1443. - "Nowe życie"

"Nowe życie"

Iwony Żytkowiak

Wydanie: I

Kategoria: Literatura obyczajowa

Data wydania: 25.07.2023 r.

Ilość stron: 304

Wymiary: 145 x 205 mm

Okładka: miękka

ISBN: 978-83-67639-70-5

Wydawnictwo: Replika

Moja ocena: 4/6

„Czasem potrzeba lat, by człowiek miał pewność, że coś jest tym, czym jest. Czasem trzeba czasu, by zweryfikować spojrzenie na życie.”

Po trudnych doświadczeniach nie jest łatwo ponownie podnieść się z cierpienia i zacząć funkcjonować w nowej rzeczywistości. Zwłaszcza po utracie kogoś bliskiego wiele osób długo nie może zacząć znowu cieszyć się życiem. Bohaterce książki „Nowe życie” zajęło to długie trzy lata, zanim postanowiła na nowo żyć.

Łucja skończyła 50 lat, ale jest kobietą bez chęci do życia, gdyż uważa że najlepsze lata ma już za sobą. Jest atrakcyjną kobietą, przyciąga uwagę mężczyzn i mogłaby ponownie ułożyć sobie życie, ale nie jest jeszcze na to gotowa. Trzy lata temu pochowała swego męża Edwina i do tej pory nie potrafi się z tym pogodzić, mimo że ich związek daleki był od ideału. Mimo, że Edwina fizycznie nie ma, to jednak cały czas ma on wpływ na zachowanie Łucji i sposób, w jaki ona myśli o sobie oraz na to, co robi. Jest to dziwne dla optoacazjących ją osób, gdyż on nie był mężczyzną, który sprawiałby, że rodzina była szczęśliwa ze sobą. Despotyczny charakter Edwina kładł się cieniem na ich relacjach, ale też nie był obojętny w kontaktach z dziećmi: Anką i Łukaszem. Mimo że kochali ojca, to nie potrafili z ojcem złapać głębszej więzi. Doszło nawet do tego, że Łukasz pewnego dnia po prostu się wyprowadził po kolejnej kłótni z Edwinem. Teraz, gdy minął już narzucony dłuższy, niż standardowo okres żałoby, Łucja dochodzi do wniosku, że z samotnością pod rękę jest jej dobrze i nie planuje większych zmian pod tym względem.

Łucja reprezentuje tę grupę kobiet, które są zdania, że po pięćdziesiątce już nic szczególnego się nie wydarzy. Uważają, że nie dla nich porywy serca, szalone pomysły czy odważne ubrania. Nasza bohaterka wciąż wraca myślami do wcześniejszych lat, wspomina różne chwile spędzone z Edwinem, każde miejsce kojarzy się z nim, a to nie pozwala jej całkowicie otworzyć się na nowe uczucie, jakie pojawia się wraz z pojawieniem się Tomasza Langera, sympatycznego agenta nieruchomości. Uważa, że wszystko, co najlepsze ma już za sobą, nawet, jeżeli mąż nie spełniał jej wyobrażeń, to jednak wspólne lata odcisnęły w niej piętno, gdyż Edwin wciąż jest obecny, mimo że już dawno nie ma go na tym świecie. Każde swoje zachowanie uzależnia od tego, jak by na nią spojrzał zmarły mąż i co by powiedział.

Gdy Łucja w pewnym momencie oświadcza córce, że wyjeżdża na Majorkę, wywołuje tym u niej ogromne zdziwienie. W czasie, gdy spaceruje po pięknej Palmie, poznaje osiemdziesięcioletnią kobietę, Cecylię Fiszel, która ma w sobie urok, magnetyczny wdzięk, ogomną wolę i radość życia, co niezwykle urzeka Łucję. Wraz z poznawaniem kolejnych epizodów z jej przeszłego życia, podążamy za obecnymi wydarzeniami, dowiadując się też przy okazji ciekawych przeżycia związanych z Edgarem, mężem Cecylii, który był z pochodzenia Żydem. Losy tych dwóch kobiet pozornie się różnią, gdyż każda swoje młode lata przeżyła w różnych czasach i warunkach, ale też okazuje się, że wiele ich łączy. Po powrocie do Polski Łucja nie może zapomnieć o tej krótkiej znajomości, tym bardziej, że docierają do niej niepokojące wieści o sędziwej przyjaciółce.

Miałam już styczność z prozą pani Iwony Żytkowiak, gdy trzy lata temu przeczytałam jej powieść pt.: „O czym Iza całe życie pamięta?” Sięgając, zatem po jej najnowszą książkę miałam nadzieję na kolejną ciekawą historię i taką otrzymałam. Temat wychodzenia z żałoby, pozostawiania za sobą przeszłości i otwarcia się na nowe doświadczenia są głównymi tematami wyłaniającymi się z historii Łucji, ale wątków związanych z tą historią jest kilka.

