem, umysłem, energią i środowiskiem.

Egzemplarz książki otrzymałam w ramach współpracy z portalem 

Wydanie: I
Data premiery: 17.10.2025r.
Data premiery tego wydania niemieckiego: 01.12.2022r.
Ilość stron: 416
Okładka: miękka
Wymiary: 145 x 205 mm;
Tytuł oryginału: Die geheime Macht der Psyche: Quantenphilosophie: Die Renaissance der Urmedizin
Tłumaczenie: Piotr Lewiński
ISBN: 978-83-8301-913-0

Wydawnictwo: Studio Astropsychologii
Moja ocena: 5/6