[53/26] - 1991.: "Podróż przez czas" Tom IV "Światło szczęścia"

"Światło szczęścia"

Seria: Podróż przez czas

Tom czwarty

Éric-Emmanuel Schmitt

"Możemy zaznać szczęścia tylko wtedy,

gdy odnajdziemy swoją brakującą część

i powrócimy dzięki temu do swojej pierwotnej jedności."

Szczęście to jedno z tych słów, które każdy rozumie inaczej, a jednocześnie wszyscy go szukamy. Czasem wydaje się być na wyciągnięcie ręki, innym razem znika, gdy tylko próbujemy je uchwycić. Czwarta odsłona serii "Poprzez czas" - "Światło szczęścia" pokazuje, że droga do niego nie zawsze prowadzi przez to, co znane — czasem wymaga odwagi, by odejść i zacząć od nowa. Bo bywa tak, że czasem największym aktem miłości jest odejście i zrobienie kroku w stronę nieznanego, by wreszcie spotkać się z samym sobą.

Główny bohater, Noam, staje przed trudnym wyborem: aby wyrwać się z bolesnej przeszłości i toksycznej relacji, musi porzucić wszystko, co dotąd znał, i wyruszyć w nieznane. Jego droga prowadzi do starożytnej Grecji, a szczególnie do Aten – miejsca narodzin demokracji, teatru i filozofii. To właśnie tam spotyka Dafne, która staje się dla niego symbolem nadziei i nowego początku. Zanim jednak do tego dojdzie, najpierw musi jeszcze przeżyć śmierć swoją i Nury w Egipcie, by odrodzić się 980 lat później i trafić na wyspę Lesbos, gdzie poznaje intrygującą i niezwykłą kobietę poetkę – Safonę. Tam, w pewnym momencie stwierdza, że stracił swoje życie, nie panuje nad nim, a Nura i Safona zbyt mocno go ograniczają, więc ucieka nie tylko od ukochanych kobiet, ale, lecz od własnych lęków i złudzeń. Jego droga prowadzi do starożytnej Grecji, gdzie wśród ateńskich ulic i ciszy Delf zaczyna się rodzić nowa opowieść. Spotkanie z Dafne daje mu nadzieję na świeży początek, ale pan Schmitt nie pozwala, by było to proste. Na horyzoncie pojawia się Ksantypa, przebiegła siostra Dafne, oraz surowe zasady ateńskiej wspólnoty, które zmuszają Noama do udziału w igrzyskach olimpijskich. To właśnie tam, w zderzeniu z własnymi ograniczeniami, odkrywa, że wolność nie polega na ucieczce przed przeznaczeniem, lecz na odwadze, by mu spojrzeć w oczy. Okazuje się, że odnalezienie szczęścia nie jest proste...

I kolejna podróż w czasie za mną, opisana bardzo wyraziście, barwnie i prawdziwie. Dzięki niej mogłam uczestniczyć w wydarzeniach, które znane są jedynie z kart podręczników historii.

Tak jak w poprzednich trzech tomach, również tutaj wydarzenia rozgrywają się w dwóch przestrzeniach czasowych. Pierwsza z nich, oznaczona jako INTERMEZZO, to współczesność, a potem dopiero fabuła przenosi nas w czasie w kolejnych rozdziałach danej części. Podobnie jest z narracją, która także ma dwie formy. Ta prowadzona w starożytności ma formę pierwszoosobową z perspektywy Noama, natomiast prowadzona współcześnie przechodzi w perspektywę trzecioosobową, ale też skupia się na Noamie.

Minusem jest niepodawanie konkretnych dat, gdy dzieją się wydarzenia. Natomiast autor niejako naprowadza nas na tę informację, gdyż osadza fabułę w konkretnych, prawdziwych wydarzeniach. Z mojego „śledztwa” wynika, że: akcja dzieje się w v wieku p.n.e. gdyż takim wyznacznikiem jest wojna peloponeska, która miała miejsce w latach 431–404 p.n.e. To pozwala nie tylko uczestniczyć w tym wydarzeniach, ale też spotkać znanych ludzi z tamtego czasu, takich jak Perykles, Sokrates, Hipokrates i innych. 

Drugą wskazówką jest zaraza ateńska” – epidemia, która spustoszyła Ateny i starożytną Grecję, która wybuchła w 430 p.n.e., powracając w 429 p.n.e. i zimą 427/426 p.n.e. Od tego momentu upłynęło 2500 lat, więc wydarzenia przedstawiane Intermezzo umiejscowione byłyby w latach 60. XXI wieku, a więc okres wybiegający w dalsze lata, niż nasza obecne czasy. Ten motyw zatytułowany tak jak w poprzednich tomach tym razem znajduje się zawsze na końcu każdego rozdziału i rozgrywa się w Stanach Zjednoczonych, a konkretnie w Los Angeles. Wcześniej towarzyszyliśmy mu w Bejrucie, potem w stolicy, gdy Nura jest żoną Svena Thorstena i wspólnie wychowują piętnastoletnią córkę Brittę. To kontynuacja tego wątku, w którym tym razem na plan pierwszy wysuwa się próba rozwikłania tajemnic skrywanych przez Noama i Nurę przez Brittę.