Autorka pozwala nam zajrzeć nie tylko do tego, co dzieje się u Łucji na poziomie mentalnym i emocjonalnym, ale też pokazuje reakcje osób drugoplanowych, dzięki czemu zyskujemy bardziej obszerne spojrzenie na poszczególne wydarzenia. Robi to w powolny sposób, gdyż pani Żytkowiak ma w większości opisowy styl przedstawiania historii. Zwłaszcza na początku jest niewiele dialogów, a dosyć dużo stron zawiera jedynie tekst opisowy, w którym poznajemy stopniowo różne epizody z życia głównej bohaterki. To, niestety sprawia, że momentami wszystko toczy się zbyt wolno, ale na szczęście nie jest tak cały czas. Bardziej dynamicznie zaczęło się dziać w drugiej połowie powieści, gdy akcja dotyczyła Cecylii i jej problemów.

Powieść „Nowe życie”, zgodnie z tytułem opowiada o próbie wyjścia z marazmu, w jakim do tej pory egzystowała Łucja, którą ogranicza przeszłość. Śledzimy jej kolejne działania, gdy odkrywa swoje atuty, ale nie jest jej łatwo, gdyż wciąż powraca myślami do czasów spędzonych z Edwinem. Wszystko rozważa pod jego kątem, zastanawiając się, co on by zrobił, czy powiedział, a to wciąż nie pozwala ruszyć do przodu. Poznajemy obrazki z jej życia poprzez wspomnienia, które towarzyszą kobiecie a my otrzymujemy coraz pełniejszy obraz jej życia w przeszłości. Znajomość z Cecylią wprowadza nieco dramatyzmu, a Łucja dostrzega to, czego nie widziała wcześniej. Jej historia świadczy o tym, że nigdy nie jest za późno na zmiany, a wiek, to tylko stan umysłu. Czerpać radość z życia można i powinno się w każdym wieku, nawet, gdy ma się ponad siedemdziesiąt lat, jak w przypadku Cecylii.

Egzemplarz książki otrzymałam od portalu

1442. - "Piękne i okrutne" - Tom II - "Zły chłopak"

"Zły Chłopak"

seria: Piękne i okrutne

Tom drugi

A.M. Hargrove, Terri E. Laine

Wydanie: I

Data premiery polskiej: 09.11.2022r.

Data premiery wersji angielskiej: 21.03.2016r.

Ilość stron: 562

Wymiary: 120 x 200 mm

Okładka: miękka

Tytuł oryginału: A Mess of a Man

Tłumaczenie: Aleksandra Makarska

ISBN: 978-83-67217-82-8

Wydawnictwo: Lekkie

Kategoria: Romans erotyczny

Moja ocena: 6/6

„Każdy musi w życiu przejść przez najgorsze rzeczy, aby cieszyć się najlepszymi”

Jest takie powiedzenie: "nie sądź książki po okładce" i ono doskonale pasuje do powieści "Zły chłopak", którą można zakwalifikować do gorącego romansu, sugerując się tym, co widać jej na froncie. okładkę. Zagłębiając się w jej treść, od razu można zorientować się, że wprowadza ona w błąd. Okładka jest z gatunku tych, których nie lubię, a wizerunek pana zdobiącego książkę, nie oddaje tego, co znajdujemy na jej kartach. Jej fabuła, była dla mnie pozytywnym zaskoczeniem, więc nie warto całkowicie sugerować się okładką, chociaż ja najpierw zwracam na nią uwagę w pierwszej chwili. W tym przypadku nie była ona jednak atutem. Bardziej zachęcający i decydujący okazał się opis redakcyjny, po którym wiedziałam, że może być to ciekawa opowieść. I pod tym względem się nie zawiodłam.

W trakcie czytania zorientowałam się, że niektóre wątki mają charakter ciągłości jakichś wcześniejszych zdarzeń. I nie pomyliłam się, gdyż znalazłam informację, że "Zły chłopak" jest drugą częścią serii „Piękne i okrutne”, który nosił tytuł "Zły los" i miał swoją premierę w Polsce we wrześniu 2022 roku. Jednak nie ma to szczególnego znaczenia, gdyż autorka zadbała, by niektóre epizody przypomnieć, a przedstawiona historia ma swój początek i koniec w jednym tomie, więc nie przeszkadza to w poznawaniu historii Bena Rhoadesa i Samanthy Calhoun nazywanej w skrócie Sam.

