"Studnia"
Tom pierwszy
Bogumiła Betula
„Trudno się mówi do ludzi,
którzy nie chcą słuchać."
Z pewnością każdy słyszał nie raz powiedzenie, by czego sobie życzymy, bo może się spełnić. Brzmi to irracjonalnie, gdyż wyrażamy to, co chcemy otrzymać od losu. Jednak, gdyby się nad tym głębiej zastanowić, można dostrzec w tym głębszy sens. Problem tkwi nie w samym spełnieniu życzenia, lecz w tym, jak wyrażaliśmy swoje pragnienie. Doskonale wybrzmiewa to w książce pt.: „Studnia”, która skłania właśnie do takich refleksji.
W pewnej wsi o nazwie Szary Wąwóz stoi sobie w lesie kamienna studnia. Studnia jest niezwykła, bo spełnia życzenia. Każdy, kto wrzuci do niej złotą monetę i wypowie życzenie, może oczekiwać jego spełnienia. Problem jest jeden – trzeba umieć wypowiadać to, czego się pragnie, bo inaczej skutek może być zupełnie inny od oczekiwanego.
Panią studni jest Arawel, piękna bogini szczęścia, której zależy na tym, by mieszkańcy Szarego Wąwozu byli szczęśliwi. Obserwuje ich Eskiel, ostatni anioł, który pozostał w wiosce po pojawieniu się studni. Zakochany od zawsze w Arawel pozostaje jej wierny nawet wtedy, gdy bogini wraz ze zmianą pory roku zmienia również swój wygląd – jesienią staje się bowiem mniej urodziwa, przybierając późnojesienną, listopadową postać.
Arawel to najmniej lubiana przeze mnie postać, mimo że jest boginią. Ma w sobie cechy, które nie wzbudzają sympatii. Pojmuje szczęście na swój własny, dość szczególny sposób. Jest egoistyczna, przebiegła, perfidna, zakłamana i fałszywa. Co ciekawe, nie zawsze taka była. W jej historii również kryje się pewna przemiana, a może raczej utrata tego, co kiedyś było w niej dobre. Anioł Eskiel jednak nie przestaje jej kochać. Pozostaje jej wierny i wciąż ma nadzieję, że jego ukochana się zmieni.
Eskiel jest aniołem starej daty. Ma w sobie dobroć i stara się pomagać każdemu, kto tego potrzebuje. Nie potrafi przejść obojętnie obok czyjegoś nieszczęścia. Lata nad lasem, wioską i polami, obserwuje mieszkańców Szarego Wąwozu, próbuje ich ostrzegać, podsuwać rozwiązania i wskazywać właściwą drogę. Nie każdy jednak chce go słuchać. A nawet jeśli ktoś usłyszy w swojej głowie cichy głos anioła, nie zawsze zdecyduje się na niego zareagować. Anioł Eskiel jest dla mnie również czymś więcej niż tylko opiekunem czuwającym nad mieszkańcami. To uosobienie ludzkiej intuicji, tego cichego głosu, który pojawia się w naszych głowach, kiedy szukamy odpowiedzi albo wskazówki, który czasami ostrzega nas przed niebezpieczeństwem, lecz zbyt często go ignorujemy.
Jedną z takich osób jest młodziutka Konstancja, hrabianka, którą anioł Eskiel opiekuje się od chwili jej narodzin. Dziewczyna z wzajemnością zakochała się w ubogim drwalu Witoldzie. Ich miłość jednak ma znamiona mezaliansu, a skutek pewnej namiętnej nocy nie wróży im szczęśliwego zakończenia. Dziewczyna postanawia więc skorzystać z możliwości, jaką daje studnia. Jej życzenie się spełnia, ale w sposób, którego z pewnością nie mogła przewidzieć. I właśnie tutaj zaczyna się historia, która pokazuje, że otrzymanie tego, czego się pragnie, niekoniecznie oznacza otrzymanie tego, czego naprawdę potrzebujemy.
Aż trudno było mi uwierzyć, że powieść „Studnia” jest debiutem Bogumiły Betuli. Szkoda, że o autorce niewiele wiadomo, ponieważ książka pokazuje spory potencjał i wyobraźnię. Pani Betula stworzyła historię, która wymyka się prostym klasyfikacjom. Rozwój wydarzeń jest spokojny, płynny, niczym szumiąca rzeka, która czasem podąża leniwie, a czasem jest bardziej rwąca. Można zaliczyć ją do realizmu magicznego, ale znajdziemy tutaj również elementy filozoficzne i duchowe. Całość otula mistyczny, niemal baśniowy klimat.
Są tu dwie perspektywy, ale nie chodzi o czas, ale o dwa światy: widzialny i niewidzialny, które istnieją obok siebie. Z tym, że ludzie o tym nie wiedzą, gdyż nie mają zdolności dostrzegania więcej ponad to, co rzeczywiste. Natomiast istoty ze świata równoległego widzą, a nawet słyszą, co myślą i robią mieszkańcy. Są takie istoty, które człowieka wspierają, a są takie, które mają niekorzystny wpływ na jego psychikę, stan emocjonalny i w efekcie na życie. Takie odczucia, jak beztroska, obojętność, smutek, nienawiść, troska, miłość i wiele innych przybierają tutaj konkretną postać, którą widzi anioł Eskiel, gdy oblatuje domy znajdujące się we wsi. Uważam, że stworzenie takich alegorii odwzorowujących ludzkie emocje i wartości było jednym z ciekawszych pomysłów autorki. To, co dla człowieka pozostaje jedynie nastrojem, myślą czy chwilowym impulsem, w świecie „Studni” staje się czymś realnym, niemal namacalnym. Dzięki temu można spojrzeć na zachowania bohaterów z zupełnie innej perspektywy.
To książka niezwykła, piękna i prawdziwa, mimo że opowiada historię fantasy. Jej fantastyczna warstwa staje się jedynie narzędziem do opowiedzenia o rzeczach bardzo rzeczywistych: o człowieku, jego słabościach, marzeniach, miłości, potrzebie szczęścia i konsekwencjach podejmowanych decyzji.
Autorka skrupulatnie zaplanowała ciąg wydarzeń, budując ciężar emocjonalny stopniowo, ale jednocześnie sugestywnie. Nie jest to książka, którą można sprowadzić wyłącznie do historii o magicznej studni spełniającej ludzkie życzenia. Pod powierzchnią baśniowej opowieści kryje się znacznie więcej – refleksja nad ludzkimi pragnieniami, emocjami, wyborami i odpowiedzialnością za własne decyzje.
Egzemplarz książki otrzymałam w ramach współpracy z portalem
Data premiery: 22.04.2026r.
Ilość stron: 466
Okładka: miękka
Wymiary: 205 x 125 mm
ISBN: 978-83-68151-11-4
Wydawnictwo: AlterNatywne
Moja ocena: 6/6
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz
Jeśli któryś z komentarzy nie jest widoczny, proszę o cierpliwość. System bloggera czasami wrzuca komentarze do zatwierdzenia.
Każda recenzja to moje subiektywne odczucia! Wasze mogą być zupełnie inne i zawsze jestem ciekawa Waszych opinii.
Bardzo dziękuję za każdą wizytę i komentarz. Komentarze bardzo mnie cieszą.
Wpisy o charakterze spamu oraz z reklamami firm lub produktów będą usuwane.