[21/26] - 1959.: "Liwia W cieniu zemsty"

Liwia

W cieniu zemsty

Rita Rogowska

„Zrodziłam się z bólu. 

Odpowiedziałam na wołanie o pomoc, 

którego nikt nie słyszał. 

Jestem sprawiedliwością, która 

nie daje pokrzepienia, a wzmaga pragnienie.”

Powyższy cytat najlepiej oddaje ideę powieści, która sprowadza się do tego, że każde działanie niesie ze sobą konsekwencje, nawet jeśli nie przybierają one formy sprawiedliwego wyroku. Krzywda raz wyrządzona nie znika, a odkupienie win potrafi powrócić w innej postaci, często wtedy, gdy najmniej się tego spodziewamy. Granica między ofiarą, sprawcą a biernym obserwatorem bywa zaskakująco cienka. Nigdy nie wiadomo, kiedy oprawca stanie się ofiarą, a ofiara kimś, kto zacznie wymierzać własną sprawiedliwość. Ci, którzy krzywdzą innych, rzadko zastanawiają się nad tym, jakie skutki uruchamiają swoimi działaniami. Zło bowiem zawsze rodzi kolejne zło, a konsekwencje własnych czynów potrafią z całą siłą uderzyć także w tych, którzy je zapoczątkowali. Motyw ten wyraźnie wybrzmiewa w powieści „Liwia. W cieniu zemsty”, której już sam tytuł sugeruje mroczną opowieść o następstwach przemocy i milczenia.

Bohaterem powieści jest osiemnastoletni Nikodem Dunaj - spokojny, introwertyczny i empatyczny chłopak, który uważnie obserwuje otoczenie i wszystko analizuje. Nie czuje potrzeby bycia w centrum uwagi; woli przyglądać się światu z boku i wyrabiać własne opinie. Jego skłonność do refleksji sprawia, że w książce pojawia się wiele okazji do przemyśleń dotyczących ludzkiej natury i sensu istnienia.

Do jego klasy uczęszcza Liwia Różańska, która jest obiektem drwin i prześladowań, tylko dlatego, że swoim zachowaniem wyróżnia się od rówieśników. Jest cicha, wycofana i skromna, trzymająca się na uboczu, a to sprawia, że każdy dzień w szkole jest dla niej kolejną próbą przetrwania. Kulminacja przemocy, której świadkiem jest Nikodem, okazuje się momentem przełomowym, ale chłopak nie znajduje w sobie odwagi, by zareagować. Gdy Liwia znika ze szkoły na kilka dni, zaczyna się o nią martwić.  Jej powrót przynosi jednak więcej pytań niż odpowiedzi.

Liwia wraca bowiem odmieniona: pewna siebie, arogancka, nawet bezczelna, charyzmatyczna i niepokojąco przenikliwa. Mówi rzeczy, których nie powinna wiedzieć, a jej spojrzenie i słowa niosą w sobie coś mrocznego. Wraz z jej powrotem zaczynają dziać się dziwne, trudne do racjonalnego wyjaśnienia zdarzenia, pojawiają się ofiary, a Nikodem coraz częściej dręczony jest koszmarami i niepokojem. Czuje, że za przemianą Liwii kryje się coś złego i postanawia odkryć prawdę, uświadamiając  sobie, że coraz bardziej zaczyna mu na niej zależeć.

Może się wydawać, że zdradziłam zbyt wiele z fabuły, ale to zaledwie wierzchołek historii, jaką opowiada pani Rita Rogowska. Jej styl i sposób, w jaki wciąga nas w odmęty powieści, są zaskakująco dojrzałe, świadome i skuteczne. Nic nie zdradza, ze jest to debiut, a historia powstała, gdy autorka miała zaledwie piętnaście lat. Po czasie leżakowania na dnie szuflady, ujrzała ona światło dzienne i uważam, że był to dobry krok, by pokazać ją czytelnikom.

Cała historia przedstawiona jest z perspektywy Nikodema, co sprawiło, że bardzo mocno weszłam w jego tok myślenia. Towarzyszyłam mu w analizach, wątpliwościach i próbach logicznego wytłumaczenia tego, co dzieje się wokół. Jest tu sporo opisów i wewnętrznych monologów, ale uznałam je za w pełni uzasadnione charakterem bohatera i dobrze oddające jego introwertyczną naturę.

Szczerze mówiąc, spodziewałam się zupełnie innego obrotu spraw. Liczyłam na historię skupioną głównie na wątku przemocy rówieśniczej i próbach przeciwstawienia się szkolnym oprawcom. Tymczasem fabuła skręca w znacznie mroczniejszym kierunku. Zamiast sensacyjnej opowieści otrzymałam thriller psychologiczny z wyraźnymi elementami grozy, a momentami nawet horroru. Mrok narasta stopniowo, lecz bardzo sugestywnie, a atmosfera zagrożenia staje się coraz bardziej odczuwalna.

Powieść okazała się znacznie głębsza także pod względem psychologicznym i ukazywanych problemów, niż początkowo się wydawało. Autorka doskonale buduje klimat narastającego zła, które kumuluje się w postaci Liwii będącej ucieleśnieniem bólu, krzywdy i upokorzeń doświadczonych ze strony otoczenia. To opowieść o prawie przyczyny i skutku, o karmie zaznaczającej się jako nieuchronna konsekwencja wcześniejszych czynów. Zło, które zostało zignorowane, wraca, przybierając jeszcze mroczniejszą i bardziej niszczącą formę.

Pani Rita Rogowska umiejętnie buduje napięcie powoli, stopniowo, lecz konsekwentnie. Mrok sączy się z kolejnych stron, narastającego poczucia winy bohatera oraz z dziwnych zdarzeń, które zaczynają nawiedzać Lisią Górkę. Postać Nikodema wyraźnie ewoluuje: z przestraszonego, niepewnego siebie chłopaka stopniowo staje się kimś naładowanym złością, determinacją i odwagą, gotowym przeciwstawić się temu, co coraz wyraźniej przybiera niepokojący kształt. To jakby metafora tego, że sprzeciw wobec zła może przywrócić poczucie sprawczości i właśnie takiego rozwiązania oczekiwałam. Jednak i tu autorka mnie zaskoczyła.