Ben Rhoades nie ma najlepszej opinii, gdyż przylgnęła do niego łatka imprezowicza, kobieciarza, łamacza serc, nieokiełznanego i niegrzecznego faceta. W rzeczywistości wiele z tych i opinii jest wygórowanych, ale fakt jest jeden: Ben nie jest już tym samym radosnym chłopakiem, jakim był jeszcze niedawno. Wszystko zmieniło się po śmierci jego przyjaciela i teraz nie potrafi cieszyć się życiem. Jest wyprawny z uczuć, obojętny na porywy serca i opinię innych ludzi. Pojawiające się jego życiu dziewczyny traktuje według tego samego schematu, czyli jak tylko zauważa, że w ich relacji pojawiają się głębsze uczucia ze strony dziewczyny, natychmiast z nią zrywa.

Gdy Ben spotyka Sam jest przekonany, że jest to dziewczyna taka jak inne, więc nie od razu angażuje się w tę znajomość. Wkrótce przekonuje się, jak bardzo się mylił w swoich osądach, tym bardziej, że nie potrafi oszukać samego siebie i nie reagować na to, co zaczyna czuć do tej niepozornej, ale upartej kobiety.

Związek Sam i Bena nie jest łatwy, bo oboje mają za sobą trudne doświadczenia, ale przy konsekwentnym działaniu, krok po kroku rozbijają mrok duszy. Z ciekawością śledziłam rozwój ich relacji, która została oparta na schemacie metamorfozy bohaterów. Jednak nie jest to opowieść całkowicie przewidywalna, więc niejednokrotnie byłam zaskoczona wydarzeniami.

Fabuła jest bardzo rozległa, poruszająca wiele tematów, które wyłaniają się stopniowo. Mimo dosyć obszernej objętości książki, czytało mi się ją rewelacyjnie. Pisarski duet  Hargrove i Terri Laine ma bardzo lekki sposób opowiadania o trudnych tematach i ukazywania ludzkich nastrojów, przeżyć oraz pojawiających się sytuacji, ale też skutecznie działający na wyobraźnię. Niektórych wątków można się spodziewać, ale są też takie, które były dla mnie zaskoczeniem. Pojawiają się też zabawne sytuacje, wywołujące uśmiech w trakcie czytania, ale też nie brakuje erotycznych scenek, które nie wykraczają poza granicę smaku.

Książkę "Zły chłopak" przeczytałam kilka miesięcy temu i w szerszej wersji recenzja jest dostępna w serwisie "Dobre Chwile" - TUTAJ. Zapraszam!

Książkę przeczytałam, dzięki współpracy z księgarnią Bonito.pl 

i serwisem Dobre Chwile

1441. - "Odmrożona nadzieja"

"Odmrożona nadzieja"

Mira Białkowska

Wydanie: I

Data premiery: 26.11.2022 r.

Ilość stron: 276

Wersja papierowa: okładka miękka

Wymiary: 147x210 mm

E-book: epub, mobi

ISBN: 978-83-66600-90-4

Wydawnictwo Białe Pióro

Moja ocena: 5/6

„Życie jest krótkie i nieprzewidywalne. Należy z niego korzystać, jeśli to możliwe.”

Nowotwór piersi jest jedną z najczęstszych chorób onkologicznych i niestety, najeży do tych, których objawy są nieraz ignorowane lub zbyt późno zauważone. W przypadku raka piersi dochodzi często do tego, że konieczna jest mastektomia, a to dla każdej kobiety jest czymś strasznym i trudnym do zaakceptowania. Podobny dylemat miała bohaterka książki „Odmrożona nadzieja”, która pewnego dnia usłyszała diagnozę, która brzmiała jak wyrok.

Trzydziestopięcioletnia Cecylia Materska jest nauczycielką w małej szkole we wsi Ulenka, a dodatkowo udziela lekcji gry na pianinie w domu. Dziewięć lat temu skończyło się, według niej szczęśliwe życie, gdyż wówczas usłyszała diagnozę, która każdego ścięłaby z nóg. Mieszkała wówczas ze swoim mężem w służbowym mieszkaniu w Paniskach. Próby czasu nie wytrzymało jej ówczesne małżeństwo, gdyż Mariusz zostawił ją z bagażem cierpienia, dzieckiem, niewielkimi oszczędnościami, w służbowym mieszkaniu i bez samochodu, co w jej przypadku było sporym utrudnieniem, gdyż do najbliższego szpitala miała 40 kilometrów. W efekcie, paradoksalnie, to dało jej siłę, by zawalczyć o siebie. Na szczęście miała wokół siebie przyjaznym sąsiadów i życzliwych ludzi. Wśród nich jest pani Halinka, przyjaciółka cioci Zosi, którą Cecylia się opiekowała i po której odziedziczyła mieszkanie w Ulence, małej miejscowości pod Warszawą. Cecylia często ją odwiedza i to dzięki tej znajomości, postanawia napisać książkę o własnych doświadczeniach w walce z rakiem. Niespodziewanie zostaje zaproszona na Poznańskie Targi Książki. Jadąc do Poznania, nie spodziewa się, że będzie to ważny punkt w jej życiu, gdyż tam spotyka Iwo, również zranionego w przeszłości. Jak się okazało wkrótce, jest on jej nowym sąsiadem, który dzieli swój czas między pracą w Poznaniu a Warszawą. Ta znajomość ma szansę przerodzić się w coś pięknego, ale najpierw Cecylia musi uwierzyć w siebie i wyjść ze swojej skorupy ograniczeń.

