769. - "Co widziały cztery ściany"

Co widziały cztery ściany

Pati Maczyńska

DATA PREMIERY: 15.02.2021

JĘZYK ORYGINAŁU: polski

OPRAWA: Miękka

FORMAT: 148 x 210 mm

ILOŚĆ STRON: 170

WYDAWCA: Psychoskok

„Kimże jesteś, by ze mnie szydzić?

Kimże jesteś, by mnie poniżać?

Kimże jesteś, by mnie krzywdzić?

Kimże jesteś, by mnie zniewalać?”

Każdy z nas żyje w jakiejś określonej społeczności nie zdając sobie nie raz sprawy, że tuż obok mogą toczyć się prawdziwe ludzkie dramaty. Rodzina kojarzy się z poczuciem bezpieczeństwa, miłością, wzajemną troską ale nie dla każdego. Jednak czasami za ścianą dzieją się tragedie, o których nikt nie wie, dlatego powstała książka "Co widziały cztery ściany"

źr. zdjęcia: www.swidnik.pl

Pati Maczyńska (Patrycja Anna Maczyńska) ur. 16 maja 1978 roku. Trochę zwariowana samodzielna mama. Na co dzień pracuje jako położna onkologiczna. Mimo dysleksji hobbystycznie autorka powieści. Rodzinnie związana z Nałęczowem, ale na stałe mieszka w Świdniku.

Z twórczością autorki zetknęłam się przy okazji jej dwóch książek: „Klątwa Nawii” i „Skarb szeptuchy”, które były pisane z myślą o młodszych czytelnikach. Ich fabuły toczyły się wokół mitów i legend słowiańskich.

Tym razem z autorka postanowiła zmierzyć się z tematem, który nie jest jej obcy.  Poruszając zagadnienie przemocy w rodzinie doskonale wiedziała, o czym pisze, gdyż w przeszłości sama doświadczyła takiej traumy. Teraz pragnie unaocznić ten problem przedstawiając historię Anny.

Wszystko u Anny zaczęło się zwyczajnie, nic nie zapowiadało dramatów. Poznajemy ją, gdy od dwóch lat jest w związku z Adamem, który wydaje się odpowiednim kandydatem na stałego towarzysza życia. Jest miły, nie pali, nie pije, pracuje i uczy się zaocznie w technikum. Czasami ma chwilowe wybuchy złości, ale któż ich dzisiaj nie ma? Podobnie myślała Anna.

Gdy miała 14 lat stwierdzono u niej przewlekłe zapalenie przydatków i od tamtego czasu dziewczyna regularnie odwiedza gabinet ginekologiczny. Na jednej z wizyt dowiaduje się, że jeżeli chce mieć dzieci, to teraz jest ostatnia szansa. Potem może być za późno, a Ania chciałaby mieć więcej niż jedno dziecko. Gdy zachodzi w ciążę, jest szczęśliwa. Dochodzi do zaręczyn a potem do ślubu. Nie spodziewa się, że ten fakt odmieni jej życie całkowicie. Adam okazał się nieczułym egoistą a do tego całkowicie uzależnionym od swojej mamusi.

Tej historii nie mogłam czytać w spokoju i bez emocji, gdyż to, co zgotował Adam swojej żonie przechodzi wszelkie wyobrażenia. Przerażające jest to, że to  wydarzyła się ona  naprawdę. Do tego irytujące zachowanie matki Adama dopełniło czarę goryczy i bólu.

Autorka podzieliła swoją opowieść na dwie części „Cztery ściany” i „Za ścianą”. W pierwszej opisuje, to co dzieje się w małżeństwie głównej bohaterki, natomiast w drugiej - ukazuje kilka przykładów różnych rodzajów przemocy, które nie raz mają miejsce po sąsiedzku. Pokazuje, że z reguły tego rodzaju sytuacje narastają stopniowo. Zaczyna się od drobiazgów, które narastają niczym lawina. Dla dręczyciela nie potrzeba wyraźnego powodu, by wyładować swoją złość na najbliższej osobie. Często ofiary wstydzą się mówić komukolwiek o swoim piekle i nie potrafią z niego się uwolnić. 

U Ani dodatkowym ciemiężycielem była matka Adama, która dręczyła ją przede wszystkim psychicznie. Najgorsze w tym wszystkim było to, że poza gnębioną kobietą cierpiało także dziecko, które stało się narzędziem w rękach oprawców. Niestety, takie osoby są z reguły pozostawione samym sobie, gdyż istniejące instytucje, które powinny pomagać ofiarom przemocy, niewiele w tym względzie robią. Pati Maczyńska przedstawia nam obraz polskiego systemu sądownictwa, które nie radzi sobie z tym problemem. Często tego rodzaju sprawy traktowane są powierzchownie a w związku z tym nie kończy się gehenna poszkodowanych osób. Możemy to prześledzić nie tylko na przykładzie Anny ale też innych osób, które zwierzyły się autorce ze swoich przeżyć. 

Książka „Co widziały cztery ściany” jest głosem wszystkich ofiar, które w swoich rodzinach przeżywają koszmar. Uświadamia piekło kobiet, dla których każdy dzień jest wypełniony lękiem o siebie i dzieci. Pokazuje, że przemoc dotyczy  zarówno kobiet jak i mężczyzn. Autorka ma nadzieję, że jej opowieść da siłę do walki o swoją godność, wolność i sprawiedliwość, chociaż z tym ostatnim aspektem bywa różnie, to jednak warto zawalczyć o siebie.

„Zawsze trzeba ponieść konsekwencje swojego postępowania zapłacić za naiwność i brak wyobraźni”

Książkę przeczytałam dzięki wydawnictwu:

418. -"Skarb Szeptuchy"

Pati Maczyńska

         

„Wszystko, co nas spotyka, można przekuć w coś dobrego.“

W zeszłym roku miałam okazję przeczytać książkę „Klątwa Nawii”, która została oparta na słowiańskiej mitologii. Zamykając ostatnią kartkę zastanawiałam się, czy nastąpi dalszy ciąg przygód bohaterów. I nie zawiodłam się. W opowiadaniu pt.: „Skarb Szeptuchy“ możemy śledzić dalsze losy sympatycznej rodzinki Sjenów.

źródło zdjęcia: roztoczewita.pl

Pati Maczyńska (Patrycja Anna Maczyńska) urodziła się 16 maja 1978 roku. Mieszka w Świdniku, natomiast pracuje w Lublinie jako położna onkologiczna. Jej jej rodzina pochodzi z Nałęczowa, z którym jest emocjonalnie związana. Mówi o sobie, że jest zwariowaną, samodzielną mamą, lubi sztukę, prace ręczne i podróże. Fascynuje ją świat słowiańskich podań. Dawniej jej pasją był taniec, lecz borelioza i zapalenie stawów uniemożliwiły poświęcenie się im przez kolejne lata. Z tego powodu zwróciła się w kierunku pisarstwa, mimo wrodzonej dysleksji. Zadebiutowała w 2015 roku książką pt.: „Południca ze Świątyni Słońca”. Po niej ukazała się „Klątwa Nawii” z kontynuacją dalszych losów bohaterów. (więcej o autorce w wywiadzie zamieszczonym tutaj)

"dla każdego skarbem może być coś innego."

Trzecia część przygód rodziny Sjenów dzieje się po śmierci cioci Leokadii, której okoliczności poznaliśmy w „Klątwie Nawii“. Podobnie jak poprzednie historie, także i ta zaczyna się przed wieloma wiekami...

Jest rok 237 n.e.. Trwa magiczna Noc Kupały. Poznajemy szeptunkę Tomirę, która opuszcza swoją osadę trzymając w rękach tajemniczą szkatułkę. Znalazła ją w niewielkiej jamie w ziemi zaraz po tym, gdy znalazła kwiat paproci i wypowiedziała życzenie. Zawartość skrzyneczki przeraziła ją. Zrozumiała, że nie może ona dostać się w niepowołane ręce, więc postanowiła ją ukryć. Chowając ją, wyryła na glinianej tabliczce napis wykonany runami: „O nieszczęsny! dostaniesz to, o co poprosisz.“

Mijają lata. Jest rok 1920 n.e. Dworek w Pilaszowicach. Sześcioletnia dziewczynka biega po ogrodzie między lipami, które podobno posadził sam król Jan III Sobieski. W jednej z nich kilka dni temu wypatrzyła dużą dziuplę. Teraz, wykorzystując nieuwagę dorosłych, wchodzi do niej, by sprawdzić jakie tajemnice skrywa. W plątaninie korzeni znajduje niezwykłą kasetkę... „Czyszcząc z błota ten dziwaczny przedmiot nie zauważyła, że część zaschniętej ziemi zdobiły tajemnicze żłobienia. Fragmenty wiadomości Tomiry opadły nierozpoznane na ziemię.“ 

Tą dzieczynką jest Leośka - czyli znana nam ciotka Leokadia o nadprzyrodzonych zdolnościach. Przez kolejne swoje dziewięcdziesiąt pięć lat życia nie zdradziła tajemnicy skarbu szeptuchy...