„Światło szczęścia” to kolejna odsłona bestsellerowej serii „Podróż przez czas”, po powieściach: „Raje utracone”, „Brama do nieba” i „Ciemne słońce” wchodzimy w świat, w którym rodzi się demokracja, teatr, filozofia , a wszystko to, co narodziło się tysiące lat temu, wciąż odbija nasze dzisiejsze pytania. O miłość. O sens. O szczęście. O to, czy naprawdę kierujemy własnym losem, czy jedynie podążamy ścieżką, którą ktoś lub coś wyznaczył nam wcześniej. Autor prowadzi przez wydarzenia z lekkością, łącząc emocjonującą fabułę z refleksją, która zostaje na długo. Wykazuje się przy tym ogromną znajomością tematu i potrafi sprawić, byśmy poczuli ówczesny klimat. Przy okazji porusza sprawy, które aktualne są także dzisiaj. Wyłania się wniosek, że natura ludzka się nie zmienia. Zmieniają się jedynie okoliczności i podejście do spraw. Pokazuje to na przykładzie relacji homoseksualnych, które były dawniej traktowane zupełnie inaczej, niż dziś przez niektóre środowiska. To powieść, która splata historię, mitologię i uniwersalne pytania o ludzką naturę. Pokazuje, że choć zmieniają się epoki, człowiek wciąż pragnie tego samego — zrozumienia siebie i znalezienia miejsca, w którym naprawdę może być sobą.

Recenzja tomu I "Raje utracone"

Recenzja tomu II "Brama do nieba"

Recenzja tomu III "Ciemne słońce"

Książkę przeczytałam w ramach współpracy

z PRart Media Bogna Piechocka

i wydawnictwem

Wydanie: I
Data premiery: 28.01.2026r.
Data premiery we Francji: 17.04.2024r.
Ilość stron: 488
Wymiary: 155 x 235 mm
Tytuł oryginalny: La Lumière du bonheur
Tłumaczenie: Łukasz Müller
ISBN: 978-83-8367-879-5
Wydawnictwo: Znak
Moja ocena: 5/6

[52/26] - 1990.: "Kwantowy kod zdrowia"

"Kwantowy kod zdrowia"

Aktywuj procesy zdrowienia na poziomie komórkowym 

dzięki sile umysłu

dr Ulrich Warnke

„Energia jest wielkością, 

która zawiera siebie.”

Choć medycyna rozwija się dynamicznie, a dostęp do diagnostyki jest większy niż kiedykolwiek, coraz więcej osób zmaga się z chorobami przewlekłymi, zaburzeniami odporności i stresem. Pojawia się więc pytanie, czy zdrowie można sprowadzić wyłącznie do parametrów biologicznych, czy też jest ono efektem równowagi między ciałem, psychiką, emocjami i środowiskiem. W dzisiejszym świecie pełnym presji i pośpiechu zdrowie staje się odbiciem naszego stylu życia i sposobu myślenia.

Te i inne tematy podejmuje dr Ulrich Warnke w swojej książce „Kwantowy kod zdrowia”, która od lat przyciąga uwagę osób poszukujących głębszego spojrzenia na mechanizmy rządzące ludzkim zdrowiem. 

Autor łączy fizykę kwantową, psychosomatykę i holistyczne podejście do człowieka, proponując model, w którym świadomość, emocje i energia odgrywają kluczową rolę w procesach zachodzących w organizmie. Książka należy do pięciotomowej serii „Der archaische Zivilisationsmensch” („Renesans starożytnej medycyny”). To pokazuje, że zainteresowanie tematyką zdrowia kwantowego i psychosomatyki utrzymuje się od dekad. 

Jej pierwsze wydanie ukazało się w 1998 roku, a do 2004 roku pojawiły się już trzy kolejne edycje. W Niemczech publikacja doczekała się czwartego wydania, natomiast polska edycja jest pierwszym wydaniem na naszym rynku. Choć od powstania książki minęło wiele lat, autor jedynie nieznacznie ją odświeżył, ponieważ zawarte w niej rozważania dotyczące zdrowia, kondycji społeczeństwa oraz ograniczeń współczesnej medycyny pozostają w dużej mierze aktualne.

W Polsce pan Warnke jest znany również z takich tytułów jak „Kwantowa energia myśli. Ukryta moc mózgu i emocji”, „Fizyka kwantowa na co dzień” czy „Fizyka kwantowa i świat pośredni”. Podobnie jak w tych publikacjach, także w „Kwantowym kodzie zdrowia” autor łączy teorię z praktyką. 

Pierwsza część książki ma charakter teoretyczny — opisuje problemy współczesnego człowieka i medycyny oraz ich związek z energią kwantową. Druga część jest bardziej praktyczna i zawiera wskazówki dotyczące eliminowania zaburzeń funkcjonalnych, stanów lękowych i napięć emocjonalnych.

Autor przekonuje, że umysł może oddziaływać na ciało aż na poziomie komórkowym, a świadoma praca z emocjami i intencją wspiera proces zdrowienia. Odpowiada na pytanie, dlaczego mimo zdrowego trybu życia czasem chorujemy i dlaczego medycyna klasyczna nie zawsze potrafi wskazać przyczynę dolegliwości. Pokazuje, że psychika, energia i ciało współtworzą nasze doświadczenie, a człowiek może aktywnie wpływać na swój stan zdrowia.

Ważnym elementem książki jest rola emocji i nieuświadomionych wzorców mentalnych w powstawaniu chorób. Negatywne myśli mogą sabotować nawet najlepszy styl życia, a wiele chorób cywilizacyjnych wiąże się z zaburzeniami odporności wynikającymi zarówno z wpływów środowiskowych, jak i z chronicznego stresu. 

Zdaniem pana Warnke - u źródeł wielu problemów zdrowotnych leżą zaburzenia funkcjonalne wywołane nieprawidłowymi nawykami psychicznymi, dlatego tak ważna jest odpowiedzialność za własne zdrowie i reagowanie na pierwsze sygnały zaburzeń. Zwraca również uwagę na szerszy kontekst społeczny. Wskazuje, że współczesna medycyna oddaliła się od człowieka, koncentrując się na danych i procedurach, a pomijając subiektywne doświadczenie pacjenta. Krytykuje też społeczeństwo, które redukuje człowieka do roli narzędzia wzrostu gospodarczego. Mimo najlepszej sytuacji materialnej w historii wiele osób nie czuje się szczęśliwych, a świat coraz bardziej przypomina pole walki, które rodzi lęk i niepewność materializujące się w ciele jako choroba.