„Odmrożona nadzieja” to bardzo życiowa opowieść o ludziach, docenianiu każdej chwili, podnoszeniu się po traumie i odnajdywaniu radości w każdej chwili życia. Przede wszystkim autorka porusza w niej bardzo ważny, trudny i dramatyczny temat, jakim jest nowotwór piersi oraz budowanie swego życia na nowo. Po takich przejściach w walce z rakiem pozostaje niewątpliwie ogromny bagaż ciężkich doświadczeń i wątpliwości, co do swej wartości po utracie piersi. Ten niewątpliwy atrybut kobiecości dla płci pięknej jest niezwykle ważny, co widać było po zachowaniu bohaterki. Miała, niestety, to nieszczęście, że nie znalazła wsparcia u najbliższej osoby, czyli u swego męża, który pozostawił ją z ciężkim balastem, bólem zarówno fizycznym, jak i duchowym, oraz ze wszystkimi problemami, jakie wiążą się z codziennym życiem. Teraz uważa, że nie jest kimś, kto znajdzie jeszcze odpowiedniego mężczyznę gotowego pokochać ją taką, jaką jest. Jej historia skierowana jest głównie do kobiet pokazując, że wszystko w naszym życiu ma sens. Nawet po trudnych doświadczeniach jest możliwe cieszyć się każdą chwilą.

Fabuła biegnie płynnie, bez pośpiechu, a historia zawarta w powieści „Odmrożona nadzieja” może mieć swoje odzwierciedlenia w realnym życiu. Pobrzmiewa w niej przestroga przed lekceważeniem regularnych badań profilaktycznych, gdyż wczesne wykrycie jakichkolwiek zmian w organizmie niesie ze sobą szansę na całkowite uleczenie. To ujmująca opowieść o budowaniu życia na nowo, odnajdywaniu radości w sobie i odkrywaniu siebie, jako kobiety, mimo trudnych przeżyć. Autorka zadedykowała swoją powieść wszystkim kobietom, gdyż problem, z którym boryka się Cecylia, może przydarzyć się każdej kobiecie.

Egzemplarz książki otrzymałam od portalu:

1440. - "Kiedy znów Cię zobaczę"

"Kiedy znów Cię zobaczę"

M. K. Pearl

Wydanie: Pierwsze
Data premiery: 31.05.2023 r.
Wymiary: 130x210 mm
Ilość stron: 274
Okładka: miękka
ISBN: 978-83-8313-405-5
Wydawca: Amare
Moja ocena: 4/6

„Lęk ma potężną moc. Gdy go do siebie dopuścisz, szybko przejmie stery nad wszystkimi twoimi emocjami.”

Podobno stara miłość nie rdzewieje, a pierwsza miłość jest najpiękniejsza i na zawsze pozostaje w pamięci. O tym piszą poeci, śpiewają artyści, opowiadają filmy i książki. Jest też inne powiedzenie, przestrzegające, że nie wchodzi się do tej samej rzeki dwa razy. Jednak czasami zdarza się tak, jak u bohaterów książki, „Kiedy znów Cię zobaczę”, że wszystkie powyższe stwierdzenia zostają przez nich zweryfikowane.

Pola jest 32 letnią matką samotnie wychowującą córeczkę Łucję oraz popularną pisarką kryminałów, które nabierają często charakteru thrillera w połączeniu z erotyką. Muszę przyznać, że takie połączenie mnie zaintrygowało, ale niedane mi było poznać treść i żadnych z innych powieści bohaterki, gdyż jedynie jest wzmianka o jej dziełach. Od czasu do czasu widzimy Polę przy komputerze piszącą kolejne rozdziały, ale fabuła jej powieści jest nam nieznana. 