Po lekturze tej książki nie poczułam ulgi. Nie jestem fanką horrorów i zupełnie nie spodziewałam się, że „Liwia. W cieniu zemsty” podąży w tak mrocznym kierunku. A jednak ciekawość nie pozwoliła mi jej odłożyć. Chciałam wiedzieć, jak to się skończy i dokąd autorka doprowadzi swoich bohaterów.

Zakończenie okazało się nieoczywiste, niepokojące i pozostawiające wiele niedopowiedzeń. Dowiadujemy się więcej o tym, co naprawdę się wydarzyło i jaka była w tym rola Nikodema, lecz nie wszystko zostaje jasno wyjaśnione. Miałam nadzieję na bardziej jednoznaczne zwycięstwo dobra nad złem i poczucie sprawiedliwości, więc mam nadzieję, że będzie kontynuacja tej historii. Wskazuje na to także  epilog, który zamiast domykać opowieść, otwiera nowe drzwi i pozostawia  z niepokojącym przeczuciem, że to dopiero początek większej gry.

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem

Wydanie: I

Data premiery:10.12. 2025

Wymiary: 130x210 mm

Ilość stron: 356

Okładka: miękka

ISBN: 978-83-8423-223-1

Wydawca: Novae Res

Moja ocena: 5/6

[20/26] - 1958.: "Kontrolowany trening oddechowy"

"Kontrolowany trening oddechowy

– program radykalnie redukujący stres"

Metody i ćwiczenia poprawiające sen i funkcjonowanie 

układu nerwowego

dr Egor Egorov

„Nasza reakcja na stres jest genialnym 

wynalazkiem natury.”

Oddech to coś, co robimy bez przerwy, a jednak rzadko zastanawiamy się, jak właściwie oddychamy. Z reguły większość z nas wykonuje od 9 do 16 oddechów na minutę, ale gdy dopada nas stres, tempo rośnie, jakby organizm próbował nadrobić brak równowagi. Dr Egor Egorov przypomina, że „więcej” nie oznacza „lepiej”. To jakość oddechu decyduje o tym, jak funkcjonuje nasz układ nerwowy, jak śpimy, jak reagujemy na napięcie i jak szybko wracamy do formy. W swojej książce „Kontrolowany trening oddechowy”, tak jak wskazuje tytuł, proponuje program pomagający zredukować stres poprzez ćwiczenia i metody, które pomogą nam poprawić jakość snu, a tym samym wpłyną nasz układ nerwowy i ogólnie na komfort życia.

Zanim jednak do tego dojdzie, najpierw wyjaśnia, że świadome oddychanie może być jednym z najprostszych i najskuteczniejszych sposobów na poprawę samopoczucia. Swoimi teoriami nie przytłacza, lecz w sposób dosyć przystępny przekazuje swoją wiedzę i prezentuje konkretne wskazówki, które pomagają odzyskać kontrolę nad oddechem, a tym samym nad stresem. Proponowane ćwiczenia, techniki i krótkie treningi można wykonywać niemal od razu, bez specjalnego przygotowania i bez dodatkowego sprzętu.

Choć publikacja ma nieco ponad 220 stron, zawiera wszystko, co warto wiedzieć o oddechu, stresie i naszym układzie nerwowym. Materiał został podzielony na 11 części, w których teoria płynnie przeplata się z praktyką. Dowiadujemy się dlaczego prawidłowe oddychanie jest ważne, jak wpływa na nasz organizm, na układ nerwowy i samopoczucie, ale też jak działa stres na nasz organizm, jak działa układ przywspółczulny, jakie są dobre i złe strony stresu, jak ważna jest rola snu dla naszego zdrowia, dlaczego oddech przeponowy jest tak ważny, czym jest kontrolowana hipoksja oraz jak można ją bezpiecznie wykorzystać w codziennym życiu. Dzięki poruszanym zagadnieniom możemy nauczyć się oceniać kondycję naszego układu nerwowego i od razu wprowadzić korzystne zmiany.

Wiedzę uzupełniają grafiki, dodatkowe informacje umieszczone na szarych stronach, a testy, techniki i ćwiczenia przewijające się przez całą książkę sprawiają, że lektura staje się interaktywnym doświadczeniem, a nie tylko biernym czytaniem. Dodatkowym atutem jest program z ćwiczeniami oddechowymi opracowany przez autora, który zapewnia, że bez względu na to z czym się zmagasz, czy jesteś odporny na stres, czy nie, jest on dla każdego.

To, co mnie najbardziej zaskoczyło, to fakt, że książka daje znacznie więcej, niż sugeruje okładka. Spodziewałam się prostego przewodnika z kilkoma technikami relaksacyjnymi, a dostałam kompletny program pracy z ciałem i emocjami. Książka uczy nie tylko oddychania, ale też obserwowania siebie, rozpoznawania sygnałów stresu i stopniowego budowania odporności psychicznej. To przewodnik, który pokazuje, jak uważnie traktować siebie — i jak wiele możemy zmienić, zaczynając od czegoś tak prostego jak oddech.

Szkoda jedynie, że polskie wydanie jest takie skromne, bo jedynie w czarno-biało-szarej kolorystyce. Oryginalna wersja wypada przy nim znacznie lepiej, gdyż zawiera kolorowe ilustracje i grafiki. To drobiazg, ale barwna oprawa treści z pewnością dodałyby publikacji atrakcyjności wizualnej i ułatwiły odbiór. Na szczęście treść broni się sama, nawet w monochromatycznej wersji.

„Kontrolowany trening oddechowy” to świetna propozycja dla każdego, kto czuje zmęczenie, napięcie, problemy ze snem albo po prostu chce poczuć się lepiej we własnym ciele. Dla sportowców będzie to dodatkowe narzędzie do pracy z wydolnością, dla seniorów — sposób na poprawę komfortu życia, a dla osób żyjących w ciągłym biegu — wreszcie chwila oddechu, dosłownie i w przenośni. To książka, która daje poczucie, że zmiana jest możliwa. I że zaczyna się od pierwszego świadomego wdechu.