Na uwagę zasługuje przystępna forma książki, w której wiedza została przedstawiona jasno i przejrzyście, a całość wzbogacają rysunki, grafiki i ilustracje pokazujące schematy działania organizmu na różnych poziomach i ułatwiające przyswajanie informacji.

„Kwantowy kod zdrowia” zachęca do refleksji nad rolą psychiki w zdrowiu i do większej uważności na własne emocje. Choć wiele tez autora ma charakter metaforyczny i nie pokrywa się z naukowym konsensusem, książka może być wartościową propozycją dla osób poszukujących nowych perspektyw i chcących spojrzeć na zdrowie jako na dynamiczną relację między ciałem, umysłem, energią i środowiskiem.

Egzemplarz książki otrzymałam w ramach współpracy z portalem 

Wydanie: I
Data premiery: 17.10.2025r.
Data premiery tego wydania niemieckiego: 01.12.2022r.
Ilość stron: 416
Okładka: miękka
Wymiary: 145 x 205 mm;
Tytuł oryginału: Die geheime Macht der Psyche: Quantenphilosophie: Die Renaissance der Urmedizin
Tłumaczenie: Piotr Lewiński
ISBN: 978-83-8301-913-0

Wydawnictwo: Studio Astropsychologii
Moja ocena: 5/6

[51/26] - 1989.: "Jutro może być za późno"

"Jutro może być za późno"

Katarzyna Grzebyk

„Istnieje tylko to, o czym pamiętamy”

Często mówimy, że coś zrobimy jutro. Odkładamy słowa, decyzje i uczucia, wierząc, że czas będzie dla nas łaskawy. Jednak życie potrafi brutalnie przypomnieć, że "Jutro może być za późno". To też tytuł, która pokazuje to w sposób wyjątkowo przejmujący, splatając ze sobą dwie historia, które początkowo biegną obok siebie, by później zazębić się w sposób nieoczywisty, a jednocześnie bardzo poruszający.

Fabuła rozpoczyna się mocnym, dramatycznym prologiem osadzonym w 1940 roku w Strzyżowie. Już na pierwszych stronach czytelnik zostaje skonfrontowany z brutalnością wojny — sceną, która wstrząsa i nadaje ton całej historii. To właśnie wtedy pojawia się motyw klątwy, dotycząca kamienicy, w której doszło do przejmującej tragedii.

Następnie przenosimy się do współczesności, do Gdańska, gdzie poznajemy Malwinę, która właśnie pragnie zmienić swoje życie i uciec od bolesnej przeszłości. Los kieruje ją do małej miejscowości - Strzyżów, gdzie owianą złą sławą kamienicę i otwiera w niej kwiaciarnię.  Mieszkańcy miasteczka omijają to miejsce szerokim łukiem, więc Malwina wpada na pomysł, by do każdego bukietu dołączać dobrą wróżbę. Jej życie zaczyna powoli wracać na właściwe tory, aż pewnego dnia w drzwiach kwiaciarni staje ktoś, kto nieświadomie otworzy drzwi do przeszłości sprzed ponad osiemdziesięciu lat. 

Ale to nie jedyna osoba, która pojawia się w życiu Malwiny. Obok kogoś związanego z tragiczną historią Ignacego i Sary pojawia się również ktoś zupełnie nowy, ktoś, kto powoli, cierpliwie i z wyczuciem zaczyna leczyć jej zranione serce. Ta postać wnosi do powieści ciepło, nadzieję i delikatne światło, które stopniowo rozprasza mrok przeszłości. Dzięki temu współczesny wątek nie jest jedynie odbiciem dawnych wydarzeń, ale staje się opowieścią o odradzaniu się, o drugiej szansie i o tym, że nawet po najtrudniejszych doświadczeniach można odnaleźć spokój i bliskość.

Drugą warstwą powieści jest historia Ignacego jedenastoletniego chłopca, który zakochuje się w Sarze, córce fotografa. Ich uczucie jest niewinne, delikatne, pełne dziecięcej nadziei. Pani Grzebyk z ogromną czułością oddaje emocje młodego bohatera: niepewność, zachwyt, tęsknotę, pierwsze drżenie serca. To jedna z najpiękniejszych części książki, bo pokazuje, jak kruche jest to, co wydaje się nam oczywiste — dzieciństwo, bezpieczeństwo, przyszłość. Niestety, wojna przychodzi szybciej, niż ktokolwiek mógł się spodziewać, i rozdziela młodziutkich zakochanych na zawsze. 

Autorka opowiada dwie niezwykle wzruszające i życiowe historie, które początkowo biegną obok siebie, jakby nie miały ze sobą nic wspólnego. Z czasem jednak zaczynają się zazębiać w sposób szczególny, nieoczywisty, a jednocześnie bardzo poruszający. To właśnie w tym splocie przeszłości i teraźniejszości tkwi największa siła powieści. Pani Grzebyk pokazuje, że losy ludzi — nawet tych, którzy nigdy się nie spotkali — mogą być ze sobą nierozerwalnie związane. Przeszłość nie znika, nie rozpływa się w czasie. 