Pisanie jest dla Poli w pewnym sensie ucieczką od wspomnień, które uruchamiają się, gdy razem z przyjaciółką Moniką i gronem znajomych wyjeżdża do Chorwacji, by odpocząć i nabrać energii. Monika jest jej przeciwieństwem i często motywuje ją do wyluzowania, czego Poli nie jest łatwo zrobić. Cały czas pilnuje się, by nie zawieść, jako matka. Nie szuka żadnych związków z mężczyznami, wręcz uważa, że dotychczasowe życie bardzo jej odpowiada i jest dla niej najlepsze, więc niechętnie przyjmuje propozycję przyjaciółki. 

Przybywając na miejsce, do pięknej willi położonej niedaleko Dubrownika ma nadzieję na mile spędzony czas. Gdy na drugi dzień przyjeżdżają kolejne osoby zaproszone na ten wyjazd, okazuje się, że jest wśród nich Jakub, pierwsza miłość Poli, która zakończyła się niespodziewanie i nagle  wraz z wyjazdem Kuby z Polski. Z tego związku pozostała dziewczynie córeczka Łucja, o której istnieniu on nie miał i nie ma do tej pory pojęcia. Ich spotkanie dla obojga jest zaskoczeniem i muszą na nowo odnaleźć się w tej sytuacji. Dla Poli jest to o tyle trudne, że obawia się wyjawić mu prawdy, a bez tego nie wyobraża sobie powrotu do swej dawnej miłości.

„Kiedy znów Cię zobaczę” to powieść z gatunku łatwych, lekkich, przyjemnych, nieangażujących zbyt emocjonalnie i niewnikających w psychologiczne rozważania. Fabuła toczy się wokół dwóch głównych bohaterów, czyli Poli i Kuby, których relacje oraz ich spojrzenie na daną sytuację obserwujemy z dwóch perspektyw. Autorka zastosowała, bowiem naprzemienną narrację, ale pokazując nam jakiś zestaw scenek z życia Poli, a potem te same sceny od strony Kuby, więc mamy powtórki epizodów, ale w innym spojrzeniu.

To opowieść przede wszystkim o przebaczaniu, ale też umiejętności rozmowy ze sobą i szczerości. Główni bohaterowie wciąż się mijają, boczą na siebie, robią sobie na złość, nie potrafią spokojnie i szczerze wyjawić, co myślą nawzajem o sobie. Z tego między innymi powodu przez długi czas tajemnica wyjazdu Kuby przed kilkunastu laty i jego niewiedza w kwestii dziecka Poli wisiała między nimi w powietrzu. Najczęściej Pola wysnuwała błędne wnioski z jego zachowania, nie chciała go wysłuchać, irytowała się z byle powodu, a on z kolei nie wiedząc jak ma do niej dotrzeć, także nie zawsze wykazuje dostateczną wolę wyrażenia tego, co czuje. Sytuacja między nimi zmieniała się jak w kalejdoskopie. Raz było między nimi dobrze, by za chwilę wszystko zmieniło się na gorsze. I tak w kółko. Każde z nich miało swoje racje, ale też zabrakło im odwagi, by szczerze ze sobą porozmawiać. Wciąż o sobie myślą wyobrażają siebie w intymnych sytuacjach, ale realnie nie robią nic, by się do siebie zbliżyć i wszystko wyjaśnić. Zachowywali się czasami jak niedojrzałe małolaty, a nie jak dorośli ludzie, więc nie do końca rozumiałam ich postępowanie. 

Pani skrywająca się pod pseudonimem M.K. Pearl napisała historię, której finał był do przewidzenia, ale byłam ciekawa, w jaki sposób zostaną rozwiązane kluczowe sprawy. Plusem, który nadaje całości nieco uroku jest wyprawa do Chorwacji. Wprawdzie towarzystwo najczęściej imprezuje, mało rozkoszując się pięknem miejsca, w którym się znajdują, ale na szczęście autorce udało się przemycić nieco z chorwackiego nastroju, smaków i klimatu, chociaż nie ma tego zbyt wiele.

„Kiedy znów Cię zobaczę” jest powieścią, którą czyta się dosyć płynnie i lekko, więc doskonale wpisuje się w wakacyjny klimat i z pewnością umili ostatnie tygodnie lata.