Egzemplarz książki otrzymałam w ramach współpracy z portalem 

Wydanie: I

Data premiery: 05.12.2025r.

Premiera niemiecka: 21 grudnia 2024

Ilość stron: 232

Okładka: miękka

Wymiary: 145 x 205 mm

Tytuł oryginalny: Tytuł oryginału: 6 Atemzüge und nie wieder gestresst: Das Trainingsprogramm für mehr Gelassenheit

Tłumaczenie: Vario Impex

ISBN: 978-83-8429-025-5

Wydawnictwo: Vital

Moja ocena: 4/6

[19/26] - 1957.: "Campus Diaries" Tom II "Zasada Dixon"

"Zasada Dixon"

Seria: seria: Kampusowe dzienniki

Tom drugi

Elle Kennedy

„Życie jest zbyt krótkie, żeby nie robić wszystkiego, na co tylko ma się ochotę”

Znane powiedzenie, że kto się czubi, ten się lubi, doskonale pasuje do dwójki bohaterów książki „Zasada Dixon”. Diana Dixon i Shane Lindley zdecydowanie nie należą do osób, które od pierwszego spotkania pałają do siebie sympatią. Ona uważa go za podrywacza, lekkoducha i imprezowicza, z którym nie zamierza wchodzić w żadne relacje wykraczające poza absolutne minimum. Problem polega na tym, że unikanie Shane’a jest praktycznie niemożliwe – jego najlepszym przyjacielem jest Luke Ryder, obecnie mąż Gigi Graham, przyjaciółki Diany.

Historię tej dwójki mieliśmy już okazję poznać w pierwszej odsłonie serii „Kampusowe dzienniki”, zatytułowanej „Efekt Grahama”, dlatego powrót do tego świata jest jednocześnie znajomy i przyjemny. Wątek Diany pojawiał się tam w tle – już wtedy było wiadomo, że odziedziczyła po zmarłej ciotce mieszkanie na nowym osiedlu Meadow Hill w Hastings, do którego miał wprowadzić się również Shane. W pierwszym tomie zarysowana została także relacja Diany z Percym, który wówczas był jej chłopakiem. W drugiej odsłonie serii Diana staje się główną bohaterką, a Percy jest już jej byłym partnerem.

Pojawiają się również znajome twarze z serii „Off-Campus”: Graham Garrett, John Tucker czy Logan. Choć nie grają oni pierwszych skrzypiec, ich obecność sprawia, że historia staje się pełniejsza i bardziej wiarygodna, a relacje między bohaterami układają się w spójną całość.

Diana jest dziewczyną ambitną, pewną siebie, niepoddającą się przeciwnościom losu. To lato intensywne, bo poza dwoma posadą kelnerki w lokalnej knajpie i prowadzeniem zajęć na obozie dla cheerleaderek, przygotowuje się do konkursu tańca. Do tego pojawia się Percy, który absolutnie nie potrafi pogodzić się z rozstaniem, skutecznie wystawiając jej cierpliwość na próbę. Ostatnią rzeczą, jakiej potrzebuje, jest nowy sąsiad do mieszkania obok wprowadza się Shane, który ją irytuje na każdym kroku. Diana ustala więc jasne zasady: żadnych głośnych imprez, żadnych cheerleaderek i – co najważniejsze – trzymać się od niej z daleka.

Ich relacja od początku opiera się na słownych potyczkach, wzajemnych uszczypliwościach i napięciu, które mocno iskrzy. To właśnie te dialogi są jedną z największych przyjemności płynących z lektury. Pani Kennedy świetnie balansuje między humorem a emocjami, a chemia między bohaterami budowana jest stopniowo i bardzo naturalnie.

Szybko okazuje się jednak, że Shane nie jest tym, za kogo Diana go uważa. Po rozpadzie rok temu wieloletniego związku odreagowywał to licznymi seksualnymi, jednorazowymi przygodami, ale dochodzi do wniosku, że ma dość przelotnych znajomości. Stwierdza, że „w głębi serca zawsze był długodystansowcem”. Niespodziewanie jego była dziewczyna ponownie pojawia się w jego życiu, co daje mu nadzieję, na odbudowanie relacji, a Lindey ma dla niego niemiłą niespodziankę, bo przyjeżdża ze swoim obecnym chłopakiem. Bez zastanowienia się Shane informuje ją, że też jest z kimś, a tym kimś jest jego urocza sąsiadka, czyli Diana Dixon. Ten układ układ okazuje się równie korzystny dla Diany, która w ten sposób próbuje ostatecznie odciąć się od Percy’ego. Problem w tym, że udawane uczucia bardzo szybko zaczynają wymykać się spod kontroli, a granica między grą a rzeczywistością zaczyna się zacierać.

„Zasada Dixon” to romans z dobrze zbudowanym, wielowymiarowym tłem. Przede wszystkim widoczny jest barwny świat studentów i hokeistów, pełen drużynowych żartów, charakterystycznych osobowości i kampusowego chaosu. Istotną rolę odgrywa również środowisko taneczne — przygotowania do konkursu, nauka choreografii oraz emocje związane z rywalizacją. Dopełnieniem tej przestrzeni jest życie sąsiedzkie na osiedlu Meadow Hill, które dostarcza dodatkowej rozrywki. Lokatorzy są wyraziści, specyficzni i bardzo dbający o własny komfort psychiczny — od irytującego Niala, któremu przeszkadza najmniejszy hałas, po wciąż uciekającą kotkę Lucy należącą do pani Priyi. Z czasem okazuje się, że to, co początkowo wydaje się wadą, nabiera uroku i znaczenia, a wścibskość sąsiadów staje się źródłem humoru i nieoczekiwanego wsparcia.

