„nie każda podróż czyni nas szczęśliwymi"
Wenecja, którą dzisiaj znamy, to miasto pocztówkowe: pełne światła odbijającego się w wodzie, tłumów na placu św. Marka i kamiennych mostów spinających brzegi kanałów. Trudno jednak zapomnieć, że ta zachwycająca sceneria ma swoją znacznie mroczniejszą, bardziej niepokojącą przeszłość. W powieści „Cienie Wenecji” autor cofa nas do czasów, gdy miasto dopiero budowało swoją potęgę, a jego piękno było nierozerwalnie związane z chaosem, intrygą i walką o wpływy. To drugi, a właściwie trzeci tom serii „Outremer”, bo tom pierwszy pt.: „Kraj za morzem” i drugi pt.: „Bramy Damaszku” ukazał się w jednym wydaniu pod wspólnym tytułem „Ziemia Obietnic”.
Akcja osadzona w dwunastowiecznej Wenecji wciąga od pierwszych stron, przenosząc nas do miasta laguny, pełnego splendoru, ale i mrocznych tajemnic skrywanych w cieniu pałaców, wąskich uliczek i cichych kanałów. Na tym tle poznajemy dalsze losy jednego z bohaterów „Ziemi Obietnic” Rogera de Ribemont, który wraca do rodzinnych stron, by zderzyć się z przeszłością. Tajemnicze morderstwo i losy jego rodziny stanowi punkt wyjścia do intrygi pełnej napięcia, zdrad i nieoczekiwanych zwrotów akcji.
W „Ziemi Obietnic” Roger nie wiedział kim jest, bo pewne wydarzenia wytarły przeszłość z jego pamięci. Jednak jego postać i sprawy niknęły w wielości wydarzeń , osób i wątków. Teraz odzyskał częściowo świadomość swojego pochodzenia, co sprawia, że wraca do domu, ale nie jest to szczęśliwy powrót.
W pierwszej części serii „Outremer” miałam już pewien obraz Rogera de Ribemont, ale dopiero tutaj poczułam, że naprawdę wchodzę w jego historię bardziej bezpośrednią, bardziej skupioną bardziej dramatyczną. Wenecja okazała się idealnym miejscem na taką opowieść ze swoją mroczną, gęstą od intryg stroną, pełną mgły, błota i sekretów, które potrafią zmienić losy nie tylko jednego człowieka, ale całej Europy. Bardzo podobało mi się to, że Wenecja nie jest tu tylko tłem, lecz żywym organizmem, w którym każdy krok może prowadzić do odkrycia kolejnego sekretu. To miasto żyje, oddycha, otacza swoim klimatem, a każdy zaułek może kryć wskazówkę lub zagrożenie. Nie ma tu nic z pocztówkowego uroku, a zamiast tego dostajemy miasto, które żyje polityką, złotem i szpiegostwem.
W tle politycznych rozgrywek i osobistej tragedii Rogera pojawia się również wątek serii brutalnych morderstw dokonywanych przez tajemniczą bestię. Ataki są nagłe, chaotyczne i pozornie nielogiczne, co potęguje atmosferę strachu panującą w mieście. Roger stopniowo odkrywa, że nie ma do czynienia z istotą pochodzenia zwierzęcego, lecz z potworem stworzonym przez człowieka — kimś, kto skrywa się wśród mieszkańców miasta. Ta tajemnica splata się z innymi wątkami powieści i jeszcze mocniej podkreśla motyw moralnego rozkładu świata, w którym największe zagrożenie nie czai się w mroku kanałów, lecz w ludzkiej naturze.
Muszę przyznać, że „Cienie Wenecji” czytało mi się znacznie lepiej niż dwie poprzednie części. Wydarzenia posuwają się naprzód szybko, tajemnice odsłaniają się stopniowo, a zwroty akcji pojawiają się w idealnych momentach. Autor znalazł bardzo dobry rytm: dynamiczny, ale nie chaotyczny; bogaty w szczegóły, ale nieprzytłaczający. Tajemnice odsłaniają się jedna po drugiej, a zwroty akcji pojawiają się w idealnych momentach. Miałam poczucie, że historia naprawdę płynie – bez dłużyzn, bez przestojów i zbędnych opisów.
W tej części pojawia się też wiele postaci, które naprawdę zapadają w pamięć. Tomasso — sprytny hazardzista, który potrafi wyczuć okazję szybciej niż inni. Carlotta de la Valette — kobieta, której nie da się jednoznacznie ocenić. I Dioklecjan — bizantyjski szpieg, który jest uosobieniem wszystkiego, co w tej książce najciemniejsze: intryg, manipulacji, gry prowadzonej w cieniu.
Bogactwo ciekawych postaci, dynamiczna narracja, poszukiwanie prawdy, poszukiwanie skarbu Bizancjum, ale też wątek romansu to elementy, które sprawiły, że trudno było mi odłożyć książkę choćby na chwilę. Jeśli kolejne tomy będą trzymały ten poziom, to „Outremer” stanie się jedną z tych serii, do których wraca się z przyjemnością. Druga odsłona tej serii to nie tylko dynamiczna powieść przygodowo-historyczna, ale także opowieść o chciwości, lojalności i moralnych kompromisach w świecie, gdzie honor przegrywa z wagą monety. Pan Bogumił Wójcik pokazuje Wenecję jako szachownicę dla politycznych graczy i robi to w sposób przekonujący, mroczny i wciągający. Dla mnie to moment, w którym seria naprawdę rozwinęła skrzydła i zdecydowanie zostawiła mnie z apetytem na więcej.
Data premiery: 21.11.2025r.
Ilość stron: 368
Wymiary: 160 x 241 mm
Okładka: twarda z obwolutą
ISBN: 978-83-68574-04-3
E-book: EPUB: Rozmiar: 2,6 MB
Ilość stron: 320
ISBN 978-83-68574-06-7
Wydawnictwo: Astra
Moja ocena: 5/6
Pamiętam, jak pisałaś o pierwszej części – już wtedy mnie kusiło, ale opis „Cieni Wenecji” to już totalnie moje klimaty. Uwielbiam, gdy miasto jest pełnoprawnym bohaterem, a nie tylko tłem. Super, że ta część podobała Ci się jeszcze bardziej, to dla mnie najlepsza rekomendacja.
OdpowiedzUsuńTakie rozwinięcie serii na pewno mocno cieszy.
OdpowiedzUsuńAleż mi narobiłaś ochoty ma tę ksiażkę
OdpowiedzUsuńWysoka nota... Może się skuszę :)
OdpowiedzUsuńOj ciekawa recenzja, zachęca do przeczytania. Pozdrawiam zimowo.
OdpowiedzUsuńCzytanie o dwunastowiecznej Wenecji mogłoby być ciekawe. 🙂
OdpowiedzUsuńBrzmi jak książka z niezwykle interesującym i gęstym klimatem, taka Wenecja daleka od pocztówkowego wyobrażenia zawsze wydaje mi się szczególnie fascynująca :). Bardzo lubię historie, w których miasto staje się niemal bohaterem, a intrygi i tajemnice prowadzą czytelnika coraz głębiej w opowieść. Po Twojej recenzji mam wrażenie, że to jedna z tych książek, które trudno odłożyć na później.Z rozbudziłaś moją czytelniczą ciekawość !:)
OdpowiedzUsuń