W tej historii nie tylko główni bohaterowie są ważni. Autorka z dużą wrażliwością kreśli także postacie drugoplanowe — mieszkańców Strzyżowa, ludzi, którzy noszą w sobie pamięć o dawnych wydarzeniach, ale też własne lęki, uprzedzenia i traumy. To sprawia, że świat przedstawiony jest pełny, wiarygodny i żywy. Śledzimy losy Malwiny i Ignacego, ale też zanurzamy się w codzienność miasteczka, które istnieje naprawdę, tak jak niektóre miejsca wymienione w książce. Z kolei historia  jest fikcją literacką, ale na tyle wiarygodną, że mogłaby wydarzyć się naprawdę. 

Styl pani Katarzyny Grzebyk ma w sobie emocjonalny klimat, dzięki któremu wnikamy w historią całkowicie. Potrafi jednym zdaniem oddać atmosferę chwili, a jednym obrazem, cały ból bohaterów. Jej język jest prosty, ale nie banalny; ciepły, ale nie przesłodzony. Dzięki temu książkę czyta się z dużą przyjemnością, a jednocześnie z rosnącym napięciem. Wciągnęłam się w tę historię od pierwszych stron i z ciekawością śledziłam losy bohaterów — zarówno tych pierwszoplanowych, jak i drugoplanowych, którzy wcale nie są tu jedynie tłem.

Muszę jednak przyznać, że w trakcie lektury brakowało mi większej przejrzystości w oznaczeniach czasowych. Gdyby nie opis na okładce, trudno byłoby jednoznacznie ustalić, kiedy dokładnie dzieją się poszczególne sceny. Jedyną wyraźną datą jest ta z prologu. Później przeskoki między czasami bywają nagłe, a retrospekcje — nieoznaczone. Wątek Malwiny szczególnie mnie zmylił: najpierw widzimy ją pakującą się do wyjazdu, a w kolejnym rozdziale nagle trafiamy do sceny w szpitalu, która okazuje się wydarzeniem sprzed roku. Dopiero po chwili można to poskładać.

Mimo tych drobnych minusików, powieść "Jutro może być za późno" to historia złożona z kilku warstw, pełna emocji, smutku, wzruszeń, ale też ciepła i nostalgii. Pani Grzebyk pięknie splata przeszłość z teraźniejszością, pokazując, że uczucia, nawet te uśpione,  potrafią przetrwać czas. To historia o pamięci, o ranach, które nie zawsze widać, i o tym, że czasem trzeba wrócić do miejsca naznaczonego bólem, by odnaleźć siebie. A także o tym, że los lubi splatać ludzkie drogi w najmniej spodziewanych momentach. To książka, która zostaje w myślach na długo, nie tylko dzięki emocjom, ale także dzięki świadomości, że takie historie mogły wydarzyć się naprawdę. Pani Grzebyk przypomina nam, jak ważne jest „tu i teraz”, by nie odkładać słów, uczuć i decyzji na później. „Co masz zrobić jutro, zrób dziś”, bo czasami naprawdę jutro może być za późno, by nie stracić czegoś ważnego.

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem 

Wydanie: I

Data premiery 10.02.2026 r.

Ilość stron: 320

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Wymiary: 140x205 mm

ISBN 978-83-8335-769-0

Wydawnictwo: Zysk i S-ka

Moja ocena: 5/6

[50/26] - 1988.: „Addicted. Związani przeszłością”

"Addicted. 

Związani przeszłością"

Hope S. Ward

„Nie ma magicznego przycisku, 

który kasuje wspomnienia 

czy idiotyczne riposty, 

nawet jeżeli były zgodne z prawdą.”

Niewypowiedziane słowa, niedomówienia i pochopne decyzje potrafią zniszczyć nawet bardzo silną więź. Czasem wystarczy kilka błędów, brak rozmowy i ingerencja osób trzecich, by coś, co kiedyś było ważne, zamieniło się w żal i wzajemną niechęć. A kiedy po latach los ponownie stawia takie osoby na swojej drodze, dawne emocje bardzo szybko wracają na powierzchnię. I właśnie o tym opowiada książka „Addicted. Związani przeszłością”.

Brealyn Gray, nazywana Bree lub Lyn, oraz Killian Hayes kilka lat temu tworzyli szczęśliwą parę. Dziś jednak trudno im nawet spokojnie ze sobą rozmawiać. Ich relacja pełna jest napięcia, niedomówień i wzajemnych pretensji. Sytuację dodatkowo komplikuje decyzja ich ojców, którzy planują przekazać im udziały w rodzinnej firmie. Oznacza to, że Bree i Killian będą musieli razem nią zarządzać, mimo że oboje nie potrafią sobie tego wyobrazić.

W prologu jesteśmy świadkami chwili, w której bohaterowie dowiadują się o planach swoich rodziców. Zanim jednak zobaczymy, jak potoczy się ich wspólna przyszłość, autorka cofa czytelnika do wydarzeń z przeszłości. To właśnie one doprowadziły do rozpadu ich związku i sprawiły, że dawne uczucie zamieniło się w niechęć.

Czytając o tych wydarzeniach, trudno było mi jednoznacznie stwierdzić, kto tak naprawdę ponosi większą winę za całą sytuację. W opisie książki możemy przeczytać, że Brealyn jest inteligentną młodą kobietą, jednak po jej zachowaniu i sposobie wyciągania wniosków nie zawsze było to dla mnie oczywiste. Owszem, Killian również nie jest postacią bez skazy, ale miałam wrażenie, że Bree zbyt łatwo przyjęła pewne rzeczy za pewnik i nie próbowała ich dokładnie wyjaśnić.

Autorka bardzo ciekawie prowadzi narrację. W części dotyczącej przeszłości wydarzenia poznajemy wyłącznie z perspektywy Brealyn, przez co otrzymujemy dość jednostronny obraz sytuacji. Dopiero w teraźniejszości narracja staje się naprzemienna i możemy poznać również punkt widzenia Killiana. Dzięki temu historia zyskuje szerszy kontekst i pozwala spojrzeć na relację bohaterów z innej strony.