Pierwszą połowę książki czyta się lekko, z uśmiechem, skupiając się na zadziorności i powolnym przełamywaniu uprzedzeń między Dianą i Shane’em. Druga część jest zdecydowanie bardziej dynamiczna i emocjonalna. Na scenę wkracza Percy, który próbuje odzyskać Dianę, pokazując swoją toksyczną i niebezpieczną stronę. Wtedy historia nabiera ciężaru, a lekka komedia romantyczna zaczyna splatać się z trudniejszymi tematami: strachem, manipulacją i próbą odzyskania kontroli nad własnym życiem. Pani Kennedy nie ucieka od emocji, ale też nimi nie przytłacza, zachowując bardzo dobrą równowagę między powagą a lekkością.

„Zasada Dixon” to z pozoru lekka historia, która mimo humorystycznego tonu nie unika problemów o znacznie poważniejszym charakterze ani moralnych dylematów. Przede wszystkim wyłania się temat stawiania oporu toksycznej relacji oraz trudności w odcięciu się od przeszłości, pokazując, jak cienka bywa granica między kontrolą a manipulacją. Pojawiają się również wątki związane z przekraczaniem granic, które w społecznym odbiorze mogą być uznane za kontrowersyjne, zwłaszcza gdy dotyczą upodobań seksualnych jednej z postaci drugoplanowych. Autorka pokazuje, że nie boi się takich zagadnień, stawiając pytania o granice akceptacji, wolność wyboru i moralność rozumianą jako coś indywidualnego, a nie narzuconego z góry. Dzięki temu „Zasada Dixon” nie jest jedynie lekkim romansem opartym na motywie udawanego związku, lecz historią, która skłania do refleksji i pokazuje, że nawet w pozornie prostej opowieści można poruszyć tematy wymagające uważności i dojrzałości emocjonalnej.

Recenzja tomu I: "Efekt Grahama"

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem 

Wydanie: I

Data premiery w Polsce: 04.11.2025r.

Data premiery oryginału: 14.05.2024r.

Ilość stron: 592

Wymiary: 140x205 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Tytuł oryginału: The Dixon Rule

Tłumaczenie: Maria Kabat

ISBN: 978-83-8335-692-1

Wydawnictwo: Zysk i S-ka

Moja ocena: 6/6

[18/26] - 1956.: "Oszukaj genetyczne przeznaczenie"

„Oszukaj genetyczne przeznaczenie”

Co robić, by rzadziej chorować i dłużej żyć?

dr Dorota Natalia Komar

"Epigenetyka daje klucz do zrozumienia"

„Niedaleko pada jabłko od jabłoni” czy „jaki ojciec, taki syn” to powiedzenia, które słyszymy od lat i często traktujemy je jak oczywistość. W ich tle kryje się przekonanie, że dziedziczymy nie tylko wygląd, ale również cechy osobowości, zachowania i, co szczególnie istotne, predyspozycje zdrowotne. Z takiego myślenia łatwo wyciągnąć wniosek, że skoro coś „mamy w genach”, to niewiele możemy z tym zrobić. Tymczasem współczesna nauka coraz wyraźniej pokazuje, że relacja między genami a zdrowiem jest znacznie bardziej złożona. Właśnie tę perspektywę przybliża pani Dorota Natalia Komar w książce „Oszukaj genetyczne przeznaczenie”.

Publikacja ta stanowi rzetelne i ambitne wprowadzenie do świata epigenetyki – dziedziny badającej, w jaki sposób styl życia i czynniki środowiskowe wpływają na aktywność genów. Autorka konsekwentnie obala popularny mit, według którego „wszystko mamy zapisane w DNA”. Choć sekwencji genów rzeczywiście nie możemy zmienić, to sposób ich odczytywania w dużej mierze zależy od naszych codziennych wyborów. To przesunięcie akcentu z biologicznego determinizmu na świadomą sprawczość ma ogromne znaczenie dla rozumienia zdrowia. Predyspozycja genetyczna nie musi oznaczać choroby, podobnie jak „dobre geny” nie są gwarancją długowieczności.

Pani dr Komar podkreśla, że zdrowie nie jest stanem danym raz na zawsze, lecz procesem – efektem długofalowych decyzji podejmowanych każdego dnia. Jednocześnie autorka unika uproszczeń i nie obiecuje cudów. Epigenetyka nie znosi ograniczeń biologicznych, ale pokazuje obszar realnego wpływu, który często bywa niedoceniany. Zamiast myślenia w kategoriach nieuchronnego przeznaczenia pojawia się odpowiedzialność i świadomy dialog z własną biologią.

Dużą zaletą książki jest jej solidne zaplecze naukowe. Autorka opiera swoje wnioski na aktualnych badaniach i danych epidemiologicznych, które nie pełnią roli ciekawostek, lecz stanowią fundament rozważań. W przejrzysty sposób pokazuje, dlaczego sen, dieta, aktywność fizyczna, poziom stresu czy relacje międzyludzkie są realnymi czynnikami regulującymi ekspresję genów. Jednocześnie demaskuje popularne mity i przekonania dotyczące zdrowego stylu życia, wskazując, które zachowania faktycznie nam służą, a które działają na niekorzyść organizmu.

Struktura książki podporządkowana jest jasno określonemu celowi: przełożeniu wiedzy naukowej na codzienną praktykę. Kolejne zagadnienia prowadzą nas od podstawowych pojęć związanych z genetyką i epigenetyką do konkretnych obszarów życia, które mają znaczenie biologiczne. Każdy z nich omawiany jest zarówno od strony mechanizmów działania, jak i długofalowych konsekwencji zdrowotnych.

Na uwagę zasługuje również praktyczny charakter publikacji, choć nie w sensie prostych porad czy gotowych recept. Autorka proponuje raczej refleksję nad własnymi nawykami i zachęca do stopniowych zmian, podkreślając, że styl życia to proces, a nie jednorazowa decyzja. Teoria nie funkcjonuje tu w oderwaniu od rzeczywistości, jednak wymaga od czytelnika zaangażowania i uważnej lektury.