źr. zdjęcia:
lubimyzytac.pl

Pod pseudonimem M. K. Pearl skrywa się Małgorzata Smolec urodzona w Głogowie na Dolnym Śląsku, mieszkająca w Polsce i za granicą. Od kilku lat jej największą pasją jest pisanie romansów, bo jak twierdzi, potrafią świetnie umilić codzienność. Tworzy bohaterki z pazurem. Prywatnie szczęśliwa mama, którą łatwo przekupić gorzką czekoladą lub nową książką. Kocha sport, muzykę, podróże i seriale. Debiutowała w 2021 roku „Relacją (Poza)służbową”. [opis z lubimyczytac.pl]

Książkę przeczytałam, dzięki wydawnictwu

1439. - "50 stanów świadomości" - Tom II - "Mściwy"

"Mściwy"

seria: 50 stanów świadomości

Tom drugi

Jakub Onyśków

Wydanie: I
Gatunek romans erotyczny
Data premiery: 22.11.2022r.
Liczba stron: 240
Wymiary: 145x205
Oprawa: miękka ze skrzydełkami

ISBN: 978-83-67295-79-6

Wydawnictwo: Replika

Moja ocena: 3/6

„Bo tyle siebie znam

Ile z ust twych usłyszę

Ile obliczę sam z czarnych plam życiorysu”

- Happysad, „Tak się boję”

Kilka miesięcy temu poznałam bohaterów serii „50 stanów świadomości”, której pierwszy tom nosił tytuł „Niebezpieczny”. Recenzja powstała trochę później, bo ja skończyłam ją czytać na początku tego roku. Jej bohater Alexander Stone ma dziwną przypadłość; Otóż jego nastrój, sposób bycia, humory zmieniają się wraz ze zmianą miejsca przebywania, a konkretnie z przemieszczaniem się z jednego stanu Ameryki do drugiego. Razem ze swoją nową asystentką Elizabeth Evans przemierza teren USA załatwiając służbowe interesy i nie tylko, a wraz z tym wciąż pokazuje nowe oblicze.

Podobny schemat opowiadania autor przyjął w drugim tomie pt. „Mściwy”, czyli także mamy krótkie rozdziały opatrzone zawsze nazwą miejsca, gdzie aktualnie znajdują się bohaterowie, z dokładnością do podania dnia i miesiąca oraz dokładnej godziny. Część pierwsza toczyła się na przestrzeni dwóch tygodni od 1 do 14 października, a obecnie wkraczamy do fabuły 17 kwietnia i kończymy 10 maja. W tym niedługim okresie czasu poznajmy kolejne oblicza Alexandra i ciąg dalszy jego relacji z Elizabeth. Tym razem jest ich sześć, gdyż odwiedzamy tylko sześć stanów USA.

Związek Beth i Alexa kwitnie od kilku miesięcy i nadal są sobą wzajemnie zachwyceni nie potrafiąc pohamować swojej żądzy i pożądania, więc jak tylko mają okazję, spędzają ze sobą upojne chwile. Mieszkają razem, więc nie ma z tym problemów, a większość czasu pochłania im ich wzajemne okazywanie sobie uczuć. Jednak opisy tego, co jest między nimi dalekie są od romantyzmu, gdyż pan 

Pan Jakub Onyśków ma bezpruderyjny styl opisywania zdarzeń, a sceny erotyczne nakreśla nam z precyzyjną dokładnością, czym może wywoływać absmak. Najczęściej zajmują one po kilka stron, co jest o tyle pozytywne, że można spokojnie przerzucić ten epizod i przejść do następnego, bez straty ciągłości wydarzeń i poczucia chaosu. Na szczęście, mniej więcej, w drugiej połowie książki jest zdecydowanie mniej doznań erotycznych, gdyż bohaterowie tej powieści wyruszają w kolejną wyprawę po Stanach Zjednoczonych. Są to bliżej nieokreślone spotkania biznesowe i nie ma tego zbyt dużo, gdyż w naszpikowaną erotyzmem fabułę wkracza wątek sensacyjny, ponieważ w pewnym momencie ukochana Alexandra zostaje porwana. Wraz z tym motywem zmienia się też charakter powieści i narracja. 

Do tej pory w większej części fabuły poznawaliśmy wszystko z perspektywy Elizabeth, a teraz do głosu dochodzą inne osoby ukazując nam to, czego główna bohaterka nie może wiedzieć i widzieć.

Nie wiem, co kierowało wydawnictwem Replika, gdy zdecydowało się na wydanie tej książki. Przede wszystkim obie części mają okropne okładki i nie chodzi o typową grafikę charakterystyczną dla erotyków, lecz o jakość i estetykę modeli. Są tandetne i raczej zniechęcające. Replika zawsze kojarzyła mi się z urokliwymi grafikami na froncie, a „50 stanów świadomości” nie pokrywa się z tym, co z reguły można było ujrzeć na okładkach projektowanych przez to wydawnictwo. Obie wersje frontów nie zachwycają, są po prostu brzydkie i zniechęcające. Mnie przyciągnął za pierwszym razem opis redakcyjny fabuły, a w drugim przypadku, ciekawość kolejnych twarzy Alexandra.