Po latach sprawa wciąż pozostaje żywa – wywołuje emocje i tkwi niczym zadra. Zarówno u niej, jak i u niego. Różnica polega jednak na tym, że Bree wciąż wraca do tamtych wydarzeń, podczas gdy Killian przez długi czas nie mówi głośno o tym, co go boli i co wciąż nie daje mu spokoju. Przyznam, że w tej sytuacji częściej rozumiałam właśnie jego reakcje i łatwiej było mi spojrzeć na całą historię z jego perspektywy.

Istotną rolę odgrywają także postacie drugoplanowe, które w różny sposób wpływają na rozwój wydarzeń. Szczególnie wyraźnie widać kontrast między przyjaciółką Bree – Jasmine, której rady często wydają się bardziej impulsywne niż rozsądne, a przyjacielem Killiana – Milo. Ten drugi znacznie częściej pełni rolę głosu rozsądku i stara się spojrzeć na sytuację z dystansu.

Powieść „Addicted. Związani przeszłością” można określić jako romans o charakterze biurowym, ponieważ znaczna część wydarzeń rozgrywa się właśnie w tej przestrzeni. Motyw hate-love również nie jest tutaj całkiem typowy. Historia bohaterów rozwija się raczej od miłości do nienawiści, a następnie ponownie w stronę uczuć, gdy Bree i Killian zaczynają przypominać sobie, że łączy ich coś więcej niż tylko wspólne obowiązki zawodowe.

Dużą rolę odgrywa także styl autorki. Pani Hope S. Ward pisze bardzo lekko i wciągająco, dzięki czemu łatwo wczuć się w emocje bohaterów i zrozumieć ich rozterki. Z zainteresowaniem śledziłam kolejne rozdziały, chcąc zobaczyć, jak dalej potoczą się ich losy i czy uda im się uporać z przeszłością.

Fabuła oparta została na kilku dobrze znanych schematach charakterystycznych dla romansów. Już na wczesnym etapie można się domyślić, w jakim kierunku rozwinie się relacja Bree i Killiana. Nie oznacza to jednak, że historia jest nudna. Autorka potrafi w taki sposób prowadzić narrację i budować napięcie między bohaterami, że mimo pewnej przewidywalności nie traci się zainteresowania ich dalszymi losami. Jednym z motywów pojawiających się w tej historii jest popularny w romansach schemat drugiej szansy. W tym przypadku dotyczy on jednak obojga bohaterów, którzy po latach muszą ponownie zmierzyć się z emocjami oraz wydarzeniami z przeszłości. Wspólna praca sprawia, że nie mogą już dłużej udawać, że ich historia należy do zamkniętego rozdziału.

To opowieść, w której wiele dzieje się nie tylko w samych wydarzeniach, ale również w emocjach bohaterów. Przede wszystkim pokazuje, jak niewyjaśnione sprawy, błędne wyobrażenia i brak szczerej rozmowy potrafią na lata skomplikować życie. Jednocześnie przypomina, że w takich sytuacjach wina rzadko leży wyłącznie po jednej stronie – czasem wystarczy kilka pochopnych decyzji i zbyt szybkie wyciąganie wniosków, by relacja, która kiedyś była ważna, zaczęła się powoli rozpadać.

Egzemplarz książki otrzymałam w ramach współpracy z portalem 

Wydanie: I

Data premiery: 16.12.2025r.

Ilość stron: 360

Wymiary: Wymiary 140 x 200 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

ISBN: 978-83-289-2894-7

Wydawnictwo: Editio

Moja ocena: 5/6

[49/26] - 1987.: "Ptaki, które śpiewają nocą" Tom I

"Ptaki, które śpiewają nocą"

Tom pierwszy

Marta Łabęcka

„Czasami musisz zaufać, że wszechświat najlepiej wie, 

co dla Ciebie dobre.”

W życiu każdy z nas popełnia błędy. Niektóre decyzje są świadome, inne podejmujemy pod wpływem impulsu. Czasem właśnie te „złe” wybory prowadzą do najlepszych przygód. Austin Hale bohater książki „Ptaki, które śpiewają nocą” wie o tym doskonale, gdyż od zawsze żyje od jednej decyzji do drugiej, nie patrząc na konsekwencje. Z kolei Savannah Rivers jest jego przeciwieństwem. Ona ma problem z podejmowaniem najdrobniejszych decyzji, ale pewnego dnia robi coś, czego nigdy by się po sobie nie spodziewała. Plan, który wydawał się bezpieczny i pewny, nagle zaczyna przypominać klatkę, z której chce się uciec jak najdalej. A gdy już zrobi się ten pierwszy krok w nieznane, okazuje się, że droga przed nami może prowadzić w miejsca, których wcześniej nawet nie braliśmy pod uwagę.

Austin Hale to mistrz złych decyzji i dobrych historii. Głośny, charyzmatyczny, pewny siebie, i pełen energii, ma w sobie magnetyzm, obok którego trudno przejść obojętnie. Osiem lat temu opuścił Richmond, by udowodnić rodzicom, że poradzi sobie sam, lecz jego skłonność do ryzyka sprawiła, że wciąż nie osiągnął niczego, z czego byłby dumny. Mimo to zachowuje optymizm i wierzy, że nawet błędy mogą prowadzić do czegoś wartościowego. Wszystko zmienia się, gdy w barze w Dakocie Północnej zauważa dziewczynę w sukni ślubnej i różowego kampera Savannah.

Savannah Rivers jest jego przeciwieństwem: poukładana, ostrożna, trzymająca się planów. Ucieczka w dniu ślubu i podróż kamperem zmarłej siostry to pierwszy tak impulsywny krok w jej życiu i moment, w którym zaczyna rozumieć, że jedyna słuszna droga to ta, która prowadzi naprzód, by spełniać marzenia. Jedną z niespodzianek na tej drodze okazuje się Austin.