Pewnym wyzwaniem może być język książki. Specjalistyczna terminologia biologiczna, choć merytorycznie uzasadniona, momentami spowalnia czytanie i wymaga większego skupienia, zwłaszcza dla osób niemających wcześniejszego kontaktu z tematyką genetyki. Dla jednych będzie to bariera, dla innych dowód rzetelności i szacunku wobec czytelnika. W moim przypadku najbardziej przystępne okazały się środkowe rozdziały, w których teoria wyraźniej łączy się z codziennymi przykładami i praktycznymi obserwacjami.

„Oszukaj genetyczne przeznaczenie” to lektura wymagająca czasu, wniknięcia w poszczególne zagadnienia, ukazująca wiele aspektów z naszego życia w zupełnie innym świetle. Bez wątpienia jest to publikacja wartościowa, lecz nie jest to materiał, który czyta się szybko. Pani Dorota Komar nie obiecuje szybkich efektów ani motywacyjnych sloganów, lecz oferuje wiedzę opartą na rzetelnych badaniach i trzeźwe spojrzenie na to, jak styl życia wpływa na zdrowie. Podkreśla, że epigenetyka może stać się narzędziem kształtowania przyszłości opartej na świadomych, zdrowych wyborach – zarówno dla nas, jak i dla kolejnych pokoleń. W jej ujęciu to nie tylko nauka o chemicznych mechanizmach regulujących geny, lecz przede wszystkim dziedzina niosąca realną nadzieję na lepsze jutro.

Książkę przeczytałam, dzięki księgarni Bonito i portalowi Dobre Chwile

Wydanie: I

Data premiery: 27.08.2025 r.

Okładka: miękka ze skrzydełkami

Liczba stron: 328

Wymiary: 135 x 205 mm

ISBN: 978-83-8135-481-3

Wydawnictwo: Otwarte
Moja ocena: 4/6

[17/26] - 1955.: "Outremer" Tom I "Ziemia Obietnic"

"Outremer"

Tom pierwszy

Ziemia obietnic

Bogumił Wójcik

„czasem małe rzeczy odmieniają los człowieka”

Dla średniowiecznych krzyżowców Bliski Wschód miał być ziemią obietnic – przestrzenią duchowego spełnienia, nagrody za poświęcenie i walkę w imię wiary. Dla zakonów rycerskich, w tym templariuszy, był jednocześnie miejscem próby: polem bitwy, politycznych intryg i moralnych kompromisów. Nic więc dziwnego, że wyprawy krzyżowe od lat intrygują historyków i pisarzy, oferując tematykę, w której wzniosłe ideały nieustannie zderzają się z brutalną rzeczywistością. Mnie także ten okres historyczny zawsze fascynował, dlatego tym bardziej moją uwagę zwróciła książka „Outremer. Ziemia obietnic”.

„Outremer. Ziemia obietnic” to książka imponująca już samą objętością – liczy bowiem ponad 700 stron. Wynika to z faktu, że w jednym wydaniu połączono dwie powieści składające się na całość tej historii. Pierwszy tom cyklu, „Kraj za morzem”, ukazał się w 2023 roku, jednak wówczas tytuł ten umknął mojej uwadze. Rok później wydano „Outremer. Ziemię obietnic”, obejmującą zarówno „Kraj za morzem”, jak i jego kontynuację – „Bramy Damaszku”. Dopiero to zbiorcze wydanie przyciągnęło mój wzrok i skłoniło do sięgnięcia po cały cykl. Nie ukrywam, że znaczenie miała również okładka, bardziej atrakcyjna i przyciągająca uwagę. Warto tu zaznaczyć, że ilustracją na okładce jest obraz „Pielgrzymi pod eskortą templariuszy” Adama Hanuszkiewicza. Zabieg połączenia obu tomów uważam za bardzo trafiony – książka zyskuje dzięki temu spójność i staje się zdecydowanie bardziej intrygująca, a jednocześnie ma większą szansę dotrzeć do szerszego grona czytelników.

Outremer pochodzi od francuskiego słowa outre - mer, które dosłownie znaczy „za morzem”, czyli szerzej „ziemia za morzem”. To nazwa, którą w XII wieku określano tereny zdobyte przez krzyżowców podczas I wyprawy krzyżowej. Frankowie ustanowili tam względnie stabilne rządy, w których funkcjonowali również miejscowi mieszkańcy. Państwa krzyżowe przetrwały do 1291 roku i obejmowały Hrabstwo Edessy, Księstwo Antiochii, Hrabstwo Trypolisu oraz Królestwo Jerozolimskie. To właśnie na tych ziemiach rozgrywa się historia cyklu Outremer, którego pierwsza część nosi tytuł „Ziemia obietnic”.

Akcja powieści została osadzona w roku 1147, w szczególnie trudnym momencie dla państw krzyżowych. Zakon templariuszy istnieje wówczas od niespełna trzech dekad i znajduje się na etapie dynamicznego rozwoju, choć do jego upadku pozostaje jeszcze ponad półtora wieku. Jednocześnie sytuacja polityczna Outremer jest skrajnie niestabilna. Trzy lata wcześniej Edessa – najstarszy chrześcijański ośrodek nad Eufratem – została zdobyta przez Turków Seldżuckich, co doprowadziło do zwołania II wyprawy krzyżowej. Wewnętrzne konflikty między władcami Antiochii, Trypolisu i Jerozolimy uniemożliwiają skuteczną obronę przed coraz silniejszym przeciwnikiem ze świata islamu. Autor trafnie oddaje atmosferę napięcia i niepewności wynikającą z braku jedności politycznej.

Pan Bogumił Wójcik umiejętnie wplata w narrację specjalistyczne terminy i realia epoki, dbając jednocześnie o komfort czytelnika. Liczne przypisy umieszczone u dołu stron wyjaśniają pojęcia oraz dostarczają dodatkowej wiedzy historycznej, co znacząco wzbogaca odbiór książki i podkreśla jej solidne zaplecze merytoryczne. Wiedza historyczna autora stanowi jeden z największych atutów „Outremer. Ziemi obietnic”. Znajomość realiów XII wieku, mechanizmów politycznych, struktur władzy, zakonów rycerskich oraz relacji międzyreligijnych i kulturowych robi duże wrażenie. Widać to także w dbałości o szczegóły chronologiczne, choćby w konsekwentnym osadzeniu akcji w okresie, gdy wielkim mistrzem zakonu templariuszy był Robert de Craon. Tego rodzaju detale wzmacniają wiarygodność świata przedstawionego i świadczą o rzetelnym przygotowaniu autora.

