816. - "Kobieta w białym kimonie"

Kobieta w białym kimonie

Ana Johns

Data premiery polskiej: 20 stycznia 2021 r.

Data premiery zagranicznej: 28 maja 2019 r.

Format: 135 x 205 mm

Oprawa: miękka ze skrzydełkami

Liczba stron: 384

Tłumaczenie: Agnieszka Wyszogrodzka-Gaik

Tytuł oryginału: The Woman in the White Kimono

Wydawca: Wydawnictwo Kobiece

„Zmartwienie sprawia, 

że drobiazgi rzucają długie cienie”.

Istnieje takie powiedzenie, by nie oceniać książki po okładce. Po ujrzeniu oprawy graficznej powieści „Kobieta w białym kimonie”, od razu spodziewałam się jakiejś ujmującej, pięknej opowieści. Tym razem okładka mnie nie zwiodła, gdyż to, co mogłam dzięki niej przeżyć, okazało się niesamowitym przeżyciem.

źr. zdjęcia:
www.anajohns.com

Ana Johns ukończyła studia dziennikarskie i przez wiele lat był dyrektorką kreatywną i właścicielką firmy zajmującej się działalnością twórczą. To wielokrotnie nagradzana, amerykańska pisarka, której debiutancka powieść „Kobieta w białym kimonie” zdobyła uznanie krytyków, uzyskując status bestsellera i została przetłumaczona na ponad 22 języki. Gdy nie zajmuje się pisaniem, przebywa na pięknym wybrzeżu jeziora Michigan.

Naoko poznajemy od razu w prologu, ale już, jako 78-letnią panią, która przedstawia się nam, jako Naoko Tanaka z domu Nakamura. Wraca pamięcią do 1957 roku, gdy przeżywała swoją wielką, ale zakazaną miłość.

Tori Kovać mieszka w czasach współczesnych w Ameryce i pracuje, jako dziennikarka. Zastajemy ją, gdy towarzyszy swojemu umierającemu ojcu w ostatnich dniach jego życia. Podczas jednego z rozmów z nim, ojciec pokazuje swojej córce list w mocno zniszczonej kopercie. Jego treść mocno wstrząsa Tori, która postanawia poznać prawdę o sobie i swojej rodzinie.

Ależ to była piękna historia! Wzruszyłam się, smuciłam, cieszyłam, gdy podążałam za stworzoną historią. Książka ma wszystko to, co sprawia, że chcemy zajrzeć za piękną okładkę i poznać skrywającą się na jej kartach historię a gdy już zaczynamy ją czytać, wówczas nie możemy przestać podążać dalej za kolejnymi wydarzeniami, z niecierpliwością oczekując jej końca. To głęboko poruszająca, ekstremalnie emocjonalna a przy tym klimatyczna opowieść o losach dwóch kobiet, które dzieli miejsce zamieszkania, tysiące kilometrów i czas. To opowieść o walce o swoje marzenia i odkrywaniu siebie, ale przede wszystkim o miłości omotanej sztywnymi normami społecznymi i tradycyjnymi obyczajami.

Fabuła biegnie w dwóch osobnych wątkach, naprzemiennie i dwóch przestrzeniach czasowych, by w pewnym momencie połączyć się w jedną całość. Cała fabuła jest spójna, klarowna, bez zbędnych elementów, dobrze napisana, z wieloma ciekawostkami dotyczącymi Japonii, legendami, przypowieściami i mądrymi myślami. Wciąż zmieniające się wydarzenia i niesamowity urok sprawia, że trudno mi było się od niej oderwać. Jednak czasami musiałam odłożyć ją, by uspokoić emocje, gdyż jest w niej tyle bólu, tęsknoty, goryczy i tęsknot że tej historii nie da się czytać spokojnie.

„Kobieta w białym kimonie” to wspaniała powieść, w której zarówno postacie jak i przebieg wydarzeń są całkowicie fikcyjne, ale niektóre ukazane w niej epizody miały miejsce w rzeczywistości. Autorka włożyła w stworzenie tej powieści ogrom pracy, wykorzystując zebrane materiały i wyobraźnię, by oddać realia panujące w Japonii w latach 50. XX wieku oraz też  opisuje wiele szokujących faktów, które odkryła w trakcie swoich poszukiwań.

Za podłoże tej historii posłużyła opowieść ojca autorki, który pełnił służbę w marynarce wojennej USA i zakochał się w pięknej Japonce. Jej rodzice zaprosili go na tradycyjną ceremonię picia herbaty, do której przygotowywał się sumiennie. Ana Johns wspomina w posłowiu, że mimo starannej nauki etykiety, rodzina nie zaakceptowała jego kandydatury na męża dla swojej córki, tylko dlatego, że gdyż był on amerykańskim marynarzem. Ożywiając tę historię fikcyjnymi postaciami i wydarzeniami autorka stworzyła niezwykłą opowieść o miłości, jej różnych blaskach i cieniach, ale przede wszystkim zwróciła uwagę na sytuacje japońskich kobiet w latach 50. XX wieku.

To historia z gatunku tych, których się nie zapomina, gdyż wzbudza niesamowitą burzę emocjonalną i wwierca się w nasze umysły, niczym tornado, burząc wewnętrzny spokój. Warto zaznaczyć, że książka jest debiutem pani Any Johns i życzyłabym sobie, aby tej jakości debiutów było więcej, także u nas.

Książkę przeczytałam, dzięki wydawnictwu: