[186/26] 2124.: "Siostra Diabła. Klara" Tom X spin-off serii z Kubą Sobańskim

"Siostra Diabła. Klara"

Tom dziesiąty

spin - off serii diabelskiej (?)

Adrian Bednarek

„ból zaznany w dzieciństwie przeradza się 

w agresję i nienawiść”

Niektóre rany nigdy się nie zabliźniają. Potrafią zmienić sposób myślenia, odebrać poczucie bezpieczeństwa, a nawet sprawić, że człowiek zaczyna stawać się kimś, kim nigdy nie chciał być. Taką właśnie historię poznajemy w powieści „Siostra Diabła. Klara”, która dopełnia to, co poznaliśmy wcześniej.

Dla fanów serii los Klary nie jest tajemnicą, gdyż jej tragiczny finał poznaliśmy już w pierwszym tomie, „Pamiętniku diabła”. Wydawałoby się zatem, że nic więcej tutaj nie można dodać, ale nie w przypadku historii pisanych przez pana Adriana Bednarka, który po raz kolejny pokazuje, że jego wyobraźnia nie ma granic, więc zawsze trudno przewidzieć, jakie decyzje i działania podejmą jego bohaterowie. 

W przypadku Klary znamy wprawdzie zakończenie jej historii, ale droga, która do niego prowadzi, okazuje się pełna emocjonalnych zakrętów, trudnych wyborów i psychologicznych zawirowań. To właśnie odkrywanie kolejnych etapów jej przemiany sprawia, że trudno oderwać się od lektury, nawet jeśli wiemy, jaki los ostatecznie ją spotka. To, co było początkiem historii Kuby Sobańskiego, staje się tutaj swoistym domknięciem, ponieważ narodziny Rzeźnika Niewiniątek poznajemy z zupełnie innej perspektywy – poprzez działania jego siostry.

Autor cofa się do momentu, gdy dziesięcioletnia Klara została skrzywdzona, a potem przenosimy się o dwanaście lat do przodu,  gdy Klara przyjeżdża do Krakowa, by rozpocząć nowy etap życia. Spotkanie z Robertem Wędzyńskim, wykładowcą i specjalistą w zakresie przestępstw seksualnych wobec dzieci, staje się początkiem wydarzeń, które na zawsze odmienią nie tylko jej życie, ale również przyszłość młodszego brata. Tym razem poznajemy jej historię z perspektywy trzecioosobowej, w przeciwieństwie do poprzednich tomów z Kubą Sobańskim. Gdyby nie została poszarpana jej psychika, byłaby z pewnością dziewczyną jedną z wielu. A tak to, czego doświadczyła, zrodziło w niej potwora.

Przez większą część powieści obserwujemy dramatyczną walkę Klary z samą sobą. Bohaterka nieustannie mierzy się z głosem swojego oprawcy, który powraca w jej myślach, podsuwa jej określone rozwiązania i próbuje przejąć kontrolę nad jej zachowaniem. Klara próbuje z nim dyskutować, przeciwstawiać się jego sugestiom i nie pozwolić, by przeszłość całkowicie zdominowała jej teraźniejszość. W przeciwieństwie do Kuby, nie ulega od razu swoim żądzom, nie dąży do ich spełnienia, lecz stara się je poskromić.

„Siostra Diabła. Klara” nie jest łatwą lekturą, przede wszystkim ze względu na poruszaną tematykę krzywdzenia dzieci. Nie znajdziemy tutaj wielu scen bezpośrednio przedstawiających tego rodzaju przemoc, ale i tak temat został ukazany niezwykle wyraziście. Powraca w różnych odsłonach, zarówno podczas wykładów Wędzyńskiego, który przybliża problem przestępstw seksualnych wobec najmłodszych, jak i w myślach Klary, dla której przeszłość wciąż pozostaje żywa i nie pozwala normalnie funkcjonować. To właśnie ten drugi wymiar jest szczególnie istotny, ponieważ pozwala zrozumieć, jak głęboko doznana krzywda potrafi zakorzenić się w psychice człowieka.

Nie sposób też nie spojrzeć na historię Klary przez pryzmat tego, co wiemy o Kubie. Dziewczyna nie zdaje sobie sprawy, jak dalekosiężne konsekwencje będą miały jej decyzje i że to właśnie one staną się jednym z elementów prowadzących do narodzin Rzeźnika Niewiniątek. Jej wewnętrzny rozpad i podejmowane decyzje stają się jednym ze źródeł traumy młodszego brata, wpływając na jego psychikę i kształtując sposób, w jaki zaczyna postrzegać świat. Dzięki temu wydarzenia znane z głównego cyklu nabierają zupełnie nowego znaczenia. Nagle pewne elementy układanki zaczynają do siebie pasować, a postać Kuby zyskuje dodatkowy, znacznie bardziej niepokojący kontekst. Zanim jednak poznamy skutki jej działań, jesteśmy świadkami wewnętrznej walki kobiety, która sama nie potrafi uwolnić się od demonów przeszłości.

„Siostra Diabła” to zatem jakby spin-off serii diabelskiej, gdyż stanowi jej uzupełnienie. Jednocześnie jest to książka wyraźnie odcinająca się od wcześniejszych dziewięciu tomów, gdy różni się nie tylko szatą graficzną i wyglądem samego wydania, ale przede wszystkim charakterem fabuły. Inna jest również dynamika tej historii w porównaniu z tomami poświęconymi Kubie Sobańskiemu. Tutaj akcja rozwija się znacznie wolniej, a narracja w dużej mierze koncentruje się na przemyśleniach i wewnętrznych rozterkach głównej bohaterki. Nie oznacza to jednak, że lektura staje się nużąca. Wręcz przeciwnie – te liczne rozważania pozwalają nam coraz lepiej poznawać Klarę, obserwować jej wewnętrzne rozdarcie i śledzić walkę, którą toczy z własnymi demonami. Dzięki temu otrzymujemy przede wszystkim psychologiczny portret kobiety naznaczonej traumą, próbującej nie dopuścić do tego, by przeszłość całkowicie przejęła nad nią kontrolę. I pomimo tego, że od początku wiemy, dokąd zmierza ta historia, to dopiero teraz możemy zrozumieć, jak wiele wydarzyło się po drodze i jak cienka okazała się granica między próbą ocalenia siebie a zatraceniem.

Książkę przeczytałam w ramach współpracy z wydawnictwem 

Wydanie: Pierwsze

Data premiery: 23.10.2026r.

Ilość stron: 332

Wymiary: 130x210 mm

Okładka: miękka ze skrzydełkami

ISBN: 978-83-8423-110-4

Wydawca: Zaczytani

Moja ocena: 6/6