„Mściwy” to kontynuacja serii „50 stanów świadomości”, które trochę jakby nawiązuje do „50 twarzy Greya”. Jest lekturą lekką bez głębszych warstw, przemyśleń i wartości, czy refleksji, więc nie jest to opowieść dla każdego. Nie jest to lektura najwyższych lotów, a autor nie przebiera w słowach, tak jakby chciał napisać antyksiążkę i obnażyć erotyczne powieści, jako bezwartościowe historie. Jeżeli taki był jego zamiar, to udało mu się to doskonale.

Pierwszą część serii oceniłam w miarę pozytywnie, bo spodobał mi się pomysł ze zmianą osobowości, ale druga część trochę mnie zawiodła. Niewybredne słownictwo, brak jakiejkolwiek wnikania w osobowości postaci, nakreślania tła wydarzeń, czy chociażby charakter danego miejsca i ciągłe zachwyty Elizabeth nad wyglądem Alexandra, zwłaszcza jego części intymnych, staje się nużące, a nawet żenujące. Dopiero druga część fabuły nieco rozbudza zainteresowanie i czyta się ją szybciej.

Jeżeli, zatem ktoś szuka w niej czegoś głębszego pod warstwą erotyczną, to tego nie znajdzie. To raczej powieść dla tych, którzy pragną spędzić czas przy książce bez mentalnego wnikania w treść i doszukiwania się jakichś wartościowych przekazów czy ważnych zagadnień. Przypuszczam, że powstaną kolejne części tej serii, gdyż poznaliśmy dopiero 16 twarzy Alexandra, a więc pozostało jeszcze 34, więc mimo moich zastrzeżeń, jestem ciekawa, jakie jeszcze jego oblicza pokaże nam autor w kolejnych odsłonach tej historii.

Recenzja tomu pierwszego "Niebezpieczny"

Egzemplarz książki otrzymałam od portalu 

1438. - "Półmistrz"

"Półmistrz"

Mariusz Czubaj

Wydanie: I

Liczba stron: 320

Data premiery: 10.01.2023 r.

Wymiary: 145 x 205 mm

Oprawa: miękka ze skrzydełkami

ISBN 978-83-240-6626-1

Wydawnictwo: Znak

Moja ocena: 5/6

„Partia szachów jest zwykle opowieścią o tysiącu jeden omyłkach.”

Partia szachów to gra powolna, spokojna, wymagająca skupienia, ale jednocześnie wciągająca lecz powoli, aż do finału, którego trudno przewidzieć i taka jest powieść pt.: "Półmisrrz", którą przeczytałam już kilka miesięcy temu, a recenzja ukazała się niedawno na portalu "Dobre Chwile", na który Was zapraszam. 

Fabuła powieści zabiera nas do 1939 roku, na miesiąc przed wybuchem II wojny światowej, gdy ludzie wyczuwają, że "coś wisi w powietrzu" i za chwilę wszystko, co do tej pory znali, runie rozsypując się w pył. W społeczeństwie panują skrajnie odmienne nastroje, zaznaczają się różnice poglądowe,  egzystencjalne, materialne,  co widać w toczących się dyskusjach i codziennym życiu. Przegląd tego rodzaju klimatów zafundował nam autor, zbierając na statku pod niezwykle sugestywną nazwą "Przyszłość" pasażerów, którzy doskonale odzwierciedlają przekrój społecznych warstw i aury panującej tuż przed wywołaniem piekła na ziemi przez Hitlera. Rejs zaczyna się w Gdyni, a jego celem jest Argentyna, do której udaje się polska reprezentacja szachowa, by wziąć udział w turnieju szachowym w Buenos Aires. Oprócz nich poznajemy też młodą dziewczynę o imieniu Nina, której towarzyszy tajemnicza ciotka ubrana na czarno i skrywająca swą twarz pod gęstą, ciemną woalką i ogromnym wachlarzem. Wśród pasażerów jest też znany i ekscentryczny pisarz Witold Gombrowicz, oraz pewne małżeństwo małżeństwo Pedersenów i Frybergów, tajemniczy ksiądz Piotr Marek o atletycznej budowie, węgierski lekarz Gyula Maroczy w ortopedycznym bucie i państwo Wolicowie ze swoim sekretarzem. Obserwuje to wszystko pewien mężczyzna, który przedstawia się jako Edward Abramowski, ale niewiele o nim wiadomo przez dłuższy czas, a jedynie to, że  jest filozofem zajmującym się teorią prawdy i przemocy. Jaką ma rolę do spełnienia i kim jest naprawdę, to wychodzi w trakcie poznawania kolejnych zdarzeń. 