Przygody rodziny Sjenów osadzone są we współczesności, dlatego rozdział pierwszy przenosi nas w dzisiejsze realia. Właśnie mijają dwa tygodnie od śmierci ukochanej cioci i dwa dni od przyznania przez sąd opieki nad Roksaną. To też szczególny dzień, gdyż Kacper - syn Oriany obchodzi właśnie osiemnaste urodziny. Jest 13 października i wydaje się, że będzie to normalny czas spędzony w gronie rodzinnym... 

Ten, kto czytał dwie poprzednie części przygód rodziny Sjenów, wie, że jest to tylko pozorny spokój...

Podobnie jak w poprzednich powieściach, także i w najnowszej autorka dostarcza nam kolejnych bodźców emocjonalnych, nagłych zwrotów akcji, niespodziewanych sytuacji i rozwiązań. Przybliża regionalne legendy, sekrety, podania i miejsca, które są bliskie jej sercu. Zabiera nas w urokliwe zakątki Nałęczowa, Szlaku Sobieskiego i pięknego Roztocza. W zgrabny sposób łączy ze sobą realne sytuacje z fantazyjnym światem różnych stworów, demonów, zjaw i innych postaci mających swoje źródło w słowiańskich przypowieściach. 

Powieść ma charakter wielowątkowy lecz nie jest zbyt mocno rozbudowana. Tajemnicze postacie, niezwykłe zakątki, dawne wierzenia, zwyczaje i mity dodają jej magiczną, niecodzienną oprawę. To sprawia, że książkę czyta się z przyjemnością i niesłabnącym zainteresowaniem. Jej fabuła prowadzi nas od jednego zdarzenia do drugiego pokazując wydarzenia dziejące się wokół głównej bohaterki - Oriany, jej dzieci, zwłaszcza bliźniaczek i Roksany - dziewczynki o nadprzyrodzonych mocach. Łączy ich wyjątkowa więź emocjonalna umacniana pojawiającymi się problemami, które dzięki wspólnym działaniom, pokazują co jest dla nich ważne. Tym samym uświadamiamy sobie, że w życiu każdego z nas bliskość rodziny, stabilizacja, miłość, zaufanie czy lojalność dają poczucie bezpieczeństwa. Czasami wystarczy drobny gest, miłe słowo, uśmiech, czy rozmowa, by wiedzieć, że jesteśmy szczęśliwi.Sprawiają, że czujemy się potrzebni i kochani.

"Nie kocha się za coś. Kocha się pomimo. Mimo wszystko. Tylko wtedy jest to prawdziwa miłość. Taka bezwarunkowa."

Śledząc kolejne przygody Oriany i jej rodziny mamy możliwość poznania dawnych zwyczajów i wierzeń naszych przodków. To ogromny plus tej książki, gdyż w dzisiejszych czasach zapominamy o tym, że nasza kultura związana jest z religią słowiańską i jej mitami. Na szczęście coraz więcej polskich autorów sięga do tego typu tematów, dzięki czemu młodzi ludzi mogą poznać dawno miniony świat, który żyje w każdym z nas tylko wówczas, gdy o nim pamiętamy.

Książkę można kupić w sklepie: 

Wydanie: I

Data premiery: 1.06.2018

Oprawa : Miękka ze skrzydełkami

Wymiary: 148 x 210 mm

Ilość stron: 175

Redaktor prowadząca: Wioletta Tomaszewska

Skład: Jacek Antoniewski

Projekt okładki: Robert Rumak

Redakcja i korekta: Marianna Umerle

Korekta: Emilia Ceglarek

Fotografie: Marek Żołdak, Patrycja Maczyńska

376. - "Klątwa Nawii"

Pati Maczyńska

             

„nie należy się bać inności, należy ją poznać.”