Jednocześnie autor nie idealizuje przedstawionego świata. Królestwo Jerozolimskie jawi się jako konstrukcja krucha, targana konfliktami dynastycznymi, sporami rodowymi i rywalizacją o władzę. Na tym szerokim tle politycznym autor osadza losy licznych bohaterów – zarówno fikcyjnych, jak i historycznych. Wśród tych pierwszych wyróżniają się templariusz Tybald oraz hrabina Maria de Griss, kobieta walcząca o ocalenie dziedzictwa dla swojego małoletniego syna. Jej postać dobrze wpisuje się w wizję Outremer jako miejsca, w którym kobiety mogą odgrywać istotną rolę polityczną i społeczną. Relacja Marii z Tybaldem prowadzi natomiast do rozważań nad granicami obowiązku, lojalności i prawa do uczuć w świecie, gdzie śluby zakonne stoją w sprzeczności z ludzkimi emocjami.

Obok nich pojawiają się wątki Rogera z Akwitanii, od trzech lat bajlifa hrabiego Trypolisu, który nie pamięta swojej przeszłości, a także liczne postacie historyczne, z Alienorą Akwitańską na czele. Istotnym elementem narracji są również wątki polskie, reprezentowane przez książąt piastowskich – Henryka Sandomierskiego i Bolesława Wysokiego.

„Outremer. Ziemia obietnic” to wymagająca, ambitna i erudycyjna powieść historyczna, która imponuje rozmachem i wiedzą autora, a jednocześnie ujawnia problemy typowe dla bardzo rozbudowanych narracji. Jako pierwsza część serii stanowi solidne wprowadzenie do świata Outremer, choć momentami może przytłaczać nadmiarem treści. Najbardziej odczuwalnym mankamentem jest ogromna liczba postaci, wątków i nazwisk. Rozbudowana galeria bohaterów, choć świadczy o imponujących ambicjach autora, chwilami wprowadza chaos i utrudnia śledzenie fabuły, zwłaszcza czytelnikom mniej obeznanym z realiami epoki.

Podobnie rzecz ma się z tempem opowieści. Obok fragmentów dynamicznych, pełnych napięcia i dobrze poprowadzonej akcji, pojawiają się partie wyraźnie nużące, zdominowane przez długie wywody, szczegółowe opisy i rozbudowane dialogi informacyjne. Przy objętości przekraczającej 700 stron problem ten staje się szczególnie odczuwalny, a główne motywy i bohaterowie gubią się w nadmiarze informacji. Gdyby autor zdecydował się na skrócenie niektórych fragmentów i większe zdynamizowanie narracji, książka zyskałaby na lekkości i przystępności, nie tracąc przy tym swojej merytorycznej wartości.

Jest to zatem lektura przede wszystkim dla czytelników cierpliwych, zainteresowanych realiami XII wieku i gotowych zanurzyć się w gęstej, miejscami ciężkiej narracji, nagradzającej jednak wnikliwym obrazem epoki i próbą spojrzenia na krucjaty z mniej oczywistej perspektywy.

Egzemplarz książki otrzymałam w ramach współpracy z portalem 

Wydanie: I
Data premiery: 11.09.2024r.
Ilość stron: 720
Wymiary: 160 x 241 mm
Okładka: twarda z obwolutą
ISBN: 978-83-67276-73-3
E-book: 

EPUB: Rozmiar: 5,1 MB
MOBI: Rozmiar: 12,1 MB
Ilość stron: 672
ISBN 978-83-67276-81-8
Wydawnictwo: Astra
Moja ocena: 4/6

Miesiąc ze Schmittem

Dwa lata temu recenzowałam dwa pierwsze tomy serii "Podróż przez czas"

"Raje utracone" i "Brama do nieba"

A kilka dni temu prezentowałam Wam dwie nowe 

powieści

Érica-Emmanuela Schmitta

"Ciemne słońce" i "Światło szczęścia"

a teraz okazuje się, że w księgarni internetowej Znak trwa akcja 

Miesiąc ze Schmittem

Z tej okazji książki Schmitta od wydawnictwa  Znak Literanova można kupić z 40% rabatem (liczonym od ceny detalicznej). Kod rabatowy SCHMITT40 obowiązuje na wszystkie tytuły objęte promocją. Akcja trwa do 11 lutego i to jest bardzo fajna okazja, żeby skompletować książki Schmitta w bardzo dobrych cenach. 

Link do promocji TUTAJ

Jeżeli zatem macie ochotę na te niecodzienne, niestandardowe opowieści, to zapraszam na stronę księgarni :)

[16/26] - 1954.: "Nasz Bliski Wschód"

"Nasz Bliski Wschód"

Spowiedź agenta polskiego wywiadu

Włodzimierz Malczewski

Adam Mos

„Trzeba tu mieszkać, żyć i działać, 

żeby się w tym bałaganie połapać.”

Bliski Wschód to jedno z tych miejsc, o których wszyscy coś „wiemy”, choć niewielu naprawdę je rozumie i zna Kino, literatura i medialne skróty stworzyły jego uproszczony obraz, który jawi się jako egzotyczny, niebezpieczny, ale też fascynujący. Region ten funkcjonuje w naszej wyobraźni bardziej jako stereotypowe przekonania niż jako realne miejsce: z jednej strony kojarzony z historią i filmową przygodą, z drugiej – z nieustannym konfliktem, przemocą i politycznym chaosem. Podobnie bywa z wyobrażeniami na temat pracy agenta wywiadu, którą przedstawia się często jako pasmo romantycznych misji i spektakularnych akcji. Powieść „Nasz Bliski Wschód” Włodzimierza Malczewskiego pokazuje, jak złudne potrafią być te wyobrażenia i jak boleśnie zderzają się one z rzeczywistością.