Między tą dwójką szybko rodzi się nić porozumienia, która przeradza się w przyjaźń. Austin nie wie, dokąd zaprowadzi go podróż z Savannah, ale jest pewien, że dostarczy mu nowych doświadczeń. Postanawia więc towarzyszyć jej przynajmniej do Richmond, dokąd sam zamierza wrócić po latach nieobecności. Wspólne spędzanie czasu przez wiele dni sprawia, że bohaterowie zaczynają poznawać się coraz lepiej, odkrywają zarówno swoje dobre, jak i te mniej idealne cechy i swoje wcześniejsze doświadczenia.

Zderzenie tych dwóch zupełnie różnych osobowości wypada bardzo ciekawie. Savannah, która do tej pory trzymała się sztywnych zasad i planów, zaczyna powoli otwierać się na spontaniczność. Austin natomiast przy niej zaczyna momentami patrzeć na świat bardziej refleksyjnie. Ich relacja rozwija się stopniowo i naturalnie bez nadmiernego dramatyzmu, ale z dużą dawką emocji i humoru. Z czasem przekonują się, że łączy ich znacznie więcej, niż początkowo sądzili. Austin okazuje się mieć swoje sekrety, które ukrywa pod maską wyluzowanej osobowości, natomiast Savannah dostrzega, że związek z niedoszłym mężem Landonem nie byłby tym, który dawał jej szczęście i swobodę.

Dużą rolę w tej historii odgrywa sama podróż. Droga przemierzana różowym kamperem staje się nie tylko tłem wydarzeń, ale również metaforą zmian zachodzących w bohaterach. Każdy kolejny przystanek, spotkani ludzie czy nowe doświadczenia sprawiają, że Savannah zaczyna patrzeć na swoje życie z innej perspektywy.

Ciekawym rozwiązaniem i uzupełnieniem historii jest grafika zamieszczona przy każdym rozdziale. Zaznaczony jest na niej stan USA, w którym w danym momencie przebywają bohaterowie. Dzięki temu możemy świadomie śledzić ich podróż, towarzyszyć im w kolejnych przygodach, przemyśleniach, a przy okazji odkrywać różne zakątki kraju.

Autorka posługuje się lekkim i bardzo wciągającym stylem, dzięki czemu książkę czyta się naprawdę przyjemnie. Bohaterowie są wyraziści i autentyczni, a dialogi między nimi wypadają naturalnie i często potrafią wywołać uśmiech. Historia dobrze balansuje między momentami lekkimi i zabawnymi a bardziej refleksyjnymi fragmentami.

Byłam jednak zaskoczona, gdy na ostatniej stronie zobaczyłam informację, że to dopiero koniec pierwszej części historii. Miałam nadzieję, że całość zamknie się w jednym tomie. Na okładce ani w opisie nie ma wyraźnej informacji o tym, że jest to początek serii. Tym bardziej że autorka w finale postanowiła zaburzyć tworzącą się między bohaterami harmonię. To, co wydarzyło się na końcu, wpisało się w schemat znany z wielu innych powieści i muszę przyznać, że poczułam się tym rozwiązaniem trochę rozczarowana. Mimo to historia Austina i Savannah pozostaje na długo w pamięci i z ciekawością czekam, by w kolejnej części, by zobaczyć, co dla niech zaplanowała autorka.

„Ptaki śpiewają nocą” to powieść drogi, która zaczyna się od ucieczki sprzed ołtarza, a kończy znacznie dalej niż tylko na mapie. To historia o odwadze, która pojawia się wtedy, gdy wszystko inne zaczyna się rozpadać. O wychodzeniu poza schematy, własne granice, życiu chwilą i o tym, że czasem trzeba zrobić coś kompletnie nierozsądnego, by wreszcie zacząć żyć po swojemu.

Egzemplarz książki otrzymałam w ramach współpracy z portalem

Wydanie: I

Data premiery: 29.10.2025r.

Ilość stron: 456

Wymiary: 140 x 208 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

ISBN 978-83-289-0862-8

Wydawnictwo: beYA

Moja ocena: 5/6

[48/26] - 1986.: "Złudzenia"

"Złudzenia"

Alicja Flis

„Zemsta ma słodki smak, 

ale najlepiej smakuje na zimno”

Czasem jedno przypadkowe spotkanie potrafi odmienić bieg wydarzeń bardziej, niż moglibyśmy przypuszczać. Właśnie od takiego momentu zaczyna się powieść „Złudzenia”, której opis zapowiada historię trzech kobiet, ale tak naprawdę poznajemy cztery różne bohaterki, których drogi splatają się w niezwykłych okolicznościach w Rzymie.

Aleksa, która od niedawna mieszka w Rzymie i pracuje w redakcji czasopisma prowadzonego przez Lorenzo. Każdego dnia, idąc do pracy, mija restaurację, w której pracuje młoda kelnerka. Dziewczyna zawsze przyjaźnie do niej macha, choć Aleksa nie rozumie dlaczego. To przypadkowe spotkanie z kelnerką wprowadza ją w serię tajemniczych wydarzeń.

Drugą z kobiet jest Weronika, która przyjechała do Rzymu z nadzieją na dobrą pracę i możliwość zarobienia pieniędzy na studia oraz pomoc rodzinie w Polsce. Rzeczywistość okazuje się jednak znacznie bardziej brutalna. Zamiast spełnienia marzeń czeka ją ciężka praca w restauracji kontrolowanej przez mafiosa Karlosa. To ona zawsze radośnie wita Aleksę, myśląc, że to Cristina, jej przyjaciółka. Cristina nie ma pojęcia, że w Rzymie mieszka kobieta, która jest do niej łudząco podobna, co wywołuje nieporozumienia i zaskoczenie.