Dawne wierzenia, klimat świata naszych przodków i słowiańskie mity są od niepamiętnych czasów w kręgu moich zainteresowań. To sprawiło, że tytuł książki „Klątwa Nawii” zwrócił moją uwagę. 

Pati Maczyńska (Patrycja Anna Maczyńska) ur. 16 maja 1978 roku. Mieszka w Świdniku, natomiast pracuje w Lublinie jako położna onkologiczna. Jej rodzina pochodzi z Nałęczowa, z którym jest emocjonalnie związana. Mówi o sobie, że jest zwariowaną mamą. Zadebiutowała w 2015 roku książką pt.: „Południca ze Świątyni Słońca”. „Klątwa Nawii” jest kontynuacją dalszych losów bohaterów. 

źr. zdjęcia: facebook

Okładka to ważny element każdej książki, dlatego to ona zwraca na siebie uwagę w pierwszej kolejności, by zachęcić do zajrzenia na jej strony. Biały kot i dwie dziewczynki zdobiące oprawę „Klątwy Nawii” mają ścisły związek z fabułą opowiadania. To bohaterowie jednego z wątków, który 

Jest 59 rok n.e. Z wioski zostaje wygnana Damroka, która jest siostrą znienawidzonej Oriany. Damroka pełniła rolę kapłanki lecz z powodu swoich przewinień, została wypędzona z wioski. Zastajemy ją, gdy wkracza do lasu, gdzie kończy się jej życie w tragiczny sposób. Oddając ostatnie tchnienie wykrzykuje słowa klątwy, która ciąży wszystkim pokoleniom Oriany.

„- Niech cię licho, Oriano! Przeklinam ciebie i twoje potomstwo! Nigdy nie zaznasz miłości, nigdy, w żadnej formie swego istnienia! Ani ty, ani nikt po tobie!”

Prolog sugerowałby, że dalsze wydarzenia również będą toczyły się w czasach naszych przodków. Jednak po klimatycznym, tajemniczym wprowadzeniu przenosimy się do czasów współczesnych, w których żyje Oriana, młoda przedszkolanka - główna bohaterka „Klątwy Nawii”. Dla tych, którzy nie czytali „Południcy ze Świątyni Słońca” to może być zaskoczeniem. Ja również do nich się zaliczam, gdyż nie miałam okazji przeczytać pierwszej części przygód Oriany, dlatego czasami trudno było mi zorientować się kto jest kim w tej opowieści. Potrzebowałam trochę czasu, by poznać wszystkie występujące osoby. Być może autorka założyła, że zanim ktokolwiek sięgnie po „Klątwę Nawii”, najpierw przeczyta „Południcę ze Świątyni Słońca”.

Minęły cztery lata od wydarzeń opisanych w „Południcy ze Świątyni Słońca.” Oriana doczekała się dwóch uroczych bliźniaczek, które są owocem miłości między nią i Nathanielem Sjenem. Razem z nimi mieszka także szesnastoletni syn Oriany - Kacper oraz młodsza siostra Nathaniela - Georginia. Wynajmują stary czworak w Nałęczowie, niedaleko rzeczki Bystrej. Ich dom stoi na niewielkim wzgórzu, gdzie w tle szumi las i rozpościera się dzika łąka. Wydaje się, że klątwa rzucona dawno temu straciła swoją moc i nie zagraża szczęściu głównej bohaterki...

Jest 26 maja - Dzień Matki i trzecie urodziny dziewczynek. Ich życie toczy się spokojnie, wokół codziennych spraw, dopóki na zorganizowanym przez Orianę pikniku, syn zaprzyjaźnionej pary, Dawidek, wspomina o zaczarowanym łabędziu, który przemówił do bliźniaczek zachęcając, by poszły z nim na żabią polanę. 

„- Dawidku, o czym ty mówisz, jaką żabią polanę? A tak w ogóle to łabędzie nie mówią.
- Ten mówił, bo to był zaczarowany łabędź. Pewna pani Nawia, która czasem zamienia się w łabędzia.” 

Akcja powieści skupia się głównie na Orianie i to wokół niej toczą się emocjonujące wydarzenia. Wszelkie zdarzenia widzimy jej oczami, wiemy o czym myśli, co czuje i czego się obawia. W powieści można wyróżnić dwa główne wątki: jeden toczy się wokół bliźniaczek, drugi związany jest z partnerem Oriany - Nathanielem. Zostały one ułożone w sposób liniowy i chronologiczny.

