1429. - "Czy to jest przyjaźń?"

"Czy to jest przyjaźń?"

Alexa Lawenda

Wydanie: I

Data premiery: 26-07-2023

Ilość stron: 306

Wymiary: 205x135 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

ISBN: 978-83-8329-032-4

Wydawnictwo: Skarpa Warszawska

Moja ocena: 4/6

„Najlepszymi przyjaciółmi są ludzie, których poznaliśmy w dzieciństwie”

Przyjaźń męsko-damska od zawsze wzbudza wiele wątpliwości, jeżeli chodzi o trwałość tego rodzaju relacji i w wielu książkach ten temat wiedzie prym i jest początkiem zawartych w nich historii.  Miałam już styczność z twórczością autorki, dzięki jej książce "Chłopak z sąsiedztwa", która również opowiadała o przyjaźni. Nie inaczej jest w powieści „Czy to jest przyjaźń”, której tytuł od razu poddaje w wątpliwość tego rodzaju więzy.

Mia i Kostek przyjaźnią się od zawsze. Wychowali się na tym samym osiedlu, a nawet w tym samym bloku. Kilka miesięcy temu zdecydowali się na wynajęcie mieszkania razem z ich wspólną przyjaciółką, Anią i bratem Kostka, Arturem, zwanym Kogutem. Okazało się to świetnym pomysłem, gdyż ta czwórka doskonale się ze sobą dogaduje i lubi ze sobą spędzać czas. Coraz bardziej jednak dziewczyny zaczynają dostrzegać w swoich kolegach coś więcej, niż tylko przyjaciół i podobnie jest w przypadku braci. Oni z kolei spostrzegają, że z dziewczynek, z którymi spędzali sporo czasu w dzieciństwie, wyrosły piękne, zmysłowe i ponętne kobiety, na widok których serce bije im szybciej. Rodzą się pragnienia, by odkryć przed nimi swoje prawdziwe uczucia, ale jednocześnie budzą się obawy o zniszczenie dotychczasowych, dobrych relacji. Często każde z nich zadaje sobie pytanie prowadząc wewnętrzne dysputy, o to, co czują wzajemnie do siebie, więc pytanie zawarte w tytule książki przewija się przez większość fabuły, która w przeważającej części dotyczy tego właśnie dylematu.

Z jednej strony każda z osób próbuje żyć własnym życiem starając się zachować dystans uczuciowy i postępować tak, by druga strona nie domyśliła się jej prawdziwych uczuć. Zachowując pozory dotychczasowych relacji, udają, że nadal łączą ich tylko przyjacielskie kontakty. Mia wciąż umawia się na randki, które nie dają jej satysfakcji, gdyż żaden ze spotkanych mężczyzn nie jest Kostkiem. Ania nieustannie droczy się z Arturem, który dostrzega w niej atrakcyjną kobietę, ale nie ma odwagi pójść o krok dalej w ich znajomości, tym bardziej, że ona mu tego nie ułatwia. Ich rozmowy często opierają się na docinkach i idealnie wpasowują się w przysłowie „kto się czubi, ten się lubi.”

Powieść pt.: „Czy to jest przyjaźń?” to opowieść o uczuciach, które ewoluują wraz z dojrzewaniem, gdy nagle bohaterowie zaczynają postrzegać drugiego człowieka inaczej niż do tej pory. Dociera do nich, że łącząca ich przyjaźń przemienia się w innego rodzaju odczucia i chociażby się chciało jeszcze zatrzymać dotychczasowy klimat znajomości, to natura daje o sobie znać w postaci bodźców, które wznoszą relację na inny poziom.

Nie jest to powieść z wieloma zwrotami akcji, ani też skomplikowana historia, gdyż wiele sytuacji można było przewidzieć.  Nie znajdziemy w niej wulgaryzmów, ani żadnych erotycznych scen, czego można by spodziewać się po okładce, która nie oddaje tego, o czym opowiada książka. Sugeruje ona gorący romans z wieloma emocjami, a tak nie jest, ale też zaprezentowane postacie nie współgrają z wizerunkami bohaterów. 

Dużo jest w niej rozmów, które dają możliwość poznania charakteru relacji, jakie łączą czwórkę przyjaciół, ale też z dialogów dowiadujemy się wielu informacji o tym, czym martwi się dana osoba i jakie ma przemyślenia. W szczątkowej formie wyłania się też problem rodzinnych relacji u Ani, która nie do końca wierzy w siebie, gdyż ze strony rodziców wciąż słyszy krytykę tego, co robi, jak się ubiera i z kim przebywa.

Pani Alexa Lawenda ma przyjemny styl pisania podszyty humorem, czasami sarkazmem, ale dający radość z czytania. Jedyne, co mnie nieco drażniło przy czytaniu tej powieści, to zbyt częste używanie słowa „chłopacy”, które pojawia się w różnych zestawieniach. Zdaję sobie sprawę, że jest to forma poprawna, ale zdecydowanie występuje to określenie w nadmiarze.

Natomiast w bardzo lekkiej i jednocześnie sugestywnej formie ujmuje w słowa to, co czują do siebie bohaterowie, ukazując ich wewnętrzne rozterki i obawy. Więcej jest w tej powieści przepychanek słownych, podszytych humorem opisów, dających wrażenie naturalności. Nie ma tutaj emocjonalnych zwrotów akcji, lecz raczej są to obrazki z życia przyjaciół.

Na tym głównie koncentruje się autorka, pokazując dylematy młodych ludzi z różnych perspektyw, jednocześnie podkreślając, że najlepsza w każdej relacji jest szczerość i otwartość niż unikanie rozmów i udawanie, że nic się nie zmieniło. Opowiada o tym na przykładzie dwóch różnych par, z których jedna postanawia zaufać swoim odczuciom i pozwolić wpuścić miłość do swej relacji, a druga nadal bazuje swoją znajomość na udawaniu, że nic między nimi się nie zmieniło, poza przyjacielskimi więzami. Podkreśla, że w ten sposób można przegapić to, co najcenniejsze i stracić szansę na miłość, która puka do zakochanych serc.

Książkę przeczytałam, dzięki autorce.

1057. - "Chłopak z sąsiedztwa"

Chłopak z sąsiedztwa

Alexa Lawenda

Gatunek: romans erotyczny

Numer wydania: I

Data premiery: 9 marca 2022r.

Liczba stron: 288

Wymiary: 210 x135 mm

Oprawa: miękka ze skrzydełkami

Wydawnictwo: Lipstick Books

Ocena: 5/6

„Miłość, ciepło, zaufanie... tego nie było w moim życiu, nikt nigdy mnie nie nauczył kochać.”

Na nasze życie wpływ mają różne czynniki, ale z pewnością dużą rolę odgrywają lata dzieciństwa i tego, co dane nam było wówczas doświadczyć. Gdy jest to okres obfitujący w poczucie lęku, strachu i poniżania, wówczas w dorosłym życiu trudniej jest odnaleźć drogę do szczęścia. Doskonale wie o tym jeden z bohaterów, którego historię poznajemy w powieści „Chłopak z sąsiedztwa”. Gdyby nie pewna dziewczyna, z pewnością tkwiłby cały czas w swojej ochronnej skorupie.

Igor Markowski to zamknięty w sobie chłopak, którego postrzegano od zawsze, jako zbuntowanego nastolatka z łatką bad boya. W rzeczywistości jest empatycznym, lojalnym synem, bratem i przyjacielem, ale otoczeniu pokazywał się tylko ze swojej złej strony. Miał ku temu powody, gdyż jego życie nie było wypełnione miłymi zdarzeniami. Naznaczone zostało przez alkoholizm ojca, którego agresję i tyranię nie raz znosił Igor wraz z matką i siostrą. Z tego powodu chłopak zawsze czuł się gorszy od rówieśników, dlatego nie miał wśród nich przyjaciół. Tylko jego sąsiedzi, Patryk i jego siostra, Liwia potrafili dostrzec w nim jego prawdziwą naturę okazując mu zrozumienie, pomoc i sympatię.

Liwia od wczesnych swoich lat życia kochała się w swoim sąsiedzie Igorze Markowskim, ale on postrzegał ją jedynie, jako siostrę swego przyjaciela i niedojrzałą smarkulę. Nigdy nie zaznała z jego strony przykrości i w każdej chwili mogła na niego liczyć, ale też ich relacje nigdy nie wyszły poza ramy przyjaźni. On okazuje jej obojętność, trzyma na dystans, nie pozwalając sobie na głębsze uczucie. Przynajmniej tak to wygląda.

Gdy cztery lata temu w życiu Igora wydarzyła się tragedia, wyprowadził się wraz z rodziną do babci, by uporać się ze swoją traumą. Liwia pozostała ze swoją tęsknotą i wiarą, że ujrzy jeszcze swego ukochanego sąsiada. Teraz ponownie Igor wraca do rodzinnych stron, a u Liwii budzi się nadzieja, że tym razem może on zauważy w niej kobietę. Nie poddaje się, więc zbyt łatwo i teraz dostrzega szansę dla swojego uczucia.