Marita pamięta dzień, gdy zginęli jej rodzice i wówczas pozostała bez środków do życia. Wtedy na jej drodze pojawił się Karlos oferując opiekę. Była wówczas nastolatką, więc był to dla niej uśmiech od losu. Teraz postrzega tę relację inaczej, ale nie może zbyt wiele zrobić, by odejść od mafijnego bossa. To mogłoby się dla niej źle skończyć.

Cztery kobiety nie wiedzą, że łączy je nie tylko Rzym, jako miejsce zamieszkania i polskie pochodzenie, ale znacznie więcej. Z czasem zaczynają dostrzegać, że ich przeszłość jest pełna tajemnic i niedopowiedzeń, a dotychczasowe życie mogło być jedynie złudzeniem. Każde odkrycie prawdy zmienia ich spojrzenie na samych siebie i świat, a niektóre odkrycia mogą całkowicie odmienić ich przyszłość.

Powieść „Złudzenia” to wciągająca historia łącząca elementy sensacji, dramatu psychologicznego, romansu, powieści obyczajowej, a nawet mafijnych motywów, ale nie jest on dominujący. W tej wielowątkowej opowieści wyraźnie uwidaczniają się najważniejsze motywy: prawda ukryta za pozorami, siostrzana więź i utracona rodzina oraz poszukiwanie własnej tożsamości, a pomiędzy nimi ujawnia się miłość jako siła nadająca sens życiu. Śledzimy to wszystko w narracji trzecioosobowej, więc możemy poznawać wydarzenia z perspektywy różnych postaci – zarówno pierwszoplanowych, jak i drugoplanowych, dzięki czemu historia nabiera większej głębi.

Powieść okazała się dla mnie miłym zaskoczeniem, napisana bardzo wciągającym stylem i z oryginalną historią. Nie brakuje także momentów napięcia i niebezpiecznych wydarzeń, więc nie brakuje w niej emocji o różnym zabarwieniu.

Fabuła wciąga niemal od początku, jest pełna zakrętów i skrywanych prawd, a autorka umiejętnie prowadzi nas przez świat, w którym obok trudnych wydarzeń pojawiają się także momenty skłaniające do refleksji, wzruszeń i wywołujące niepokój. Pani Flis przypomina, że za wieloma wyborami stoją doświadczenia i emocje, o których często nie mamy pojęcia, a które potrafią całkowicie zmienić naszą perspektywę.

Miałam już okazję poznać styl Alicji Flis w książce pt.: „Pocałunek Boga”, dlatego do powieści „Złudzenia” podchodziłam z ciekawością i pewnymi oczekiwaniami. Sięgając po jej kolejną książkę, spodziewałam się historii pełnej emocji, tajemnic i psychologicznej głębi i taką otrzymałam.

Ta opowieść pozytywnie mnie zaskoczyła, bo okazała się znacznie bardziej wielowymiarowa, niż początkowo przypuszczałam. Autorka ponownie stworzyła historię, która łączy w sobie elementy sensacji i psychologicznej wrażliwości, a jednocześnie skłania do refleksji nad tym, jak wiele w naszym życiu opiera się na złudzeniach. To opowieść o poszukiwaniu prawdy, o błędach, które potrafią nas ukształtować i o nadziei, która pojawia się nawet w najmniej sprzyjających okolicznościach.

Egzemplarz książki otrzymałam w ramach współpracy z portalem 

Wydanie: I

Data wydania 14.11.2025r.

Wymiary: 140 x 205 mm

Okładka: Miękka

Ilość stron 354

ISBN 978-83-8011-332-9

Wydawnictwo: Warszawska Firma Wydawnicza

Moja ocena: 6/6

[47/26] - 1985.: " To są jakieś jaja" Tom III

"To są jakieś jaja"

Seria: Faceci są beznadziejni”

Tom trzeci

Katarzyna Bester

„Życie potrafi zaskoczyć”

Powyższy cytat idealnie pasuje do książki „To są jakieś jaja”. Czasami wydaje nam się, że zamknęliśmy już pewien rozdział w życiu. Zostawiliśmy za sobą ludzi, wspomnienia i emocje, które kiedyś były dla nas ważne. Los jednak bywa przewrotny i potrafi zaskoczyć w najmniej spodziewanym momencie. Niewyjaśnione sprawy mają bowiem to do siebie, że lubią wracać, a drugie szanse pojawiają się często wtedy, gdy wcale ich nie planujemy. Właśnie o takich spotkaniach z przeszłością, o uczuciach, których nie da się tak łatwo uciszyć, oraz o przyjaźni, która pomaga przetrwać największy emocjonalny chaos, opowiada najnowsza powieść Katarzyny Bester.

Trzecia odsłona historii o przyjaciółkach, które czytelnicy poznali w powieści „Chętnie przyjmę oświadczyny”, której bohaterka była Mallory, a w drugiej odsłonie pt.: „Faceci są beznadziejni” poznaliśmy Susan. Trzecia z tej trójki kobiet to June, której historia biegnie w tle, więc spodziewałam się kolejnej części, która przybliży tę postać. Jednak pani Katarzyna Bester zrobiła mi niespodziankę, czyniąc Emily Larsen postacią wiodącą w powieści „To są jakieś jaja”. Tytuł od razu wskazuje na humorystyczny ton fabuły i faktycznie nadaje on lekki ton opowiadanej historii. Ponownie zabiera nas w świat pełen humoru, emocji i relacji, które bywają równie skomplikowane co zabawne. 