Bohaterem książki jest Adam Mos – człowiek, którego prawdziwe imię i nazwisko jest tajemnicą. Pewnego dnia zadzwonił on do pana Malczewskiego  z propozycją opowiedzenia mu o sobie i swojej służbie w agencji wywiadowczej na Bliskim Wschodzie. Z prologu dowiadujemy się, że rozmowa ta miała miejsce w czasie, gdy autor skończył pracę nad książką "Chłopiec o niebieskich oczach", co pozwala przypuszczać, że było to w roku 2024. 

Na pierwszych stronach książki "Nasz Bliski Wschód" możemy przeczytać wstęp napisany przez pułkownika Edwarda Ducha, którego bohater poznał w pewnym momencie w Bejrucie. Wówczas pułkownik był szefem komórki operacyjnej na Bliskim Wschodzie. Jego rekomendacja jest świadectwem tego, że postać Adama Mosa jest autentyczna, chociaż nie znalazłam o nim żadnych informacji w dostępnych źródłach. Jednocześnie fakt, że jego nazwisko widnieje na okładce jako współautora, wyraźnie wzmacnia wrażenie, iż opowieść wyrasta z prawdziwych doświadczeń i realnych wydarzeń, choć przetworzonych przez literaturę. Bez względu na ten status narratora, powieść czyta się szybko, a dzięki pierwszoosobowej narracji oraz osadzeniu akcji w rzeczywistych miejscach możemy uczestniczyć   w samym centrum wydarzeń, oglądanych oczami człowieka, który naprawdę tam był i naprawdę to przeżył.

Adam Mos mówi o sobie, że od zawsze był fanem filmu "Lawrence z Arabii" i zafascynowany jego. Sam marzył o tym, by odegrać podobną rolę na Bliskim Wschodzie, stąd jego zainteresowanie kulturą arabską oraz nauką języka. Marzenie to nieoczekiwanie udało mu się zrealizować, jednak bardzo szybko przekonuje się, że filmowa fikcja ma niewiele wspólnego z rzeczywistością pracy wywiadowczej. Bohater opowiada nam o swojej służbie wywiadowczej - od momentu zwerbowania po studiach, aż po tragiczne wydarzenia w An-Nabatijji w południowym Libanie.

Akcja powieści rozgrywa się w Iraku, Syrii, a przede wszystkim w Bejrucie, stolicy Libanu, ale także w Jordanii, Izraelu i na Cyprze. Ramą narracyjną pozostaje spotkanie autora z Adamem Mosem w Polsce i zamyka się klamrowo wraz z epilogiem. Były agent opowiada o kilku latach swojego życia, rekonstruując kolejne wydarzenia, decyzje i ich konsekwencje. Jego relacja przybiera formę retrospektywnego wyznania, w którym próbuje zrozumieć własne motywacje, błędy i wybory. 

Przebieg fabuły „Nasz Bliski Wschód” nie jest suchą relacją, lecz emocjonalnym zwierzeniem człowieka, który doświadczył wielu dramatów i próbuje zrozumieć, kim jest oraz czego naprawdę chce od życia. Książkę czyta się momentami jak dynamiczną powieść sensacyjną, lecz przy tym towarzyszy nam nieustanna świadomość, że opisywane wydarzenia mają zakorzenienie w rzeczywistości. Szczególnie dotkliwe są te fragmenty, w których giną ludzie, dzieje się niesprawiedliwość lub krzywdzone są dzieci i kobiety uznawane za gorszy rodzaj ludzki. 

Mocną stroną książki jest sposób przedstawienia Bliskiego Wschodu. Autor unika uproszczonych schematów i sensacyjnej egzotyki, skupiając się na złożoności regionu oraz na tym, jak lokalne realia wpływają na przebieg operacji wywiadowczych i na ludzi. Opisy miejsc i sytuacji dodają narracji autentyczności i działają na wyobraźnię. Nie brakuje tu niebezpiecznych, brawurowych akcji, niespodziewanych splotów wydarzeń, intryg, a także wątku romansu, dzięki czemu opowieść zachowuje tempo i nie przytłacza nadmiarem szczegółów.

„Nasz Bliski Wschód” to książka, która weryfikuje  nasze wyobrażenia zarówno o samym regionie, jak i o pracy wywiadowczej. Pan Malczewski pokazuje świat pozbawiony filmowego, awanturniczego klimatu, w którym nie ma prostych wyborów ani jednoznacznych ocen. Zamiast sensacyjnej przygody otrzymujemy opowieść o odpowiedzialności, samotności i konsekwencjach decyzji podejmowanych w warunkach zagrożenia i nieprzyjaznego środowiska. To lektura, która działa emocjonalnie na zmysły, wywołując nie raz wrażenie niepokoju i napięcia, dzięki efektownym scenom akcji i ukazaniu  powiązań ludzkich losów.  

Poprzez zwierzenia Adama Mosa poznajemy kulisy pracy operacyjnej, bez fikcji, koloryzowania, filmowego patosu, ale losy ludzi, których spotkał na swojej drodze.  Pokazuje, jak wygląda codzienność tam, gdzie decyzje podejmuje się w cieniu konfliktów, potencjalnych zagrożeń i ludzkich dramatów. To książka dla czytelników zainteresowanych kulisami polityki i pracy wywiadowczej, ale także dla tych, którzy w literaturze sensacyjnej szukają refleksji nad ceną, jaką płaci się za własne wyobrażenia – zwłaszcza wtedy, gdy marzenia spełniają się w sposób zupełnie inny, niż można było przypuszczać.

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem 

Wydanie: I
Data premiery: 27 listopada 2025
Wymiary: 145 x 205 mm
Ilość stron 344
Okładka: miękka ze skrzydełkami
ISBN 978-83-8011-429-6
Wydawca: Warszawska Firma Wydawnicza
Moja ocena: 5/6

[15/26] - 1953.: "Ćwiczenia somatyczne na stres, napięcia, wyczerpanie"

"Ćwiczenia somatyczne na stres, 

napięcia, wyczerpanie"

Proste techniki na regulację nerwu błędnego oraz całego układu nerwowego

Julia Wohlfarth

„Ból jest sygnałem ostrzegawczym twojego ciała, chroniącym cię przed potencjalnym niebezpieczeństwem.”