Powoli zaczyna budzić w nich pożądanie, ale ten moment autorka skutecznie przeciągnęła stwarzając im klika przeszkód, które wystawiły ich uczucia na próbę. Trochę zbyt wolno, według mnie, ciągnął się motyw rozwinięcia relacji między głównymi bohaterami, którzy czują wobec siebie przyciąganie, ale cały czas nie mogą znaleźć wspólnego porozumienia. Igor długo bronił się przed uczuciem, gdyż nie wierzył w miłość, ale też, dlatego, że wydarzenia z przeszłości nie pozwalały mu na zaangażowanie się. To, czego doświadczył, wyrobiło w nim przekonanie, że nie jest w stanie obdarzyć żadnej kobiety głębszym uczuciem. Nie zaznał w przeszłości miłości, nikt nie nauczył go kochać, a więc i on nie jest w stanie otworzyć swego serca, by pozwolić sobie na miłość. Uważa też, że nie potrafiłby zapewnić swojej dziewczynie bezpieczeństwa, by ochronić ją przede wszystkim przed samym sobą.

„Chłopak z sąsiedztwa” jest opowieścią, w której nie brakuje emocji, bólu, cierpienia, ale też namiętności i pożądania. Nie jest to jednak opowieść erotyczna, lecz raczej romans z delikatną zmysłową nutką wartkiej akcji. To romantyczna i przyjemna w odbiorze powieść, chociaż nie jest cały czas słodko i miło. Autorka porusza, bowiem problem alkoholizmu i przemocy w rodzinie, który pozostawił swoje piętno w dorosłym życiu Igora. Jest on przykładem tzw. syndromu dziecka alkoholika, któremu trudno zaufać drugiej osobie, uwierzyć w siebie i otworzyć się na drugiego człowieka.

Narracja jest prowadzona tak, że znamy zarówno uczucia zarówno Igora jak i Liwii, którzy naprzemiennie opowiadają nam o swoich rozterkach, odczuciach, wrażeniach, więc otrzymujemy pełniejszy obraz tego, co się między nimi dzieje. Nie raz można zauważyć, że ta sama sytuacja jest odbierana w różny sposób i często błędnie interpretowana.

To jedna z tych historii, która pozostawia po sobie pozytywne nastroje dające nadzieję, że warto wierzyć w miłość, która czasami musi długo szukać swego miejsca w sercach dwóch osób, które czują wobec siebie coś więcej, niż tylko sympatię, ale skutecznie się przed nią bronią. Fabuła nie jest zbyt pogmatwana, skomplikowana i nieprzewidywalna, lecz ma w sobie pewien urok, który ja osobiście uwielbiam w tego rodzaju powieściach. Przyjaźń i miłość istnieją w niej obok siebie, pokazując, że są to dwa ważne elementy w naszym życiu, ale między nimi istnieje bardzo cienka granica. Poza tym z przyjemnością zawsze obserwuję przemianę bohaterów, którzy muszą pokonać długą drogę do siebie.

Całkowicie natomiast nie spodziewałam się takiego zakończenia, jakie autorka postanowiła napisać. Nie jestem nim usatysfakcjonowana, gdyż finałowy epizod został pomyślany tak, że mógłby się jeszcze ciągnąć przez kolejne, co najmniej kilkanaście stron. Trudno wysnuć z tego wniosek czy to definitywny koniec tej historii, czy to tylko prolog do następnej części, gdyż nie znalazłam żadnej informacji na ten temat. Nie miałabym nic przeciwko, by autorka przedstawiła dalsze losy Liwii i Igora, ponieważ zabrakło mi wykończenia. To tak, jakby ktoś zrobił tort, złożył jego poszczególne warstwy, ale zapomniał go udekorować kremem z wisienką w centralnym punkcie.

Alexa Lawenda to autorka, która od kilku lat prowadzi bloga promującego twórczość polskich pisarzy, miejsca pełnego humoru, wsparcia i pozytywnej energii. Prywatnie jest matką i wiecznym włóczykijem. Po długoletnich podróżach i życiu w sześciu różnych krajach na stałe zapuściła korzenie w Wielkiej Brytanii, gdzie ukończyła studia w kierunku psychologii. Książki to jej pasja, uwielbia zarówno czytać, jak i pisać. Lubi ludzi pozytywnie nastawionych i kocha ruskie pierogi. Życie opisuje z przymrużeniem oka i stara się nie brać niczego zbyt serio. Debiutowała w 2020 r. powieścią „Żar Australii”. Potem ukazał się kolejne tomy serii „Kontynenty przyjemności”.

Egzemplarz książki otrzymałam od portalu