Choć książki Katarzyny Bester nie są formalnie oznaczone jako seria i każdą z nich można czytać oddzielnie, znajomość wcześniejszych części sprawia, że spotkanie z bohaterkami staje się jeszcze przyjemniejsze. Autorka nie nadała jakiejś jednej nazwy dla tej serii, ale doskonale pasuje do niej tytuł "Faceci są beznadziejni", bo bohaterki takie czasami mają wrażenie. Jednak nie zawsze to przekonanie ma pokrycie w rzeczywistości, bo wiele nieporozumień wynika z niedopowiedzeń, pochopnych ocen i błędów popełnianych przez obie strony.

Emily Larsen pojawiła się w drugim tomie trylogii jako obiecująca autorka romansów. Teraz jest już znaną pisarką, której pierwsza książki ukazała się półtora roku temu. Wówczas miała narzeczonego Granta Donovana i plany na ich wspólną przyszłość. Teraz, gdy ją poznajemy po tych planach nic nie pozostało, a ona postanawia leczyć złamane serce w Macedonii, a dokładniej w malowniczej Ochrydzie, miasteczku położone nad pięknym jeziorem, które zachwyca spokojem, kojącymi widokami i południowym klimatem. Emily wierzy, że to właśnie tam odzyska równowagę, spokój i przede wszystkim dystans do wszystkiego, co wydarzyło się w jej życiu uczuciowym. Ma być to czas tylko dla niej — bez dramatów, bez byłego narzeczonego i bez kolejnych emocjonalnych komplikacji.

Jak łatwo się domyślić, rzeczywistość szybko weryfikuje te plany.

W Ochrydzie niespodziewanie pojawia się były narzeczony Emily, którego miała nadzieję już nigdy nie spotkać. Jego obecność całkowicie burzy wizję spokojnego wyjazdu. Niewyjaśnione sprawy z przeszłości, napięcie, które wciąż unosi się między bohaterami, tajemnicze zachowania Granta oraz fakt, że muszą przebywać blisko siebie, sprawiają, że emocje szybko wracają ze zdwojoną siłą. Emily, zamiast odpoczywać i układać życie na nowo, zaczyna prowadzić własne śledztwo, próbując odkryć, dlaczego Grant pojawił się właśnie tutaj i jakie sekrety może przed nią ukrywać. Zaalarmowane o tym wszystkim przyjaciółki Mallory, Susan i June niezwłocznie lądują w Macedonii, by wesprzeć Emily w jej perypetiach i pomóc odkryć, co skrywa Grant. 

Ich obecność wprowadza do historii sporą dawkę chaosu, energii i charakterystycznego humoru. Spokojny urlop zamienia się w serię zabawnych, czasem absurdalnych sytuacji, które pokazują, że z taką ekipą nie da się długo utrzymać powagi. Jednocześnie to właśnie relacje między bohaterkami stanowią emocjonalny fundament powieści. Ich wsparcie, lojalność i szczerość przypominają, jak ważną rolę w życiu odgrywają przyjaźnie, szczególnie w momentach życiowych kryzysów. To właśnie ich przyjaźń, temperament i wzajemne wsparcie są bowiem jednym z najmocniejszych elementów całej historii.

Styl autorki pozostaje lekki, dynamiczny i pełen humoru. Dialogi są naturalne, często zabawne, a bohaterowie mają wyraźnie zarysowane charaktery. Pani Bester dobrze balansuje między komedią obyczajową a historią o emocjach i relacjach. Dzięki temu powieść nie jest jedynie lekką historią romantyczną, ale także opowieścią o radzeniu sobie z rozczarowaniem, o próbie zamknięcia przeszłości i o tym, że czasem uczucia wracają wtedy, gdy najmniej się tego spodziewamy.

Jednym z dużych atutów książki jest także miejsce akcji. Katarzyna Bester z dużą swobodą i wyczuciem buduje atmosferę Macedonii. Opisy Ochrydy, jeziora, wąskich uliczek i lokalnych smaków sprawiają, że czytelnik może niemal poczuć wakacyjny klimat tej historii. Autorka nie przesadza z długimi opisami, ale potrafi stworzyć tło, które działa na wyobraźnię i sprawia, że cała opowieść nabiera lekkości oraz letniego charakteru. To jedna z tych książek, które czyta się z poczuciem, jakby samemu było się na urlopie razem z bohaterami.

Elementem, który momentami nieco mnie dystansował wobec bohaterek, był sposób, w jaki autorka przedstawia ich podejście do relacji z mężczyznami. Dziewczyny bywają bardzo bezpośrednie, czasem nawet zbyt wulgarne w języku i zachowaniu. Ich podejście do związków i seksu jest niezwykle swobodne, a momentami można odnieść wrażenie, że traktują mężczyzn z podobną lekkością, z jaką stereotypowo robią to niektórzy mężczyźni wobec kobiet. Przez to chwilami sprawiają wrażenie mniej subtelnych i mniej kobiecych, niż mogłyby być, choć jednocześnie rozumiem, że taki sposób kreowania bohaterek ma podkreślać ich niezależność i temperament.

Trzecia część serii „To są jakieś jaja” to ciepła, lekka, romantyczna i bardzo przyjemna historia o przyjaźni, drugich szansach i uczuciach, przed którymi nie da się uciec, nawet jeśli spróbujemy zmienić kraj, otoczenie i zacząć wszystko od nowa.

Recenzja tomu I "Chętnie przyjmę oświadczyny"

Recenzja tomu II "Faceci są beznadziejni"

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem

Wydanie: I

Data premiery: 11.02. 2026

Ilość stron: 312

Wymiary: 130x210 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

ISBN: 978-83-8423-339-9

Wydawca: Amare

Moja ocena: 5/6