Książka „Ćwiczenia somatyczne” Julii Wohlfarth to publikacja, która trafia dokładnie w potrzeby współczesnego człowieka, który bywa często zmęczony, przebodźcowany, zbyt mocno zaangażowany w wykonywane zadanie, codzienne czynności. To sprawia, że często żyjemy w permanentnym napięciu. To rodzi wiele problemów, w tym najbardziej dotkliwe wiążą się z naszym zdrowiem. Autorka zwraca uwagę na problem, który bywa bagatelizowany lub błędnie interpretowany, a na który rzadko zwracamy uwagę. Chodzi o przeciążony układ nerwowy. To właśnie on, a nie wyłącznie choroby czy „słaba kondycja”, bardzo często stoi za przewlekłym bólem, bezsennością, lękiem, wyczerpaniem czy brakiem energii mimo odpoczynku.

Pani Wohlfarth, jako fizjoterapeutka i terapeutka pracy z ciałem, proponuje podejście oparte na somatyce, czyli świadomej pracy z odczuciami płynącymi z ciała. Już na początku książki jasno tłumaczy, czym jest regulacja układu nerwowego i dlaczego tak wiele objawów, których nie potrafi wyjaśnić klasyczna medycyna, ma swoje źródło w długotrwałym stresie i tłumionych emocjach.

Część teoretyczna została napisana w sposób bardzo przystępny, bez nadmiaru fachowego języka, a jednocześnie z wyraźnym oparciem w aktualnej wiedzy z zakresu neuronauki, neuroplastyczności i psychosomatyki. Autorka pokazuje, że ciało „pamięta” doświadczenia, których umysł często nie chce lub nie potrafi dopuścić do świadomości. Stres, lęk, poczucie zagrożenia czy brak bezpieczeństwa nie znikają same – odkładają się w mięśniach, układzie nerwowym i reakcjach fizjologicznych. Książka pomaga zrozumieć te mechanizmy i uczy, jak łagodnie, bez przemocy wobec siebie, zacząć je rozbrajać.

Autorka szczególnie podkreśla, że nie każdy jest gotowy na medytację w klasycznym rozumieniu. Gdy ciało funkcjonuje w trybie przetrwania, próby wyciszenia umysłu mogą przynosić frustrację zamiast ulgi. Dlatego proponuje, by zacząć od ciała – od dania mu sygnału bezpieczeństwa. To podejście sprawia, że książka jest dostępna dla bardzo szerokiego grona odbiorców, niezależnie od wieku czy poziomu sprawności fizycznej.

Ważnym elementem publikacji jest także omówienie somatycznych objawów stresu. Bóle karku i pleców, napięcie szczęki, problemy trawienne, trudności ze snem, zawroty głowy, „mgła mózgowa” czy chroniczne zmęczenie zostały opisane w sposób, który pozwala nam poczuć się zauważonym i zrozumianym. Autorka jasno zaznacza, że nierównowaga układu nerwowego może objawiać się zarówno nadmiernym pobudzeniem, jak i stanem zamrożenia, co często prowadzi do mylnych diagnoz i poczucia bezradności.

Najważniejszą częścią publikacji są jednak same ćwiczenia. Pani Julia Wohlfarth sięga po różne metody pracy z ciałem – od elementów jogi, przez TRE, mindfulness, aż po techniki regulujące napięcie nerwu błędnego. Ćwiczenia są krótkie, delikatne i często zaskakująco proste. Czasem polegają na subtelnym ruchu, czasem na zmianie pozycji ciała czy świadomym oddechu. Ich ogromną zaletą jest to, że można je wykonywać w domu, bez specjalistycznego sprzętu i bez presji osiągania „idealnych” rezultatów.

Na uwagę zasługuje również forma książki. Materiał został uporządkowany logicznie i przejrzyście, a ćwiczenia opisano krok po kroku. Dodatkowym atutem są ilustracje oraz dostęp do materiałów wideo, które ułatwiają samodzielną pracę i dają poczucie prowadzenia przez proces. Szkoda jedynie, że wydawnictwo nie zdecydowało się na kolorowe zdjęcia i czcionki, tak jak jest to w oryginalnym wydaniu. Barwne ilustracje są jedynie na wewnętrznych stronach okładki.  Z pewnością książka zyskałaby na atrakcyjności.

Publikacja „Ćwiczenia somatyczne” nie jest receptą na wszelkie dolegliwości, a nie mają nic wspólnego z cudem ani magicznym uzdrowieniem. To raczej zaproszenie do uważnego spotkania z własnym ciałem i nauczenia się reagowania na jego sygnały z empatią, a nie zniecierpliwieniem. Książka uczy, że regulacja układu nerwowego to proces, który wymaga czasu, ale przynosi realne efekty – większy spokój, lepszy sen, więcej energii i poczucie odzyskanego kontaktu ze sobą.

To wartościowa pozycja dla osób zmagających się z przewlekłym stresem, napięciem emocjonalnym i fizycznym, ale także dla tych, którzy chcą lepiej zrozumieć siebie i swoje reakcje. Porady, wskazówki i informacje w niej zawarte mogą stać się codziennym wsparciem i cichym towarzyszem w drodze do większej równowagi i dobrego samopoczucia. To wartościowy przewodnik dla osób szukających ulgi, spokoju i równowagi – szczególnie tych, które czują, że ich ciało od dawna próbuje coś im powiedzieć, a one wreszcie są gotowe go wysłuchać.

Egzemplarz książki otrzymałam w ramach współpracy z portalem 

Wydanie: I

Data premiery: 10.10.2025r.

Data premiery niemieckiej: 21.12.2024

Ilość stron: 216

Wymiary: 165 x 240 mm

Tytuł oryginału: Somatic Healing: Wie du dich von Schmerzen, Unruhe und Erschöpfung befreist

Tłumaczenie: Krystyna Wójcik

ISBN: 978-83-8272-981-8

Wydawca: Wydawnictwo Vital

Moja ocena: 5/6