Napięcie rośnie stopniowo prowadząc czytelnika przez magiczne zakątki Roztocza. Autorka nadała im tajemniczego i czarującego charakteru, wprowadzając elementy fantasy oraz mitologii słowiańskiej. Początkowe rozdziały są spokojne, bez napięć i można by powiedzieć, że nieco się ślimaczą. Dopiero, gdy przybywają do ruin zamku Esterki, zaczynają dziać się niezwykłe przygody. Od tego momentu zostałam wciągnięta w wir wydarzeń i podążałam z bohaterami aż do końca opowieści. 

Książka była dla mnie zaskoczeniem, gdyż spodziewałam się historii osadzonej w realiach świata naszych przodków. Tymczasem fabuła dzieje się w czasach współczesnych ubarwionych jedynie elementami dawnych wierzeń. Łącznikiem między dawnym światem a współczesnością jest Oriana oraz jej ciotka Leokadia, która widzi i wie więcej niż pozornie by się wydawało.

Pati Maczyńska posiada duży potencjał twórczy i bogatą wyobraźnię, dzięki której potrafi stworzyć spójną fabułę. Każdy poruszany wątek ma swoje wyjaśnienie i zakończenie. Koniec jednego rozdziału łączy się z początkiem następnego. Są one krótkie, poświęcone jednemu epizodowi opowiadanej historii. Nie ma tutaj chaosu zdarzeń, wszystko jest uporządkowane i poprowadzone od początku do końca. 

Zabrakło mi w niej przytoczonych legend, o których jedynie  autorka wspomina ustami bohaterów, którzy rozmawiają o niektórych mitach krążących o danym miejscu. Nie są one jednak w pełni przytaczane, a szkoda. Uważam, że warto byłoby wpleść je w fabułę, co z pewnością wzbogaciłoby opowiadaną historię. Pojawiają się też elementy związane z dawną wiarą w postaci symboli, podań czy mitycznych postaci lecz są one jedynie dodatkiem. Przede wszystkim śledzimy przygody głównej bohaterki, która ponownie musi stawić czoła mrocznemu demonowi w postaci Damroki zagrażającej życiu jej ukochanych córeczek...

Zakończenie - niespodziewane, chociaż wiedziałam, gdzieś podświadomie, że nie może być ono złe i wszystko dobrze się ułoży. Jednak pewne elementy wydarzeń były dla mnie zaskakujące.

Czy będzie kontynuacja powieści? Trudno to wywnioskować, gdyż finał jest emocjonujący i wydaje się, że kłopoty się skończyły, ale czy na pewno?

Książka jest dobrą propozycją dla młodzieży, gdyż przybliża im zapomniany świat dawnych wierzeń. Młode pokolenie, niestety, nie jest edukowane w kierunku poznawania słowiańskich korzeni. Doskonale potrafią poruszać się w świecie obecnych realiów życia, lecz nie mają dostatecznej wiedzy o swoich przodkach.

Niewiele jest powieści osadzonych na naszych słowiańskich korzeniach. Fascynujemy się mitologiami greckimi, rzymskimi, tradycjami celtyckimi, dziełami Tolkiena czy przygodami Harrego Pottera, zapominając, że mamy także rodzime, niezwykłe opowieści.

Być może „Klątwa Nawii” będzie inspiracją skłaniającą do poznawania nie tylko historii przekazywanej w szkolnych podręcznikach lecz także do sięgnięcia do naszych dawnych, zapomnianych korzeni. Odkryjemy wówczas, że świat naszych przodków ma nam wiele do zaoferowania, i to od nas zależy, czy będziemy o nich pamiętać.

Tylko w naszej pamięci i sercu może on odżyć na nowo.

„Dobrze widzi się tylko sercem.

Najważniejsze jest niewidoczne dla oczu.”

Antoine de Saint-Exupéry

„Mały Książę”

Książkę można kupić w sklepie:

Wydanie: I

Data wydania: 28.08.2017

Kategoria: Powieść młodzieżowa z elementami fantasy

Wydawca: Psychoskok

Okładka: Miękka ze skrzydełkami

Wymiary: 148x210 mm

Ilość stron: 165

Redaktor prowadząca: Wioletta Tomaszewska

Korekta i redakcja: Anna Maria Nawara

Korekta: Dominika Urbanik

Projekt okładki: Robert Rumak

Skład: Jacek Antoniewski