"Pólmistrz" to powieść zaczynająca się jak powieść obyczajowa, nawet z elementami romansu, ale przede wszystkim czuć w niej klimat retro, w który wkrada się wątek sensacyjny wraz z dokonanym morderstwem jednego z pasażerów.

Pełna recenzja znajduje się na portalu "Dobre Chwile"

ZAPRASZAM!

Książkę przeczytałam, dzięki współpracy z księgarnią:

i portalem

1437. - "Po drugiej stronie strachu" Tom II

"Po drugiej stronie strachu"

Tom drugi

Anika Gielzak

Wydanie: I

Data wydania: 1.07.2023 r.

Kategoria: Romans fantasy

Liczba stron: 535

Okładka: miękka

Wymiary: 145 x 205 mm

ISBN: 978-83-962382-3-8

Wydawnictwo: Gielzak.pl

Moja ocena: 6/6

„Miłość to taniec dwóch dusz, 

które kiedy się odnajdą, chcą być razem.”

Pani Anika Gielzak długo kazała czekać na kontynuację losów Blake Blue, którą poznaliśmy w pierwszej części „Drugiej stronie strachu”. Wówczas działy się w niej sprawy mające typowy charakter romansu, gdyż główna bohaterka zmagała się z dylematami związanymi z uczuciami do dwóch mężczyzn. Jeden był jej mężem, drugi pociągał ją fizycznie, a gdzieś pobrzmiewały jakieś dziwne tony, które wówczas trudno było mi zrozumieć.

Teraz także wszystko zaczyna się normalnie, jak w każdym romansie, gdyż Blake nie może pogodzić się z tym, co wydarzyło się w pierwszym tomie, ale nadal czuje dziwne przyciąganie do Falo. Zastanawia się, kim naprawdę jest, a na tym, by sobie to przypomniała, bardzo zależy Falo. Wyraźnie widać, że łączy ich szczególna więź z przeszłości, o której ona nie pamięta. Wokół niej zaczynają się dziać dziwne zdarzenia i sytuacje, pojawiają się osoby, które nie do końca mają charakter realnych osobników oraz czyste zamiary. 

Trudno mi opisać fabułę tej części, bo musiałabym za dużo zdradzić, ale to, co wydawało mi się zwykłym romansem, zamienia się w powieść z elementami fantasy, a całość jest niezwykle wciągająca, mimo że kierunek, w jaki zmierza fabuła, nie jest moim ulubionym. Robi się nieco mroczniej, tajemniczo i niepokojąco, ale za to budzi się z każdą kolejną stroną fascynacja i chęć podążania za kolejnymi epizodami, by poznać sekrety Blake, ale też Falo, Maksa i innych.

Autorka zachowała konstrukcję fabuły, którą poznaliśmy w pierwszym tomie. Nadal mamy, zatem rozdziały zaznaczone tytułami oraz narrację naprzemienną, chociaż najwięcej wypowiada się Blake, ale do głosu są dopuszczone też inne osoby. Brakowało mi nadal określenia, kto wypowiada daną kwestię, chociaż można było łatwo się zorientować, gdyż ta wymiana miała z reguły miejsce w obrębie dwóch osób biorących udział w jakiejś sytuacji. Natomiast dobrze jest znać część pierwszą, bo niektóre watki mogą być niejasne bez znajomości wcześniejszych wydarzeń.

Seria „Druga strona strachu” została w księgarniach podpięta pod gatunek romansu, ale nie jest to do końca ckliwa romantyczna opowieść, jak mogłoby się wydawać na początku. Anika Gielzak umiejętnie połączyła z tym motywem elementy obyczajowe, psychologiczne i fantastyczne, z których ten ostatni coraz mocniej daje o sobie znać, gmatwając jeszcze bardziej życie Blake. Jest to, więc powieść kilkuwątkowa, z wieloma emocjami, namiętnościami, a przy tym zaskakująca, opowiadająca o poszukiwaniu swojej tożsamości i odkrywaniu na nowo uczuć, które wydają się jasne i klarowne. Dostrzegamy, że nie wszystko jest takie, na jakie wygląda, a o tym przekonujemy się razem z bohaterką docierając do końca.

Historia napisana przez panią Anikę Gielzak sprawia, że pomimo dosyć grubej lektury, bo książka liczy sobie ponad 530 stron, mamy ochotę na więcej. Na szczęście, jak autorka zaznaczyła w końcowym słowie, nie wszystkie wątki zostały wyjaśnione i doprowadzone do końca, więc pozostawia nas z niedosytem i głodem poznania dalszego ciągu wydarzeń.

Recenzja części pierwszej

Za możliwość przeczytania książki dziękuję autorce