914. - "Lekcja hiszpańskiego 2"

Lekcja hiszpańskiego

Tom II

Aleksandra Pakuła

Wydanie: I

Data wydania: 3 października 2021r.

Format: 130 x 205 mm

Oprawa: miękka ze skrzydełkami

Liczba stron: 416

Wydawnictwo: Muza

„Dla sprawcy akt przemocy trwa 

kilka sekund, 

dla ofiary ciągnie się do końca jej życia”

Gdy decydujemy się na związek z ukochaną osobą, pragniemy czuć się u jej boku bezpiecznie, iść z nią przez życie zgodnie, wspólnie rozwiązywać problemy i cieszyć się każdą chwilą spędzoną razem. Niestety, czasami bywa tak, jak u bohaterki „Lekcji hiszpańskiego”, gdy to, co miało być bajką, zamienia się w koszmarny horror.

Aleksandra Pakuła to młoda pisarka, która pochodzi z Warszawy, ale od zawsze kochała morze, więc obecnie mieszka w Gdańsku. Mówi o sobie, że jest zdystansowaną introwertyczką pod maską sarkastycznego ekstrawertyka. Poza pisaniem, spełnia się, jako młoda mama i szczęśliwa partnerka w związku. Nie jest zwolenniczką świata kreowanego przez media społecznościowe i patriarchatu, odbierającym kobietom poczucie własnej godności. 

„Lekcja hiszpańskiego” jest jej debiutem literackim, ale czytając pierwszą część tej serii, nie jest to zupełnie odczuwalne. Autorka porusza w niej bardzo trudny temat, jakim jest przemoc domowa, despotyczny partner, który jest gotowy zrobić wszystko, byle tylko podporządkować sobie drugą osobę.

Adrianna Małecka w swoim małżeństwie przeszła piekło, które skrzętnie ukrywała przed zewnętrznym światem. W końcu udało się jej uzyskać rozwód, niestety na niezbyt korzystnych dla siebie warunkach. Decyduje się na wyjazd do Hiszpanii, gdzie zostaje zatrudniona w restauracji swego wujka Aureliusza. Tam poznaje Maksa, dzięki któremu życie nabiera nowych barw a ona zaczyna wierzyć siebie.

Sądziła, że uwalniając się od despotycznego męża skończą się jej kłopoty. Tymczasem okazało się, że nadal nie może spokojnie cieszyć się życiem, gdyż musi zawalczyć o najukochańszą osobę, jaką jest jej córeczka. 

Tom drugi „Lekcji hiszpańskiego” zaczyna się prologiem, w którym widzimy scenę oczami Maksa, gdy Adrianna rozpoczyna pracę w hiszpańskiej restauracji i zostaje przedstawiona pracownikom zatrudnionym w kuchni. Dokładnie taką samą scenę mogliśmy zaobserwować w części pierwszej serii, ale wówczas mieliśmy wersję wydarzeń ze strony Adrianny. Przyznam, że autorka wprowadziła mnie tym zabiegiem w lekką dezorientację, tym bardziej, że nie zaznaczyła wyraźnie, że jest to wydarzenie sprzed jakiegoś czasu. Następujące po tym wstępie rozdziały ukazują już dalsze losy Maksa i Adrianny, ale domyślamy się tego, po poznaniu kolejnych akapitów. Całą historię, podobnie jak w części pierwszej, poznajemy już z perspektywy Adrianny, która opowiada nam o sobie w narracji pierwszoosobowej. Jedynie we wprowadzeniu i zakończeniu głos zabiera Maks.

„miłość zaślepia na tyle, że trudno zauważyć tę cienką granicę między dobrem a złem”

Aleksandra Pakuła ponownie sprawiła, że całkowicie przepadłam w stworzonej przez nią historii. Swoim bardzo sugestywnym stylem daje poczuć targające bohaterami emocje i piekło, jakie przeżywała Adrianna będąc z Jakubem w związku. Te fragmenty z jej życia często powracają do niej we wspomnieniach, nie pozwalając zapomnieć o sobie. Zostały wyszczególnione kursywą, dlatego łatwo można je odróżnić od bieżących wydarzeń.

To bardzo przejmująca, pełna bólu i cierpienia opowieść o budowaniu życia na nowo, ale też o zaufaniu, przyjaźni i wybaczaniu, zwłaszcza sobie, wychodzenia z roli ofiary i uwierzenia w swoją wartość. Autorka pokazuje, jak ważne jest wspierające środowisko, dzięki któremu można na nowo uwierzyć w siebie. Jednocześnie uświadamia słabość systemu prawnego w Polsce, które nie potrafi pomóc osobom pokrzywdzonym przez tyrana i sprawiedliwie osądzić sytuację. Ofiara bardzo często pozostaje sama ze swoimi problemami, dopóki nie wydarzy się jakaś tragedia.

Bardzo podobały mi się wykreowane przez autorkę postacie, zarówno głównych bohaterów, jak i drugoplanowych. Ich osobowości zostały bardzo wyraźnie określone tak, że od razu czujemy do nich sympatię, albo wręcz odwrotnie-złość i niechęć. W tym pierwszym przypadku niezwykłą postacią był dla mnie wujek Aureliusz, opiekuńczy, wyrozumiały i wspierający działania Adrianny. Podobną sympatią darzyłam zarówno Maksa, jak i innych pracowników restauracji. Maks okazał się bardzo empatycznym mężczyzną, który sprawia, że Adrianna przechodzi przemianę z zahukanej ofiary, w pewną siebie kobietę, pragnącą zawalczyć o siebie, córeczkę i swoje szczęście. Wie, że nie osiągnie tego bez konfrontacji z niebezpiecznie despotycznym byłym mężem, ale bez tego nie jest w stanie spokojnie budować swoje życie na nowo.

Druga część dorównuje swojej poprzedniczce pod każdym względem a nawet ją odrobinę przewyższa, ze względu na bogactwo emocji, jakie przelewają się niemal w każdym rozdziale. Walka o siebie, swoje życie i o prawo do córki dostarczają tak wielu wrażeń, że nie sposób czytać o tym spokojnie. Wielokrotnie zostałam zaskoczona rozwijającą się sytuacją a apogeum osiągnęły w finałowym akapicie, po którym trudno było mi zebrać myśli. Zakończenie pozostawiło mnie w takim emocjonalnym zwieszeniu, że z niecierpliwością oczekuję kontynuacji. Mam nadzieję, że nastąpi ona bardzo szybko.

Recenzja pierwszej części Lekcja hiszpańskiego

Książkę przeczytałam, dzięki wydawnictwu: