"Jeszcze jedno lato"
Tom pierwszy
Magdalena Kordel
„Czekanie, wszystko jedno na co, albo na kogo,
to najbardziej podstępna pułapka,
którą zastawia na nas życie.”
Gdy zostajemy rodzicami, robimy wszystko, by nasze dzieci były szczęśliwe. Oddajemy im całych siebie, nie zwracając uwagi na własne potrzeby. Gdy dzieci dorastają i opuszczają nasz dom rodzinny, bywa tak, jak u bohaterki książki „Jeszcze jedno lato”, że zostajemy sami ze swoimi myślami i życiem.
Okładka książki „Jeszcze jedno lato” jest nieco myląca, gdyż widać na niej dwie młode kobiety. Tymczasem bohaterka jest w wieku mocno dojrzałym, czyli nieco ponad sześćdziesiąt lat, ale nie ma dokładnej Bez względu jednak na ten szczegół, jest to opowieść o samotności, niejako na własne życzenie. Obecne życie Lilianny to efekt jej wyborów, nie tylko tych dokonanych w przeszłości, ale też w dorosłym życiu. Kiedyś zdecydowała się na pewne rozwiązanie, które zaproponował jej Robert, będący wówczas w podbramkowej sytuacji. To pozwoliło jej odciąć się od toksycznej matki, ale z kolei to sprawiło, że nie poczuła się w pełni szczęśliwa. Konsekwencje tego odczuwa do dziś, będąc samotną kobietą tęskniącą ciągle za córką, która na to nie zasługuje. Ale ona tego nie widzi.
Pani Kordel przede wszystkim skupiła się na konsekwencjach podejmowanych decyzji Lilianny w młodości, ale też tych, gdy nie zrobiła nic, by coś zmienić. Dała się stłamsić despotycznej matce i ta postawa ofiary toksycznej relacji tkwi w niej nawet teraz, w dorosłym życiu. Wciąż uważa siebie za nijaką, co wyraża chociażby strojem, szarym, bez gustu, tak by nie wyróżniać się w tłumie. Muszę przyznać, że mnie taką postawą podległą innym denerwowała, bo osobiście nie lubię ograniczeń, a takie tłamszenie czyjejś osobowości właśnie takim ograniczeniem jest.
Autorka świetnie nakreśliła jej postać opisując jej stan mentalny i emocjonalny. To kobieta, która zapomniała jak żyć w pełni, będąc najpierw tłamszoną w dzieciństwie przez matkę, a potem przez córkę. Pokazuje różne sytuacje z przeszłości Lilianny, które wpłynęły na jej osobowość i obecną rzeczywistość. Przez lata wykonywała to, czego od niej oczekiwano, najpierw jako córka, później jako żona i matka. To pokazuje, jak mocno pewne schematy wyniesione z domu mogą zostać w człowieku i jak trudno się od nich uwolnić. Szczególnie wychowanie przez despotyczną matkę, a potem zawarte w przeszłości decyzje i narzucone normy zachowania wpływają na dorosłość. Postawa Lilianny jest asekuracyjna, podporządkowująca się i przez to była dla mnie irytująca. Pojawia się pytanie o to, czy powinno się angażować w pełni i zapominać o sobie mając na względzie dobro innych osób. Dopiero pojawienie się w jej życiu nowych osób (i nie tylko osób), zaczyna burzyć ten uporządkowany, ale jednocześnie bardzo smutny świat.
Historia zawarta w książce „Jeszcze jedno lato” była dla mnie niepełna. Zabrakło mi chociażby rozwinięcia realizacji umowy, jaką Lilka zawarła z Robertem. jNie zdradzę tutaj za dużo, ale jest o tym zbyt mało, epizodycznie, w formie wspomnień, ale bardziej opisowo, więc nie wniknęłam w tę sytuację w ogóle. Podobnie mam z postacią Irki, która jest przykładem córki, jakiej chyba żadna matka nie chciałaby mieć. Również ta kwestia jest zbyt mało wyeksponowana, bo byłam ciekawa, dlaczego jest ona taka wredna. Przecież taki charakter nie bierze się znikąd.
Przeciwwagą dla córki Lilianny jest sąsiad – młody człowiek, Julek, którego postawa wobec własnej matki jest godna uznania. Z kolei przyjaciółka naszej bohaterki – Helena i jej dwie siostry to przykład kobiet po sześćdziesiątce, które wzbudzają sympatię, nawet zbyt bogobojna i pruderyjna Stefania. Te trzy energiczne kobiety są kontrastem dla postawy Lilianny. Wprowadzają do fabuły energię i lekki humor. To jakby trzy barwne kwiaty, które nie poddają się wiekowi i mają w sobie mnóstwo dobrych wibracji.
"Jeszcze jedno lato" to historia, która porusza serce, ale też sprawia, że chciałoby się potrząsnąć Lilianną, która żyje z dnia na dzień w ciągłym oczekiwaniu, w monotonnym rytmie, w szaro burym nastroju i samotności. Na szczęście powoli zaczyna do bohaterki docierać smutna i gorzka prawda jak naprawdę wygląda jej życie. Wydaje się, że jest już za późno, by coś zrobić, ale finałowe sceny pokazują, że czasami trzeba wstrząsu, spotkania odpowiednich osób, by w końcu coś w życiu zmienić. Na to nigdy nie jest za późno. Bardzo jestem ciekawa, jak dalej potoczy się życie bohaterki, u której pojawiły się jaskółki nadziei na dobre zmiany. Na okładce książki nie ma informacji, że to pierwszy tom tej historii, ale jej zakończenie jest otwarte i sugeruje ciąg dalszy.
Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem
Data premiery: 12.08.2026r.
Ilość stron: 316
Okładka: miękka ze skrzydełkami
Wymiary: 144x205 mm
Wydawnictwo: Znak
ISBN: 978-83-8427-153-7
Moja ocena: 5/6
Ilość stron: 316
Okładka: miękka ze skrzydełkami
Wymiary: 144x205 mm
Wydawnictwo: Znak
ISBN: 978-83-8427-153-7
Moja ocena: 5/6
